menu

The Church - Man Woman Life Death Infinity (2017)

mijn stem
3,68 (31)
31 stemmen

Australiƫ
Rock
Label: Waterfront

  1. Another Century (4:42)
  2. Submarine (4:54)
  3. For King Knife (4:29)
  4. Undersea (3:21)
  5. Before the Deluge (5:12)
  6. I Don't Know How I Don't Know (3:47)
  7. A Face in a Film (4:12)
  8. In Your Fog (3:59)
  9. Something Out There Is Wrong (4:48)
  10. Dark Waltz (4:33)
totale tijdsduur: 43:57
zoeken in:
avatar van erwinz
4,0
Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: The Church - man woman life death infinity - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

De Australische band The Church heeft tot dusver geen plekje weten te veroveren op deze BLOG. Dat is ook niet zo gek, want de hoogtijdagen van de Australische band liggen in de jaren 80 en 90.

Dat dacht ik tenminste, want in mijn eigen platenkast stamt het laatste wapenfeit van de band uit Sydney uit 1988; het jaar waarin het Nederlands voetbalelftal voor het eerst en voor het laatst een prijs pakte.

Net als dit Nederlands voetbalelftal stak The Church ook in de jaren 90 en de eerste 15 jaar van het nieuwe millennium in goede vorm, maar helaas begin ik dat nu pas te ontdekken.

Waar het Nederlands voetbalelftal momenteel de weg flink kwijt is, steekt The Church nog steeds in een blakende vorm. Het vorige week verschenen man woman life death infinity is de eerste plaat van The Church die ik de afgelopen 25 jaar heb beluisterd en wat is het een goede plaat.

The Church maakte in mijn beleving lekker in het gehoor liggende popliedjes met een flink 80s twist, maar laat op haar nieuwe plaat een duidelijk ander geluid horen, wat gezien het verstrijken der jaren en de stapel tussenliggende platen ook niet zo gek is.

Ook op man woman life death infinity maakt The Church aangenaam klinkende popliedjes die af en toe denken aan die van de roemruchte landgenoten The Go-Betweens, maar The Church heeft deze aangenaam klinkende popliedjes vervolgens overgoten met een enorme bak psychedelica.

man woman life death infinity klinkt heerlijk zweverig en citeert zowel uit de spacerock uit de jaren 70 als uit de psychedelica van Pink Floyd, maar de plaat heeft ook genoeg te bieden voor de muziekliefhebber die beide benen liever op de grond houdt. Waar in de spacerock en de psychedelica de neiging bestaat om lang uit te weiden in songs die pas na een minuut of zes op gang komen, houdt The Church vast aan popliedjes van rond de vier minuten en aan popliedjes met een kop en een staart.

Door het breed uitwaaiende geluid, de atmosferische klanken, de ongrijpbare geluiden en het lage tempo zijn het popliedjes die anders klinken dan die van de meeste andere bands van het moment, maar voor liefhebbers van psychedelische pop is het genieten.

The Church was voor mij tot voor kort een kind van de jaren 80 en dat zijn jaren die nog altijd invloed hebben op het geluid van de band, die volgend jaar overigens haar veertigste verjaardag viert. man woman life death infinity doet af en toe denken aan Echo & The Bunnymen en The Psychdelic Furs, maar heeft ook zeker raakvlakken met de American Underground van een band als The Dream Syndicate en put hiernaast zoals gezegd stevig uit de archieven van de jaren 70.

Door de bijzondere combinatie van invloeden en het goede gevoel voor aanstekelijke en aansprekende popliedjes heeft The Church op haar oude dag een plaat afgeleverd die er van de eerste tot en met de laatste noot toe doet en die zich makkelijk weet te onderscheiden van al die andere platen die op het moment uit komen. Het is voor een ieder die de band de afgelopen decennia is blijven volgen waarschijnlijk geen verrassing, maar voor mij wel. Heerlijke plaat. Erwin Zijleman

avatar van E-Clect-Eddy
4,0
Deze sluit prachtig aan bij The Barr Brothers - Queens of the Breakers (2017) die ook wat echo's aan Pink Floyd doen klinken. Fijne albums voor de zondagochtend.

De sfeer / vibe van de eerste nummers van dit album liggen ook in het verlengde van dat album. Alleen is dit werk van The Church duidelijk meer beïnvloed door een dromerige Psychedelische Rock terwijl The Barr Brothers kiezen voor (Indie) Folk / Americana invloeden.

avatar van Alicia
4,0
Als dit album net zo mooi klinkt als Further / Deeper ben ik tevreden. De band uit Australië heeft in elk geval vanaf 1981 een zeer indrukwekkende reeks albums gemaakt. De albums na '94 moet ik nog steeds beluisteren. Maar vanaf 2014 zitten ze weer in mijn oor gebeiteld!

4,0
Album afgelopen week binnengekregen. Fantastisch album. Zeer blij verrast.

avatar van Premonition
4,0
Further Deeper was idd een prima album. The Church maakt in tegenstelling tot veel leeftijdsgenoten nog steeds interessante muziek. Bij eerste beluistering klinkt dit als een aangenaam vervolg.

ben min of meer afgehaakt van priest= aura

avatar van Chameleon Day
3,5
Doet ook wel denken aan dit wat meer uitgesponnen album: Breathless - Green to Blue (2012) - MusicMeter.nl

Bij sommigen hier wel bekend.?

avatar van Premonition
4,0
Zekers. Het heeft er ook qua sfeer iets van, maar vind Kilbey als zanger dan net even intrigerender dan Appleton.

avatar van Alicia
4,0
De melodietjes op Man Woman Life Death Infinity lijken vooralsnog een tikkeltje minder pakkend dan de liedjes op het album Further / Deeper uit 2014, maar al met al is dit toch weer een erg fijne The Church plaat.

*in hogere sferen verkeert*

avatar van Rainmachine
2,5
Heb het weer even geprobeerd maar net als bij de voorgaande plaat kabbelt het allemaal wat door. Ik vind het zelfs bij vlagen saai. Echt balen, ik kan uren naar Kilbey's stem luisteren zelfs als hij alleen maar praat Ik denk dat voor mij combo Koppes / Haug niet werkt, ze verdwijnen allebei teveel naar de achtergrond. Koppes is een geweldige gitarist maar ik denk dat de combi met Willson-Piper gewoon dynamischer en spannender was. Ik probeer het later dit jaar nog een keer maar hou het nu eerst bij de nieuwe Morrisey. Die knalt meteen je kamer binnen en stuitert door van kwaliteit. Ik trek vanavond wel weer Priest=Aura weer even uit de kast want even lekker rocken met The Church kan nog steeds prima met het oude werk!

avatar van Chameleon Day
3,5
Een rockplaat is dit ook niet. En dat hoeft voor mij ook niet. Dit is meer melancholische en hier en daar licht psychedelische dream/wave/gitaarpop. Saai is het imo ook niet te noemen. Wel heeft het album wat draaibeurten nodig om je erin te kunnen onderdompelen. Fijn album. Maar de vorige was beter...denk ik.

avatar van Premonition
4,0
Rainmachine schreef:
Koppes is een geweldige gitarist maar ik denk dat de combi met Willson-Piper gewoon dynamischer en spannender was.


Het groepsgeluid is idd wel iets veranderd. Het evenwicht tussen de meer rock georiënteerde nummers en de melancholische nummers is wel doorgeslagen naar de laatste categorie en dat vind ik net als Chameleon Day niet erg.

avatar van E-Clect-Eddy
4,0
Deze maar weer eens opgezocht, in het kader van "welke albums in 2017 heb ik te weinig beluisterd"

Halfje erbij. Vooral de eerste helft van dit album bevalt me heel goed. Op basis van die 6 nummers had dit album gemakkelijk mijn Top 100 moeten halen van 2017 albums, maar is er een beetje tussendoor geglipt in de na-zomerse release-lawine tussen september en mid november.

avatar van TEQUILA SUNRISE
Na een eerste luisterbeurt klinkt dit weer vertrouwd: mooie dromerige gitaarmuziek met het prachtige stemgeluid van Steve Kilbey.

avatar van Rainmachine
2,5
Tsja, ik kan mij totaal niet vinden in alle lofprijzingen hierboven. Ik heb het na 4 jaar weer eens met frisse moed geprobeerd, ik ben iets positiever dan in 2017 maar blijf het een vreselijke saaie plaat vinden. Eerste nummer is redelijk maar daarna slaat de verveling al snel toe, enige pluspunt blijft de uitstekende stem en bas stijl van Steve Kilbey. Voor mij is dit lekkere muziek voor in de sauna of wachtkamer bij de tandarts. Ian Haug heeft voor mij geen enkele toegevoegde waarde, zijn gitaarspel ligt teveel in het verlengde van Peter Koppes. Absolute afknapper is In Your Fog, wat een irritant k*t nummer is dat. Dat Peter Koppes inmiddels na Marty Willson-Piper de band verlaten heeft zegt ook wel wat. Pieter Nooten van Xymox had eerder een album genaamd Sleeps With The Fishes, dit album is voor mij Sleeps With The Church.

Een halfje erbij omdat het zulke aardige mannen zijn en Another Century en Before The Deluge de plaat redden van een 2 ster beoordeling.

avatar van Premonition
4,0
Ik denk dat ik wel begrijp wat je bedoelt, Rainmachine, ook gezien jouw commentaar bij het vorige album. De dynamiek is vanaf Further/Deeper behoorlijk veranderd. De gitaarduels tussen Willson-Piper en Koppes zijn er niet meer, daarvoor komt een meer ingetogen geluid, dat altijd al aanwezig was, maar nu de boventoon voert. Ik vind dat niet heel erg, zolang de songs maar genoeg intrigeren en dat doen ze bij mij wel. Heb wel het idee dat het basgeluid van Kilbey meer ruimte in de muziek krijgt en dat vind ik ook een pluspunt.

avatar van Rainmachine
2,5
Hmmm, ik weet ook niet of ik het altijd als gitaarduels heb ervaren. Koppes en Willson-Piper hadden een unieke chemie onderling, ik denkt dat ze elkaar ook konden verrassen met elkaars invalshoeken, dat heb ik hier helemaal niet meer. Dit kabbelt vredig als een bergbeekje met af en toe een kleine versnelling. Peter Koppes blijft een bijzonder sfeervolle gitarist maar de combi met Haug werkt niet imho. Tenzij ze een soort tweede Shadows willen worden (no pun intended). Ga 'm toch weer verlagen, 3 sterren is toch net teveel.

Gast
geplaatst: vandaag om 00:32 uur

geplaatst: vandaag om 00:32 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.