Tom McRae - King of Cards (2007)

Altijd fijn te zien dat goede artiesten met een nieuw album komen.
2007 Is wat dat aan gaat een heerlijk muziekjaar....

Opener Set The Story Straight is onmiskenbaar McRae. Glasheldere stem en mooie begeleiding. Ook al wil hij halverwege wat meer 'rocken' met zo'n stem blijft het gewoon bloedstollend mooi. Dit is een heerlijk, heldere popsong zoals hij het zo goed kan.
Minder akoestisch en een wat rijper geluid. Ja dit bevalt me wederom heel goed.
Bright Lights klinkt vanaf de eerste tonen al wat meer pop en uptempo. Het is goed te horen dat McRae dus ook goed uit de voeten kan op nummers als deze. Hiermee schudt hij toch zijn stempel als de troubadour met de fijne liedjes van zich af zonder zich compleet te vervreemden van zijn fans.
Maar de fans van het eerste uur die toch liever de oude McRae horen worden niet vergeten op Got A Suitcase, Got Regrets. Akoestische gitaar en piano vormen de basis en daaroverheen die schitterende stem van de zanger. Wat een ongelooflijk liedje is dit toch. Heel, heel, heel mooi!
Op Keep Your Picture Clear slaat McRae nieuwe wegen in: een beetje jazzy, bluesy sfeertje. Weg van de straat en hup de rokerige bar in. Het misstaat hem zeker niet. Maar ach, we zetten in die club gewoon de boel op stelten door het publiek halverwege te verrassen met een heerlijk eruptie van geluid.
Houdini And The Girl klinkt dan opeens weer heel lief met drumcomputer en akoestische gitaar. Het toont de kracht van dit album aan: het kent veel variaties, het gaat alle kanten op en toch blijft het één geheel.
Sound Of The City is meer rock zoals ook Springsteen wel eens laat horen. Alleen hier niet de oerbrul van Springsteen, maar de fluwelen stem van McRae. Het is een heel degelijk nummer, niet erg verrassend, maar dat hoeft niet als je kwaliteit aflevert op dit formaat.
On and On start heel sierlijk. Heerlijk die combi van trom en gitaar. Het nummer krijgt wat meer body door toevoeging van de piano en strings en is daarmee wederom een hoogvlieger te noemen.
Deliver Me weet ook te ontroeren. Het straalt eenzaamheid uit, eenzaamheid zoals ik het ook vaak tegenkwam op de vorige albums. Hieruit blijkt dat hij ook dat niet verleerd is. Alsof dit soort nummers uit zijn mouw worden geschud. Even heerlijk wegdromen kan hier goed.
One Mississippi heeft een beetje een Ryan Adams feel. Het is een stevig popnummer zonder rare fratsen en daardoor dus degelijk te noemen. Voor mij is het daardoor juist een ietwat minder nummer. Absoluut niet verkeerd, maar het raakt me tot nu toe nog wat minder dan de voorgaande songs.
The Ballad of Amelia Earhart is wat slepender, weer meer McRae zeg maar. Ook hier toch wel een beetje die southern inslag. Een vet orgeltje is hier mede verantwoordelijk voor en de zang galmt lekker weg.
Lord, How Long? sluit deze nieuwe cd plechtig af. Het is een juweeltje in de beste traditie van de man.
Minder spannend of grillig dan zijn tweede album mischien. Het is een doorgaande lijn van zijn derde album All Maps Welcome.

Het is fijn te weten dat er nog steeds albums als deze gemaakt worden, het is fijn te weten dat Tom McRae voldoende inspiratie had voor alweer een erg goed album.
Hiermee is zijn naam definitief toegevoegd aan mijn lijstje favoriete artiesten.
Goed dat je terug bent Tom.....

2007 een goed muziekjaar zei ik toch?!

Joepie!

Alweer zo'n album om naar uit te kijken (groot gelijk, Aero, wat betreft dat goed muziekjaar, 2007 is nu al beter dan heel 2006 wat mij betreft )!
Ik heb daarnet Bright Lights voor het eerst gehoord en hoewel het wat minder ingetogen is dan we van Tom gewend zijn, is het absoluut een geslaagd nummer. Ik kan amper wachten om de rest te horen!

Hmm, dit is zeker een album om naar uit te kijken. Geweldige melancholische stem heeft deze Tom. Deze ga ik zeker eens luisteren!

Zijn albums worden hoog beoordeeld op MuMe zeg

Zal de luisterpaal eens goed in de gaten houden.

Zeker doen! Luister het nummer You Only Disappear van hem maar eens, zou hoor je ze niet vaak meer. Zo intens gezongen. Komt van het album Just Like Blood

Oeh ja, dat is echt wel dé aanrader! Hartverscheurend mooi nummer!

haha, zo kan ik er nog wel een paar opnoemen, zo zeker
Bloodless van zijn debut cd.

Maar als ik dit zo van Aero lees, ben ik de zoveelste die niet kan wachten tot zijn album uitkomt

Blijf wel mijn opmerking in gedachten houden dat het allemaal iets minder spannend en grillig is, iets meer up-tempo ook en de term toegankelijk zal ongetwijfeld flink gebruikt gaan worden.
Ik heb er zelf geen enkele moeite mee omdat het wederom een puik plaatje is geworden, maar het debuut zal altijd wel mijn favoriet blijven denk ik.
Laten we zeggen dat de lijn van het laatste album verder wordt doorgetrokken.

Word!

Tom McRae is mijn persoonlijke held, een favorietje. Dus heel erg uitgekeken naar dit album. Ondanks dat de stem van Tom nog altijd bloedmooi is, is dit toch wel een ontgoocheling. Waarom willen ze altijd toegankelijke, radiovriendelijke nummers schrijven? Ik mis het ingetogene, het gemeende. Misschien moet het nog groeien, je ne sais pas, maar ik ben ontgoocheld.

Mooie groeiplaat, die pas na een paar keer zijn schoonheid laat zien.

Wat is daar allemaal mis mee?? Het mooie aan iemand als Tom McRae is dat eigenlijk ieder album weer anders is. All Maps Welcome vond ik bijvoorbeeld een plaat die me als ingedut overkwam en die viel mij dus een beetje tegen. Het was allemaal niet echt spannend maar op zich nog wel mooi.

De berichten over dit album waren op voorhand niet zo positief maar het blijkt maar weer dat ik me daar niet veel van moet aantrekken want ik vind het een verrassende goede plaat. Mooie songs die nu eens een keer niet overlopen van zwartgalligheid maar een zekere luchtigheid in zich herbergen. De arrangementen zijn ook weer een stuk spannender en voor het eerst lijkt McRae zo waar te willen rocken.

Deze draai ik nu voor het eerst. Het is zelfs voor het eerst dat ik iets van hem hoor. Vraag me niet waarom, maar ik verwachte een zware donkere stem te horen. Dan kijk je wel even op tijdens het eerste nummer. Tom McRae = korte bondige naam = zware donkere stem. Ala, niet dus.

Aangezien ik de rest van de platen niet ken, moet ik het hier maar mee doen en het valt zeker niet tegen. Hij schrijft mooie nummers, niet al te ingewikkeld, maar met net genoeg variatie om het niet te voorspelbaar te doen zijn.

Toch blijft hij voorlopig even steken op een 3,5 omdat de klik voor een 4 of hoger er nog niet is. Wellicht bij meerdere luisterbeurten.

Ik ben laatst naar het concert van Tom geweest in Tivoli, Utrecht. Schitterend hoe deze man de muziek draagt met zijn stem. Tom begeleid zichzelf op de gitaar. Meestal accoustisch. Daarnaast kon je genieten van een creatieve man op de Cello en een pianist. De stem van Tom McRae is één van de meest indrukwekkende dit ik ooit heb gehoord (wat mij betreft van Jeff Buckley niveau). Ik vind dat dit live nog beter uitkomt dan op de albums. Dit laatste album is trouwens het meeste toegankelijke. Persoonlijk spreken de eerste twee albums mij het meest aan. Het geluid is wat puurder, met name op de eerste cd. De laatste twee albums gaan wat meer de pop-kant op. Dit schijnt iets te maken te hebben met het feit dat Tom nu aan de anti-depressiva is. Ik weet niet of dit leugen of waarheid is. Tom kondigde aan dat hij eind dit jaar weer naar Nederland komt. Ik ben er sowieso bij.

Schitterend.. Alleen door de stem en de manier waarop de muziek naar voren wordt gebracht verdient mr. McRae zeker niet minder dan 3,0, eigenlijk minstens een 3,5..

Ik vind dit wel een mooi album, maar minder goed dan Just like blood bijv. desaniettemin mooi gedaan.. Alleen pakt me niet helemaal in, daarom voor nu een 3,5.. wellicht in de toekomst een 4,0

De geest van Springsteen waait her en der door dit King of Cards, zei het de lalailailai's van Set the Story Straight of de keyboards die Roy Bittaniaans klinken of het opzwepende strakke drumwerk. Tuurlijk, dat is mijn gevoel erbij, en ik zou Tom McRae zekers tekort doen door het daar bij te laten. Want buiten het waaien van The Boss, is er het stevig fundament dat Tom McRae is. Zijn stem klinkt aangenaam, is flexibel en leent zich ook voor de ingetogen gedeeltes van dit King of Cards. Muzikaal weet hij een nummer neer te zetten en je in zijn muzikale wereld te betrekken. Zelf vind ik dat de middenmoot van dit album, ietwat vlakker afsteekt, tegenover het zeer sterke begin, maar dat kom in het laatste gedeelte ruimschoots goed.
Een mooie plaat, die mij heeft verrast. Kende deze beste man niet en heb het op basis van de hoes uit de bieb meegenomen. Maar boeiend genoeg om ook zijn debuut vandaag te gaan beluisteren, die veel beter tot zijn recht zal komen, als ik het thuis over de speakers hoor komen, gezeten in mijn luie stoel. Maar dat komt nog wel.

Heb deze artiest leren kennen door een collega op het werk. Zij bood mij deze cd aan om dat zij deze dubbel had. Ze zij "luister maar eens, en als je hem goed vind hou hem dan maat " gratis' . En natuurlijk direct verkocht ! Ondertussen al meerdere platen van Tom Mc Rae aangeschaft .... Ook al deze man live aan het werk gezien , samen met mijn collega die mij deze plaat cadeau deed .....