Power Quest - Neverworld (2003)

Het bestaat . Super over de top blije clichémetal met happy teksten over het slachten van toevallig passerende draken.

Ik noem dit soort muziek altijd Abba-metal.

net ontdekt, ontzettend goede band met een ontzettend eigen sound en veel gevoel voor melodie.
vooral temple of fire en sacred land zijn lekker opzwepende nummers

sjezus, er is een hele serie bands die min of meer zo klinken:

dragonforce
rhapsody
hammerfall
dragonland
freedom call
blind guardian
domine

ik vind het allen prachtige muziek, zeker niet allemaal over een kam te scheren maar als je naar iets meer nuchtere power metal zoekt kan ik je deze meer aanraden:

sonata arctica
dreamtale
thunderstone
twilightning
angra
kamelot
iced earth

het leuke is weer dat ze ieder toch een authentieke stijl hebben.

Weten jullie nog die ene keer dat je als klein kind bij je oma een kopje thee dronk? "Rustig aan met de suiker, dat is niet goed voor je tandjes," had je oma vast gezegd. Als kind kon je dan twee dingen doen. Ofwel je vertrouwde op je oma, ofwel je deed er stiekem tóch veel suiker in. Vervolgens was de thee verpest of, als je een zoetekauw was, genoot je er stiekem extra veel in. Persoonlijk kan ik beide varianten thee goed hebben. Power Quest drinkt weg als een kopje thee met een driedubbele dosis suiker.

Ik heb aardig wat power metal gehoord (alhoewel niet zoveel als Jasper hierboven) en natuurlijk is er een bepaalde hoek waar de akkoordenschema's en zanglijntjes enorm melodisch zijn en met die snelheden erbij wordt het dan ook gauw een soort toneelstuk, wat zich regelmatig terugvindt in de teksten. Ook zijn vooral de toetsen nogal dominant, wat uiteindelijk ook die enorme suikerlaag veroorzaakt. "Metal in majeur," heb ik Edwynn ooit eens zien schrijven. Ik ben het wel helemaal eens met Jasper dat ook Power Quest weer een eigen authentieke stijl heeft. Want alhoewel het me soms doet denken aan Sonata Arctica ("Sacred Land"), en ofschoon het soms klinkt alsof het regelrecht uit de 80s-glam gehaald is ("Edge of Time"), ze weten er een leuk eigen geluid van te maken.

Mijn favoriete nummers van deze plaat zijn "Sacred Land" (wát een knaller ) en "Temple of Fire", maar in principe is de hele plaat een energieboost op zich.

Ja, leuk album. Lekker meezingen, maar de tweede helft kakt het een beetje in. De opener vind ik echt een knaller. Die solo vind ik daar ook echt gaaf. Ik vroeg me trouwens lange tijd af uit welke Britse uithoek de zanger kwam qua dialect, hij spreekt de woorden af en toe echt raar uit. Dat bleek dus een Italiaan te zijn, Alessio Garavello.

Hoe kom je eigenlijk bij dit album terecht? In 2008 hebben ze met Master of Illusion echt een fantastisch album gemaakt. Veel progressieve invloeden op een goede manier qua breaks en tempowisselingen, gave synths, catchy songs en heerlijk kinderachtige teksten over menselijke machines enzo. Dat album ademt echt 'The_CrY' volgens mij, jij bent toch nogal keyboardofiel?

Het volgende album - Magic Never Dies - ligt hier volledig in het verlengde van, maar is nog iets meer constant naar mijn mening. Ook aardig om te checken dus.

Tja, ik kom bij Power Quest via via. Stond vaak in een rijtje met Sonata Arctica genoemd, en als ik zin heb in power metal, moet ik eerlijk zeggen dat ik altijd even een blik werp op jouw top 10, waar Master of Illusion in staat. Wat achtergrond research vertelde me echter dat die wat anders was dan het 'normale' PQ-geluid, dus ik wilde eerst het normale geluid ervaren. De twee opvolgers staan in ieder geval op mijn lijstje en zullen spoedig hun weg vinden door mijn speakers.

Ben nou wel heel erg benieuwd overigens naar Master of Illusion, haha. Maar een keyboardofiel, zo ervaar ik mezelf niet. Misschien is het wel zo gegroeid, omdat ik zelf ook de toetsen bespeel in mijn eigen band, dat het zo onbewust een rol speelt.

Dit album heeft toch wel een redelijk belangrijke rol gespeelt in de ontwikkeling van mijn muzieksmaak. Er was een tijd dat ik naar allerlei soorten metal luisterde (waaronder ook al enkele power metal bands als Kamelot en Stratovarius), maar pas toen ik naar onder andere Power Quest ging luisteren, en dan met name naar dit album, realiseerde ik me dat power metal mij veel meer trekt dan bijvoorbeeld melodic death metal.

Ik kan me nog herinneren dat het eerste nummer van dit album, 'Neverworld,' destijds een grote indruk op mij maakte: de prachtige fantasiesfeer, het melodieuze refrein, de vrolijke solo enzovoorts. Dit nummer geeft mij nog steeds kippenvel. De rest van het album is ook goed, maar ik vind het niet meer zo geweldig als in die tijd. Het meest recente album van Power Quest, 'Blood Alliance,' is voor mij het meesterwerk van Power Quest. Het is ontzettend jammer dat deze band is gestopt en dat ik ze nooit live heb kunnen zien, want dit is een van de bands waardoor mijn liefde voor het power metalgenre is ontstaan. Bedankt daarvoor, Power Quest

Hier begon de 'queeste' - Nomen est Omen.

Ik ben blij dat er nog gekkeren dan mij zijn wat betreft powermetalliefhebberij.