Ultravox - Ingenuity (1994)

De magie van het Midge Ure tijdperk (1980-1986) is definitief voorbij, maar niettemin zit deze plaat degelijk in elkaar. Van het succesvolle Ultravox uit de jaren 80 maakt alleen toetsenist/violist Billy Currie nog deel uit van deze reïncarnatie. Als zanger heeft hij Sam Blue aangetrokken en die heeft zonder meer een goede stem. Geen hoogvlieger deze CD, maar ook zeker niet slecht. 3*

Ik zag de cd ooit voor een euro liggen (of was het nog een gulden?) en was verbaasd en Ultravox album aan te treffen dat ik nog niet kende. Deze hele poging van heer Currie om de band voort te zetten was mij ontgaan.

Ook al zou ik het beschouwen als een andere band (hetgeen het feitelijk ook is), vind ik het een vreselijk album. Dertien in een dozijn liedjes en de stem van heer Blue kan ik ook niet echt vedragen.

Wanhoop of hoogmoed van Curry?

Ik denk dat Billy Currie de naam 'Ultravox' misbruikte om wat extra geld in het laatje te krijgen. Triest. Ik ben bang dat veel mensen deze CD gekocht hebben (net als de vorige 'Revelation' uit 1993) met het idee om iets van Midge Ure te horen. Deze mensen zullen tamelijk teleurgesteld zijn, maar dan is de CD al gekocht en het geld binnen voor meneer Currie...

Blijkbaar beviel de samenwerking van Billy Currie met Tony Fenelle niet, want deze zanger van het album 'Revelation' werd op dit album vervangen door ene Sam Blue. Deze Sam is na John Foxx, Midge Ure en Tony Fenelle de vierde zanger van Ultravox.


Dit album 'Ingenuity' komt iets meer in de richting van het echte Ultravox, dan de voorganger 'Revelation'. Daarmee bedoel ik dat hier hier iets meer terug hoor van een typisch Billy Currie geluid, dat ook kenmerkend was bij het echte Ultravox. Met 'het echte Ultravox' bedoel ik zowel de periode met John Foxx als met Midge Ure.

Met name met het instrumentale nummer 'Majestic' hebben de heren geprobeerd het oude Ultravox geluid terug te halen.Toch hoor ik nog 100 keer liever 'U-Vox' dan dit album.

Hier kan ik me helemaal in vinden. Revelation is mijn inziens echt zwak, dit gaat nog enigszins. Op zijn beste momenten komt Currie nog een beetje in de buurt van zijn vroegere prestaties. Voor mij blijkt hieruit dat het echte Ultravox veel meer was dan architect Currie. De combinatie van de vier was daarnaast nog veel meer dan de som der delen. Maar daar is ondertussen genoeg over geschreven.

Kwam "Ingenuity" trouwens ook nog tegen op i-tunes, maar dan met als titel Ultravox's Majestic, met alle tracks van dit album, maar dan in een andere volgorde......

Als fan van Ultravox moest ik gewoon indertijd deze CD kopen.
Een ware ontgoocheling en het is er na een paar extra luisterbeurten toen en een recente grasduinsessie niet beter op geworden.

Gewoon naar I-tunes gaan en het nummer Majestic kopen, want het is op zich al anderhalve ster waard.

Ik neem aan dat het wilskracht en vechtlust, en de vastbeslotenheid van Curry was om door te gaan. Zo heb ikzelf drie en een half jaar aan een boek geschreven 'Een eigen dimensie', dat ik vorig jaar uiteindelijk via een printing on demand-site onder de naam Adri Adrianovyc uitbracht (doet voor dit album van Ultravox eigenlijk niet ter zake).
Daarnaast was het ook bekend dat Curry een hele goede violist was, en ik neem aan dat hij zich door zijn eigen bandleden in de steek gelaten voelde. Gelukkig kwamen Curry, Ure, Cann en Cross weer bij elkaar en brachten zij in 2012 het album 'Brilliant' uit.

Ingenuity vind ik best een lekker nummer, en de rest van dit album valt me helemaal niet tegen.

Ingenuity is het laatste album van Ultravox voor vandaag en wonder boven wonder vind ik dit wel een aardige plaat. De op dat moment nieuwe zanger bevalt goed, maar in alles lijkt het toch nog niet echt op de aloude, bekende en geliefde Ultravox.

Die klik komt pas weer terug in 2012!

Brilliant.

Op Revelation kende ik welgeteld 1 song die ik oké vond. Hier staan gelukkig meerdere songs op die ik kan waarderen, en in het bijzonder Ingenuity en Ideals. Maar dit blijft toch een magere voldoende. Want de opvolger is vele malen beter. Jammer dat dit de naam Ultravox heeft gekregen. In ieder geval is dit album niet supersaai als zijn voorganger.

Een album waar duidelijk wat meer visie achter schuilgaat dan bij de voorganger het geval was. Een terugkeer naar het oude new wave geluid is het in elk geval niet geworden, ook al spelen de keyboards wel echt een prominente rol. Er is ook wat ruimte voor de gitaar overgebleven. Deze zanger doet het heel redelijk, maar het heeft allemaal weinig van doen met de oude Ultravox. Daar is het album toch wel net te poppy voor. Een keurig in elkaar geflanste cd, maar het doet mij verder echt helemaal niks.



Tussenstand:
1. Ha!-Ha!-Ha!
2. Systems Of Romance
3. Ultravox!
4. Lament
5. Quartet
6. Vienna
7. U-Vox
8. Rage In Eden
9. Ingenuity
10. Revelation

Dit album is helemaal niet zo verkeerd als de scores laten lijken. Er zit beduidend meer visie in de composities, de sound doet weer meer aan de vertrouwde Ultravox van de jaren '80 denken, de zang van Sam Blue is vrij bezield te noemen en doet bij vlagen zelfs denken aan Ure en het musiceren is een flink stuk meer bevlogen te noemen dan op de twee voorgangers het geval was. Die gitaarsolo op Distance is zelfs heel erg goed te noemen. Ook het afsluitende Majestic is een instrumentaaltje dat zeker gehoord mag worden. Het is duidelijk dat Ultravox op dit moment weer gewoon een band te noemen was in plaats van een project. Natuurlijk mis ik de herkenbare/meezingbare tracks, maar alsnog vind ik Ingenuity een best aardig album dat zelfs nog een stapje boven U-Vox staat.

Tussenstand:
1. Rage In Eden
2. Vienna
3. Quartet
4. Lament
5. Systems Of Romance
6. Ha!-Ha!-Ha!
7. Ultravox!
8. Ingenuity
9. U-Vox
10. Revelation

Dit album vind ik lang zo slecht nog niet. Het titelnummer is zelfs sterk en er staan een paar prima popsongs op. 3 sterren