Paul McCartney - Flaming Pie (1997)

Soms heeft een artiest het nodig om zaken een plek te geven, en een goede artiest durft zich dan zo open te stellen aan de buitenwereld, om blijdschap, verdriet, hoop of genot te delen.
Vanaf opener The Song We Were Singing geloof ik het allemaal, tegenwoordig kost het mij verschillende luisterbeurten om mij op de teksten te richten, vroeger was dat anders.
En met vroeger ben ik gelijk bij de kern.
Het samen muziek willen maken, waar over gezongen wordt, gaat volgens mij hier zelfs nog terug naar de periode van toen The Beatles nog niet bekend waren, de herinnering naar een jeugd, een tijd dat McCartney nog onherkenbaar over straat kon lopen.
Als je partner ongeneeslijk ziek is, lijkt het mij niet vreemd om een balans van het leven op te maken.
Denkend aan een toekomst alleen is pas mogelijk als je het heden en verleden een waardige plek kan geven.
Dit is het gevecht tegen het einde, want iemand kan in gedachte voor eeuwig blijven leven, in de praktijk valt dit anders uit, voor mij is The World Tonight de strijd die geleverd wordt, If You Wanna het verlangen om de jaren samen over te kunnen doen, niet de pijnlijke toekomst veranderen, maar alles over willen doen; de eerste kennismaking, het gezin stichten.
Dit gevoel gaat het hele album verder door, de toon is regelmatig triest, soms hoopvol, soms zelfs vrolijk, maar vooral erg persoonlijk.
Een kwetsbare liefdesrelatie die op springen staat, niet vanwege het uit elkaar groeien, maar het op een andere manier niet voor eeuwig trouw kunnen beloven; want die eeuwigheid is verworden tot een begrip, onder andere in stand gehouden door dit document.
Het thema wat ik sterk vind terug komen is kwetsbaarheid; de ene kant via het terug grijpen naar de jeugd.
Een kind is nog onschuldig en ervaart de wereld in beginsel als mooi en vreedzaam, hierdoor is hij ook kwetsbaar, als hij de waarheid ontdekt.
Op de andere manier kwetsbaar vanwege het beseffen van het aankomende verlies van een partner.
Mag ik dan Flaming Pie mooi vinden, of moet ik dit zien als een persoonlijk stukje McCartney, waar je eigenlijk geen mening over mag hebben, omdat dit onderdeel is van een verwerkingsproces waar hij in zit; dit gaat namelijk al in, op het moment dat hij en Linda te horen kregen dat Linda ernstig ziek was.
Ja, ik vind zelf dat ik Flaming Pie mooi mag vinden.

Geen grote uitschieters maar vooral ook geen dipjes: over de hele lijn sterke songs die goed met elkaar in balans zijn. Ik ben niet zo'n Beatlesfan maar kan dit zeker waarderen .

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Paul McCartney - Flaming Pie, Archive Collection - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Paul McCartney - Flaming Pie, Archive Collection
De volgende release in de Paul McCartney Archives serie en Flaming Pie is een hele mooie die niet al te veel onder doet voor de albums die de Britse muzikant in de jaren 70 uitbracht

Ik grijp niet zo heel snel naar het latere werk van Paul McCartney, maar voor Flaming Pie ga ik vaker een uitzondering maken. Op Flaming Pie grijpt McCartney terug op zijn werk met The Beatles en op zijn oudere solowerk en het pakt fantastisch uit. Het album staat niet alleen vol tijdloze McCartney songs, maar het zijn bovendien McCartney songs van het hoogste niveau. De instrumentatie is prachtig, de productie is vakwerk en McCartney zingt als in zijn beste jaren. Nu ook nog eens fraai geremastered en voorzien van veel bonusmateriaal. Een bijzonder mooie en waardevolle uitgave in de toch al zo mooie Archives Collection.

Als ik een album van Paul McCartney uit de kast trek, speel ik meestal op safe en kies ik er een uit de jaren 70 of hele vroege jaren 80 (tot en met Tug Of War uit 1982 kun je nauwelijks een slechte keuze maken). In de jaren die volgden waren de albums van Paul McCartney van wisselende kwaliteit, maar naast albums die het vooral van momenten moesten hebben, maakte de Britse muzikant ook een aantal uitstekende albums, met name in de late jaren 90 en in het huidige millennium.

Egypt Station (2018), New (2013), Memory Almost Full (2007), Chaos And Creation In The Backyard (2005), Driving Rain (2001) en Run Devil Run (1999) waren stuk voor stuk prima albums, maar het beste albums in het tweede deel van de carrière van Paul McCartney is wat mij betreft toch Flaming Pie uit 1997. Het is desondanks een album dat ik nauwelijks heb beluisterd de afgelopen 23 jaar, tot vorige week een fraaie reissue van het album verscheen in de McCartney Archive Collection.

McCartney liet zich tijdens de opnamen van Flaming Pie naar eigen zeggen inspireren door het omvangrijke Beatles Anthology project, dat destijds net was voltooid. Het is hoorbaar, want meer dan op de meeste andere albums die hij in de tweede helft van de jaren 80 en de jaren 90 afleverde, hebben de songs op Flaming Pie een hoog Beatles gehalte. Flaming Pie is een ontspannen klinkend album, waarop Paul McCartney niet probeert te vernieuwen, maar vooral doet waar hij goed in is.

Ik had Flaming Pie al meer dan 20 jaar niet meer gehoord, maar direct vanaf de eerste noten van de hernieuwde kennismaking valt op hoe goed en tijdloos de songs op het album zijn. McCartney grijpt op Flaming Pie niet alleen terug op zijn beste jaren van zijn solocarrière en op de laatste jaren met de band die de geschiedenis van de popmuziek veranderde, maar weet ook een bijzonder hoog niveau te halen. De songs op het album dringen zich stuk voor stuk genadeloos op en na één keer horen zitten ze voorgoed in het geheugen. Geen loze bewering, want ondanks het feit dat ik Flaming Pie al zo’n 20 jaar niet meer gehoord had was het onmiddellijk een feest van herkenning.

Paul McCartney wordt op het album bijgestaan door een waslijst aan muzikanten, waaronder de nodige strijkers en blazers, maar ook topkrachten als Steve Miller, Ringo Starr en Jeff Lynne, die het album werkelijk prachtig heeft geproduceerd. De geremasterde versie klinkt werkelijk perfect en laat een glashelder geluid vol nostalgie horen.

Flaming Pie bevalt me veel beter dan verwacht en gaat nog heel vaak terugkeren. Liefhebbers van extra materiaal hebben van alles te kiezen, want de nieuwe versies van Flaming Pie variëren van uitgebreid tot zeer uitgebreid met voor de liefhebber een schat aan bonusmateriaal. Zelf beperk ik meestal tot het originele album en dat is ook in dit geval een uitstekende keuze (en een voordelige, want de meest luxe versie kost een klein vermogen). Ik ben vast niet de enige die Flaming Pie al tijden niet meer beluisterd heeft, maar ik zou het zeker weer eens doen. Uiteraard kun je hiervoor ook op Spotify terecht. Erwin Zijleman