Tom McRae - King of Cards (2007)

Altijd fijn te zien dat goede artiesten met een nieuw album komen.
2007 Is wat dat aan gaat een heerlijk muziekjaar....

Opener Set The Story Straight is onmiskenbaar McRae. Glasheldere stem en mooie begeleiding. Ook al wil hij halverwege wat meer 'rocken' met zo'n stem blijft het gewoon bloedstollend mooi. Dit is een heerlijk, heldere popsong zoals hij het zo goed kan.
Minder akoestisch en een wat rijper geluid. Ja dit bevalt me wederom heel goed.
Bright Lights klinkt vanaf de eerste tonen al wat meer pop en uptempo. Het is goed te horen dat McRae dus ook goed uit de voeten kan op nummers als deze. Hiermee schudt hij toch zijn stempel als de troubadour met de fijne liedjes van zich af zonder zich compleet te vervreemden van zijn fans.
Maar de fans van het eerste uur die toch liever de oude McRae horen worden niet vergeten op Got A Suitcase, Got Regrets. Akoestische gitaar en piano vormen de basis en daaroverheen die schitterende stem van de zanger. Wat een ongelooflijk liedje is dit toch. Heel, heel, heel mooi!
Op Keep Your Picture Clear slaat McRae nieuwe wegen in: een beetje jazzy, bluesy sfeertje. Weg van de straat en hup de rokerige bar in. Het misstaat hem zeker niet. Maar ach, we zetten in die club gewoon de boel op stelten door het publiek halverwege te verrassen met een heerlijk eruptie van geluid.
Houdini And The Girl klinkt dan opeens weer heel lief met drumcomputer en akoestische gitaar. Het toont de kracht van dit album aan: het kent veel variaties, het gaat alle kanten op en toch blijft het één geheel.
Sound Of The City is meer rock zoals ook Springsteen wel eens laat horen. Alleen hier niet de oerbrul van Springsteen, maar de fluwelen stem van McRae. Het is een heel degelijk nummer, niet erg verrassend, maar dat hoeft niet als je kwaliteit aflevert op dit formaat.
On and On start heel sierlijk. Heerlijk die combi van trom en gitaar. Het nummer krijgt wat meer body door toevoeging van de piano en strings en is daarmee wederom een hoogvlieger te noemen.
Deliver Me weet ook te ontroeren. Het straalt eenzaamheid uit, eenzaamheid zoals ik het ook vaak tegenkwam op de vorige albums. Hieruit blijkt dat hij ook dat niet verleerd is. Alsof dit soort nummers uit zijn mouw worden geschud. Even heerlijk wegdromen kan hier goed.
One Mississippi heeft een beetje een Ryan Adams feel. Het is een stevig popnummer zonder rare fratsen en daardoor dus degelijk te noemen. Voor mij is het daardoor juist een ietwat minder nummer. Absoluut niet verkeerd, maar het raakt me tot nu toe nog wat minder dan de voorgaande songs.
The Ballad of Amelia Earhart is wat slepender, weer meer McRae zeg maar. Ook hier toch wel een beetje die southern inslag. Een vet orgeltje is hier mede verantwoordelijk voor en de zang galmt lekker weg.
Lord, How Long? sluit deze nieuwe cd plechtig af. Het is een juweeltje in de beste traditie van de man.
Minder spannend of grillig dan zijn tweede album mischien. Het is een doorgaande lijn van zijn derde album All Maps Welcome.

Het is fijn te weten dat er nog steeds albums als deze gemaakt worden, het is fijn te weten dat Tom McRae voldoende inspiratie had voor alweer een erg goed album.
Hiermee is zijn naam definitief toegevoegd aan mijn lijstje favoriete artiesten.
Goed dat je terug bent Tom.....

2007 een goed muziekjaar zei ik toch?!