menu

Joe Henry - Thrum (2017)

mijn stem
3,89 (27)
27 stemmen

Verenigde Staten
Folk / Pop
Label: earMUSIC

  1. Climb (3:42)
  2. Believer (4:34)
  3. Dark Is Light Enough (5:45)
  4. Blood of the Forgotten Song (6:22)
  5. World of This Room (5:23)
  6. The Glorious Dead (4:42)
  7. Hungry (5:37)
  8. Quicksilver (4:11)
  9. River Floor (4:34)
  10. Now and Never (6:11)
  11. Keep Us in Song (4:26)
totale tijdsduur: 55:27
zoeken in:
avatar van AOVV
Er zijn nog zekerheden in het leven; om de 2 à 3 jaar komt Joe Henry namelijk met een nieuw album op de proppen, en als ik het vooruitgeschoven nummer Believer zo beluister, zal het weer vakwerk worden! Ik kijk er al naar uit.

avatar van Lura
Je kunt gerust zijn, het is een mooi album geworden.

Mijn nieuwsgierigheid is zeker gewekt, ga deze druilerige middag onder andere benutten om Joe Henry alvast wat beter te leren kennen.

avatar van AOVV
Believer heeft ondertussen al een knus plekje net onder m'n huid gevonden, vandaag heb ik ook tweede single River Floor voor het eerst beluisterd. Die bevestigt wat ik reeds vermoedde; dit wordt weer een verplichte aanschaf!

Joe Henry is sowieso één van mijn favoriete artiesten. Hij heeft me eigenlijk nog nooit ontgoocheld sinds ik hem actief volg (Civilians is nog steeds m'n absolute favoriet).

avatar van dix
dix
Oef, een nieuwe Joe Henry. Die komt als geroepen met het jaargetijde op de stoep.

avatar van Lura
dix schreef:
Oef, een nieuwe Joe Henry. Die komt als geroepen met het jaargetijde op de stoep.
Yarrow van The Deep Dark Woods verschijnt op dezelfde dag en is ook een echte herfstplaat :
The Deep Dark Woods - Yarrow (2017)

avatar van Juveniles
4,0
Joe Henry maakt geen slechte platen, het vakmanschap druipt er van af. Dat is al te zien aan de prachtige albumhoes.
Toch mis ik de muzikale inventiviteit en variatie van ouder werk. Het is mooie folk maar wat eenvormig. Dat zegt hij zelf ook in interviews, het is m tegenwoordig meer te doen om poëtische teksten gebaseerd op bv Rumi dan om de melodie. Wat dat betreft zet ik liever nog eens Tiny Voices op.
Niettemin 4 sterren voor dit sfeervolle album.

kuifenco
vanochtend aangeschaft. al meermaals beluisterd. poetry and music. of omgekeerd. hoe dan ook: voorlopig nog niet uitgeluisterd. zijn bewezen klasse verloochent hij niet. folk zou ik dit overigens niet willen noemen. pop al helemaal niet. kunst wel. erg goede muzikanten om hem heen. werkstuk een groeier van jewelste. hier lust ik wel pap van. rating later. hoog. zoveel is wel zeker.

avatar van Zwaagje
Nieuwe ontdekking voor mij. Musicmeter vrienden bedankt.

kuifenco
folk zou ik het wél willen noemen.

4,5
Daar was ik terug aan toe, een nieuwe plaat van Joe Henry, en het is een hele goeie geworden. Ook terug wat aandacht voor wat meer broeierige achtergrondgeluiden, en een iets grofkorreliger geluid. Want vorige platen wat te perfect geproduced. Ik blijf zijn beste - en niet toevallig zijn meest avontuurlijke - platen het trio Fuse-Scar-Tiny Voices vinden, met dat laatse album één van de allerbeste die ik ooit hoorde!
Hij blijft ook voor mij één van de weinige songwriters die platen van een constant zeer hoog niveau blijven uitbrengen.
Hopelijk doet hij België nog eens aan voor een fijn concertje...

avatar van erwinz
4,5
recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Joe Henry - Thrum - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

De Amerikaanse muzikant Joe Henry heeft de afgelopen 30 jaar een enorme staat van dienst opgebouwd als muzikant en producer.

De muzikant uit Charlotte, North Carolina, heeft inmiddels een flinke stapel uitstekende soloplaten op zijn naam staan en zat bij een nog veel groter aantal prachtplaten als producer achter de knoppen.

Onlangs verscheen Thrum; als ik goed geteld heb de veertiende soloplaat van Joe Henry. Het is een plaat die in een slechts vier sessies werd opgenomen met een aantal gelouterde muzikanten en het is een plaat waarvan de release perfect is getimed aan het begin van de herfst.

Ook Thrum is weer een plaat waar de kwaliteit van afdruipt en dat is inmiddels bijna vanzelfsprekend wanneer Joe Henry een nieuwe plaat uitbrengt. Het zorgt er op een of andere manier voor dat ik bij zijn laatste paar platen nooit meer onmiddellijk onder de indruk ben. Waar ik bij de meeste muzikanten alleen maar kan dromen van platen van het niveau van de platen van Joe Henry, verwacht ik van de Amerikaanse topmuzikant en producer altijd net iets meer. Eerlijk is dat niet, maar het zij zo.

Ook Thrum heeft dat meer overigens weer te bieden, al duurt het misschien even voor het aan de oppervlakte komt. Voordat het zover is maakt Thrum indruk met mooie en stemmige songs vol invloeden uit de folk en de jazz. Het zijn songs die prachtig kleuren bij het herfstlandschap van het moment en die door alle fraaie accenten minstens net zo veelkleurig zijn als dit herfstlandschap.

Met muzikanten als saxofonist Levon Henry (zoon van Joe), pianist Patrick Warren, gitarist John Smith, bassist David Piltch en meesterdrummer Jay Bellerose (absoluut een van de beste en meest avontuurlijke drummers van het moment) kun je alleen maar hele mooie muziek maken en dat doet Joe Henry dan ook op Thrum, waarna de pedal steel van Asa Brosius en een strijkkwartet zorgen voor de kers op de taart.

Thrum bevat met name uiterst ingetogen songs en het zijn songs die warm en stemmig klinken. Joe Henry tekende uiteraard zelf voor de productie en weet inmiddels hoe een plaat moet klinken. Ieder subtiel detail komt glaszuiver uit de speakers, maar Thrum is ook een warm en organisch klinkende plaat.

In muzikaal opzicht is het smullen. Het gitaarwerk is prachtig, de piano zorgt voor heerlijk kabbelende herfstbeekjes, de saxofoon staat garant voor zowel de scherpe als de lome randjes en de ritmesectie speelt zo mooi en avontuurlijk als een ritmesectie moet spelen (maar helaas maar zelden doet). Het klinkt allemaal direct mooi en stemmig, maar er is zoveel schoonheid en avontuur verstopt in de uiterst subtiele instrumentatie dat je steeds weer nieuwe dingen blijft horen en Thrum steeds indrukwekkender wordt.

Ook in vocaal opzicht is de nieuwe plaat van Joe Henry een indrukwekkende plaat. De Amerikaan heeft inmiddels wat gruis op zijn stembanden, maar combineert dit met veel blues en soul in zijn stem. Het doet me meer dan eens denken aan de stem van John Hiatt, soms aan die van Randy Newman, maar ook Van Morrisson is nooit ver weg.

Ook in muzikaal opzicht doet Thrum overigens wel wat denken aan de muziek van de Ierse singer-songwriter, maar als ik moet kiezen tussen de laatste plaat van Van Morrison en Joe Henry weet ik het wel en kies ik voor Thrum. Joe Henry moet met zijn laatste paar platen opboksen tegen irrealistisch hoge verwachtingen, maar ook met Thrum maakt hij ze weer waar. Knap. Erwin Zijleman

avatar van Broem
4,0
Voor vrolijke deuntjes moet je niet bij Joe zijn. Hij heeft het op muziek zetten van de donkere kant van het leven tot kunst verheven. Dat levert, zoals vaak, prachtige liedjes op. In de lijn van zijn voorgaande albums laat Joe zijn markante stem het werk doen. De muzikale begeleiding is wederom van grote klasse, subtiel en volledig in dienst van zijn liedjes. Geen bombastische wendingen maar ingetogen en knap gedaan. Wat mij betreft trekt Joe het hoge niveau van zijn albums door met ‘Thrum’. Een pareltje.

avatar van HugovdBos
4,5
Al ruim dertig jaar is de Amerikaanse muziekkunstenaar Joe Henry actief in de muziekindustrie. De ervaringen die hij in alle jaren heeft opgedaan geven zijn albums met elke release meer kleur. Op zijn veertiende soloalbum Thrum laat hij deze ervaring blijken uit de diversiteit van zijn muziek. Zijn albums zijn niet makkelijk in een hoekje in te delen en ook voor dit album geldt dat zowel de blues, jazz, rock, folk en country onderdeel vormen van het rijke geheel.

Zijn verhalende vorm van zingen blijft de kracht van de muzikale composities. Of hij nou over Billy the Kid zingt of over vergeten liederen des levens, de sprankeling en muzikale lust springen er vanaf. Het poëtische vermengt hij moeiteloos met het verhalende. De instrumentale diversiteit ligt in het gebruik van zowel de traditionele instrumenten, zoals de viool en klarinet, en de wat ruigere elektrische gitaren en drums. Het avontuurlijke verwerkt Joe in nummers zoals Now and Never en The Glorious Dead. Het is echter niet alleen Henry die op het album een hoofdrol vertolkt, zijn vaste begeleidingsband toont zich van hun beste kant. Pianist Patrick Warren legt het verhalende vast in zijn ontroerende pianostukken, terwijl blazer Levon Henry (zoon van) zich uitleeft op de saxofoon. De kracht van het album als geheel is dat het mysterieuze altijd aanwezig blijft in zowel de doorleefde stem van Joe als in de grauwe muzikale lagen. Het meeslepende Hungry is hier een perfect voorbeeld van, intrigerend en wonderschoon tegelijk. Thrum is het volgende paradepaardje in een kwaliteitsreeks aan albums, waarvan het einde gelukkig nog lang niet in zicht is.

4,5*

Afkomstig van Platendraaier.

Gast
geplaatst: vandaag om 01:42 uur

geplaatst: vandaag om 01:42 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.