Ultravox - Ingenuity (1994)

Ingenuity is het laatste album van Ultravox voor vandaag en wonder boven wonder vind ik dit wel een aardige plaat. De op dat moment nieuwe zanger bevalt goed, maar in alles lijkt het toch nog niet echt op de aloude, bekende en geliefde Ultravox.

Die klik komt pas weer terug in 2012!

Brilliant.

Een album waar duidelijk wat meer visie achter schuilgaat dan bij de voorganger het geval was. Een terugkeer naar het oude new wave geluid is het in elk geval niet geworden, ook al spelen de keyboards wel echt een prominente rol. Er is ook wat ruimte voor de gitaar overgebleven. Deze zanger doet het heel redelijk, maar het heeft allemaal weinig van doen met de oude Ultravox. Daar is het album toch wel net te poppy voor. Een keurig in elkaar geflanste cd, maar het doet mij verder echt helemaal niks.



Tussenstand:
1. Ha!-Ha!-Ha!
2. Systems Of Romance
3. Ultravox!
4. Lament
5. Quartet
6. Vienna
7. U-Vox
8. Rage In Eden
9. Ingenuity
10. Revelation

Dit album is helemaal niet zo verkeerd als de scores laten lijken. Er zit beduidend meer visie in de composities, de sound doet weer meer aan de vertrouwde Ultravox van de jaren '80 denken, de zang van Sam Blue is vrij bezield te noemen en doet bij vlagen zelfs denken aan Ure en het musiceren is een flink stuk meer bevlogen te noemen dan op de twee voorgangers het geval was. Die gitaarsolo op Distance is zelfs heel erg goed te noemen. Ook het afsluitende Majestic is een instrumentaaltje dat zeker gehoord mag worden. Het is duidelijk dat Ultravox op dit moment weer gewoon een band te noemen was in plaats van een project. Natuurlijk mis ik de herkenbare/meezingbare tracks, maar alsnog vind ik Ingenuity een best aardig album dat zelfs nog een stapje boven U-Vox staat.

Tussenstand:
1. Rage In Eden
2. Vienna
3. Quartet
4. Lament
5. Systems Of Romance
6. Ha!-Ha!-Ha!
7. Ultravox!
8. Ingenuity
9. U-Vox
10. Revelation