JW Roy & The Royal Family - A Room Full of Strangers (2017)

Ter gelegenheid van zijn twintigjarig jubileum brengt de sympathieke slagerszoon uit Knegsel vandaag zijn album A Room Full of Strangers uit. Morgenavond wordt de cd ten doop gehouden in een reeds uitverkochte show, uiteraard dichtbij zijn geboortegrond, de Effenaar in Eindhoven.

Ondersteund door onder anderen Guus Meeuwis en natuurlijk ontbreekt jeugd- en boezemvriend meester-gitarist Ruud van den Boogaard niet. Samen met hem schreef hij namelijk in zijn jeugd zijn eerste liedjes. Voor zijn vorige, zeer fraai vormgegeven boek en album Dry Goods & Groceries componeerde Roy zelfs een liedje over Ruud, namelijk Building a Dream.

Twintig jaar later mogen we zeggen dat zijn muziekcarrière inderdaad goed van de grond is gekomen. Met dank aan mensen als Johan Derksen, Bert van de Kamp en uiteraard de helaas onlangs ontvallen Geert Henderickx, die americana een warm hart toedroegen, toen dit genre alles behalve dan populair was in Nederland.

Intussen is dat duidelijk veranderd en heeft op dit moment Ilse DeLange een populair tv-programma over de countrymuziek bij de publieke omroep, Ilse’s veranda. Op het nieuwe album is een fraai, klein gehouden duet van JW en Ilse terug te vinden, het toepasselijk getitelde We’re Still Here, want ook Ilse bracht bijna twintig jaar geleden haar eerste album uit.

Andere bekende namen die acte de présence geven zijn Michael Prins, Lea Kliphuis en de tweelingbroers van Tangarine. Ook zingt JW een ontroerend duet met broer Jeroen in Broke Brothers. The Royal Family die bestaat uit gitarist Cok van Vuuren, toetsenist Roel Spanjers, bassiste Judith Renkema en drummer Rob Wijtman laten een breder geluid horen dan op de voorganger.

Andermaal bewijst JW dat hij niet voor niets al zo lang rondloopt in de muziekwereld. A Room Full of Strangers wordt samen uitgebracht met het platenlabel Concerto Records, dat sinds een paar jaar zelf albums uitbrengt, een zeer toe te juichen initiatief. Eind januari start de uitgebreide tournee ter ondersteuning van deze fraaie release.

JW Roy & The Royal Family - Keep It Simple (feat. Lea Kliphuis) - YouTube

Weinig aan toe te voegen, net zoals zijn vorige album weer een puike toevoeging aan het Nederlandse 'Americana'-landschap. Dankzij het radioprogramma American Connection (en wat mis ik dat programma) heb ik JW leren kennen. Als tiener dronken uit de voetbalkantine, badderen met Radio 2 en dan op stap. Dat waren nog eens tijden ). JW Roy is daarna nooit meer weggegaan uit mijn playlists, maar werd even minder gedraaid toen hij zich op het nederlandstalige ging richten. Dat raakte me wat minder (even los van Laagstraat 433; want deze dialectplaat blijft een van de beste platen uit ons taalgebied).

Fijn ook om weer een Townes van Zandt cover te horen van hem, vond 'Lungs' ook al meer dan geslaagd. Ik heb de kaartjes voor zijn nieuwe tour reeds binnen, normaliter worden de nummers na een verhalende omlijsting nóg wat beter.

Leuk album
Ga ook zeker (weer) een keer naar hem live kijken.
Overigens vindt ik zijn vorige album (Dry Goods etc) net iets beter.

Zo, wat een plaat dit zeg. Ik ken het werk van Roy nog niet heel lang en vooral Laagstraat is blijven hangen. Toen Dry Goods & Groceries voor een Nederlands Americana artiest nogal groots werd gepresenteerd, interviews op Radio 1 kan ik me nog goed heugen, ging ik er eens goed voor zitten. Nou, dat viel toch tegen. Het niveau van Laagstraat werd nergens gehaald en nergens werd de reden voor de terugkeer naar Engels duidelijk. Voor iemand die enige tijd in de States verbleef was zijn uitspraak erg pover voor de tijd waarin we leven. De composities gingen wel, het was niet slecht, maar zo van tjonge jonge wat een topper, nee. Hoe anders is dat nu. Die uitspraak houdt uiteraard nog altijd niet over (weer hoor ik "iets mellodie" echt heel ernstig), maar zijn composities zijn een volle ster beter dan Dry Goods. De gastartiesten zijn werkelijk perfect gekozen en zijn een meerwaarde voor alle nummers waarin ze meedoen. De dames Kliphuis en de Lange voelen geen enkele behoefte om zich "boven het teambelang" te stellen en voelen Roy perfect aan (en andersom) en dragen daarmee bij tot een paar heerlijke duetten, zoals je ze zelden hoort in de Nederlandse Americana. Ilse de Lange lijkt weer helemaal terug in de Americana wereld. Na het succes met de Common Linnets en het beste nummer dat ooit op het songfestival te horen is geweest voelt ze zich weer als een vis in het water. Als jonge 20-er noemde ze James Taylor as een van de grote inspiratoren. Later werd ze steeds poppier en waagde ze het zowaar om Katy perry als inspiratiebron te noemen. Nou is de werklust van Katy Perry niet te evenaren, maar dat bedoelde de Lange uiteraard niet. Gelukkig hoort die pulp tot het verleden en doet ze weer wat ze het liefste doet en ook goed doet.

Verder met Roy. In tijden van opwellend separatisme is het erg leuk voor mij dat de Drentse inbreng van Tangarine het absolute prijsnummer van het album is. Wat een onvoorstelbaar mooi nummer is Riddle of the sands. To live is to fly van mijn held Townes van Zandt is ook heel erg goed. Townes covers worden nogal eens misbruikt om de liefde voor Townes te benadrukken, maar de meeste artiesten zouden hem beter eren hem beter door hem met rust te laten. Roy eert de meester op grootse wijze.

A Room Full Of Strangers: de beste Nederlandse Americana plaat van dit jaar, maar ook internationaal niveau ben ik op die van Rodney Crowell na nog weinig betere platen tegengekomen.

In het kader van luister eens naar hedendaagse country muziek uit Nederland ben ik terechtgekomen bij JW Roy. Al hoewel dit niet de echte echte country is en meer neigt naar Americana kan je JW Roy zijn muziek het best vergelijken met het hokje waar een Jason Isbell zich bevindt. Isbell heeft The 400 Unit, JW Roy heeft The Royal Family die een mooie inkleuring geeft aan de nummers met onder andere de mondharmonica, banjo en piano. Zij zorgen voor net dat stukje extra Americana gevoel.

Gastartiesten zoals Ilse DeLange (We're Still Here) en Tangarine (Riddle of the Sands) tillen deze plaat naar een hoger niveau. Geeft wel aan dat JW Roy hogeschool Americana is uit Nederland. Enige die daar tegenwoordig naar mijn mening in mee kan gaan is Mercy John.

De Engelse uitspraak van JW Roy is niet helemaal optimaal, maar is net goed genoeg om je er niet aan te storen.
Zelf zegt Roy dat er twee thema's centraal staan op deze plaat: namelijk hoe hij er voor staat in het leven en het overlijden van zijn vader.
Blue Sunrise is een mooi voorbeeld hoe het leven van JW Roy vergaat waarin hij zingt: "my golden days are all around me, now my gypsy blood will show where it's gonna go" en natuurlijk over de liefde in Kind of Blue: "love's for sale, she became a ghost , heartache's on, keep the curtains closed".
Het overlijden van zijn vader komt het beste tot uiting in het slotnummer Big Chief: "the touch of his hand, the memories the blues, the big chief has left, in memory of you".

Mijn eerdere overtuigingen dat er geen "goede" American muziek wordt gemaakt in Nederland zin vals. JW Roy & The Royal Family levert met A Room Full of Strangers een volwaardige Americana plaat af die makkelijk tussen het rijtje Jason Isbell, American Aquarium en Sturgill Simpson past. De plaat is een mooie mix geworden van langzame ballads, zoals We're Still Here, Big Chief, Riddle of the Sands, Kind of Blue en heerlijk uptempo nummers zoals Blue Sunrise, Keep It Simple en Right Or Ride Again.

A Room Full of Strangers stamt alweer uit 2017. Het is wat mij betreft tijd voor een nieuwe plaat. Afgaande op social media zit er wel iets aan te komen, maar of dat weer in het hokje Americana gaat vallen is maar de vraag...