John Stewart - The Phoenix Concerts (1974)

Het was 1974 en ik zat helemaal in de hoek van Jimi Hendrix, Rolling Stones, Who en de symfonische bands: Genesis, ELP, Yes, Camel, Caravan. Kortom alles behalve de country. Dat was het ergste van het ergste.

Ik was bij een vriend op bezoek in Rotterdam en was in een platenzaak in de ramsj-bak aan het bladeren. Daar was dit album (toen net uit!) in beland. Ik vond de hoes leuk en 2 gulden voor een dubbel LP was geen geld.

En zo ben ik geleidelijk aan in de hoek van de countryrock, roots en americana beland. Beste live album dat ik in al die jaren heb gehoord. Later heb ik - na veel zoeken - nog de CD aangeschaft, en nog later de extended versie van deze CD.

Dit album laat zich op zijn best beluisteren als je in de USA over de eindeloze highways van de MidWest rijdt. Ik weet het uit eigen ervaring, want ik heb het gedaan

een geweldig live album van John Stewart (in 2008 op 68 jarige leeftijd overleden). kocht deze destijds bij verschijnen in 1974 op LP (een dubbelaar). was op cd zeer moeilijk te vinden, totdat ik deze later alsnog tot mijn blijdschap bij een speciaalzaak kon scoren, te weten "The Complete Phoenix concerts" (1 cd) verschenen in 1991 op het Duitse Bear Family label incl. 28 page booklet met achtergrondinfo en alle teksten. "Recorded live at Phoenix Symphony Hall, Phoenix, Arizona, March 1974", op een plek waar hij een grote aanhang aan fans had. een feest der herkenning. zoals het in de liner notes staat "We had two gigs arranged. Recorded the first night, everything went ,wrong and we got nothing at all. That left us with one night to record a double album. One night, one take on every song. It was totally crazy but out of some 24 tunes we managed to get twenty which were usable". op het oorspronkelijke dubbel album stonden 16 tracks. op de cd versie staan 2 extra nummers Freeway Pleasure en Let The Big Horse Run. 2 van de 20 nummers zijn kennelijk niet goed genoeg bevonden voor release. het is mij een raadsel waarom dit bij uitkomen niet aansloeg bij de country rock liefhebbers (Byrds, Flying Burrito Brothers, Poco etc) wellicht was de muziek niet progressief genoeg of zat het teveel in de folk/country hoek. het gaat te ver om hier alle 18 nummers van commentaar te voorzien. dit album is 1 aaneenschakeling van hoogtepunten. het gros van de tracks is afkomstig van zijn 1e 3 albums. de muziek is eerlijk, puur, aanstekelijk en op het ontroerende af (bijv. The Pirates of Stone County Road, Oldest Living Son, Cody). de teksten zijn van het leven van alledag met de nodige melancholie (o.a. het prachtige Mother Country), maar geven vooral blijk van de viering van het leven zelf. het is een "warm" album. 1 van de hoogtepunten is een geweldige uitvoering van California Bloodlines waarbij John Stewart het publiek uitnodigt om mee te zingen en dat ook spontaan doet. het spelplezier spat van deze plaat af. het oorspronkelijke slotnummer Never Goin' Back swingt als een denderende trein door de prairie naar een climax toe, het publiek vermoedelijk in extase achterlatend. ik was maar wat graag bij dit concert aanwezig geweest, maar helaas was ik die dag niet in Phoenix

Wat heerlijk dat iemand dit album heeft ontdekt! Heel veel liefhebbers van dit genre weten niet wat ze missen.