Power Quest - Neverworld (2003)

Weten jullie nog die ene keer dat je als klein kind bij je oma een kopje thee dronk? "Rustig aan met de suiker, dat is niet goed voor je tandjes," had je oma vast gezegd. Als kind kon je dan twee dingen doen. Ofwel je vertrouwde op je oma, ofwel je deed er stiekem tóch veel suiker in. Vervolgens was de thee verpest of, als je een zoetekauw was, genoot je er stiekem extra veel in. Persoonlijk kan ik beide varianten thee goed hebben. Power Quest drinkt weg als een kopje thee met een driedubbele dosis suiker.

Ik heb aardig wat power metal gehoord (alhoewel niet zoveel als Jasper hierboven) en natuurlijk is er een bepaalde hoek waar de akkoordenschema's en zanglijntjes enorm melodisch zijn en met die snelheden erbij wordt het dan ook gauw een soort toneelstuk, wat zich regelmatig terugvindt in de teksten. Ook zijn vooral de toetsen nogal dominant, wat uiteindelijk ook die enorme suikerlaag veroorzaakt. "Metal in majeur," heb ik Edwynn ooit eens zien schrijven. Ik ben het wel helemaal eens met Jasper dat ook Power Quest weer een eigen authentieke stijl heeft. Want alhoewel het me soms doet denken aan Sonata Arctica ("Sacred Land"), en ofschoon het soms klinkt alsof het regelrecht uit de 80s-glam gehaald is ("Edge of Time"), ze weten er een leuk eigen geluid van te maken.

Mijn favoriete nummers van deze plaat zijn "Sacred Land" (wát een knaller ) en "Temple of Fire", maar in principe is de hele plaat een energieboost op zich.