Django Django - Marble Skies (2018)

Het aanstekelijke enthousiasme op Marble Skies is zeer besmettelijk en dat terwijl de band zich, zeker ten opzichte van het geregeld over de top swingende 'Born Under Saturn', hier en daar inhoudt. Marble Skies brengt alles wat ik verwacht van deze band. Een perfecte combinatie van oud en modern en tussen pop en dansbaarheid.

Met de titelsong opent Marble Skies zoals ik verwacht en hoop. Minder uitbundig dan met 'Giant' een plaat terug, wat ik persoonlijk hun beste nummer vind. Wel met die swing die deze band zo onweerstaanbaar maakt. Dat laatste komt zeer geregeld terug op Marble Skies. Ouderwetse discogeluiden vermengen zich met uiterst moderne ritmes die op de een of andere ingenieuze manier de melodie van de nummers nooit in de weg zitten. Dat is voor mij het geheim van Django Django. Iets waar de band steeds beter in wordt en beter kan doseren.

Wat ik merk aan de paar keer dat ik plaat nu heb kunnen draaien, is dat mijn verhouding tot de plaat per beurt groeit. Telkens ontdekte ik weer nieuwe dingen, nog een geluid, nog een melodie. Bij 'Born Under Saturn' duurde het een paar jaar voordat ik de plaat volledig op waarde schatte. Het debuut meteen en deze zit daar prima tussenin.

Herhalingsoefening? Nou, misschien, maar wel op een geniale wijze, met heel erg prima nummers. Marble Skies is voor mij de eerste grote release van 2018.

Het hele verhaal staat hier op WoNoBlog.