The Brothers Johnson - Blam!! (1978)

Ain't we funkin' now! Blijft een goed nummer.

Ik heb hier nog een "picture disc" van, staat de hoes op de LP gedrukt, de kwaliteit is dan wel iets minder maar je hebt wel iets moois.

The Brothers Johnson:
George 'Lightnin' Licks' op gitaar en Louis 'Thunder Thumbs' op bass.
Old School Funk van de bovenste plank.
Een genre wat welhaast uitgestorven lijkt helaas.
Dit soort muziek jongens en meisjes draaiden ze vroeger in discotheken (zo die der al waren), voordat de disco was uitgevonden.

Het yellende Ain't We Funkin' Now is een funkklassieker. Ook het titelnummer heeft een urgentie in zich, zodat je niet stil kunt blijven zitten.
Hetzelfde geldt voor het instrumentale Blastoff'/Ride O Rocket.
Het beste nummer van de plaat is het ook instrumentale Streetwave (lekkere percussie en blazers). Dit nummer werd vroegah gebruikt als tune bij een radioprogramma van de VARA op Hilversum 3 over jongeren en hun seksuele vragen en problematiek. En waar ik dus altijd naar luisterde.
Lekkere korte plaat.
Alleen de ballad So Won't You Stay is een tenenkrommende kleffer.
Produced by Quincy Jones.
Voor de rest 3,5

Beetje mix van Earth wind and Fire (Qua blazers) en Pfunk (qua bas en funky gehalte). Het basplukwerk op Mista Cool is te gek (70's), gaaf (80s), vet (90s), lauw (00s) en baas (10's)!

Ook dit album vandaag in de kringloop gescoord,

Bevalt me beter dan de voorganger, en die vond ik ook al behoorlijk lekker!

Die bass op mista cool hoes

Op zn best als ze gewoon aan het funken zijn, helaas denken ze ook dat zoete ballads nodig zijn.

Ja, helemaal mee eens, Kos. Daar hadden veel van die funkbands uit de jaren zeventig en tachtig last van. Ik zou bij dit soort acts liever gezien hebben dat ze van de eerste tot de laatste noot vooral stevig funkten, maar om de een of andere reden moest elke vette funkplaat kennelijk worden opgeluisterd met één of twee doorgaans vrij saaie love-ballads. Soms pakte dat nog wel aardig uit, zoals bij Earth, Wind & Fire, maar vaak waren het de dieptepuntjes van zo'n album.

Bij de Brothers Johnson is het niet anders. It's you girl wordt dan nog een redelijk uptempo in het refrein, maar So won't you stay is echt te klef, zoals meerdere mensen hierboven al opmerken. De broers kunnen funken als de neten, maar zijn helaas geen echt geweldige zangers, en dat wreekt zich juist in de langzame nummers.

Jammer, want het doet enigszins afbreuk aan dit toch al korte plaatje. Gelukkig blijft het daarbij, want de rest is mid- tot uptempo. De single Ain't we funkin' now, die tot mijn verbazing géén hit werd in 1978, is hier het hoogtepunt, al wordt-ie op den duur ietwat monotoon (de single-versie die ik ook heb, is daarom beter). Maar ook de titeltrack en Blast off/Ride-o-rocket mogen er zijn, net als de instrumental Streetwave, die ook jazzy ondertonen heeft. Het bewijst dat George en Louis op hun best zijn als ze hun mond houden

Naast het baswerk is vooral de productie van dit album om door een ringetje te halen. Het werk van Quincy Jones, en het klinkt daarom in instrumentale zin ook een beetje als de eerste collaboratie van hem met Michael Jackson, Off the wall. Al zijn daar zowel de nummers als de uitvoeringen beter.

Ik heb deze zowel als Japanse CD, als originele Amerikaanse LP (een cut-out) én als picture disc (aan de muur natuurlijk). Misschien een beetje teveel eer voor een plaat die ik hooguit als 'redelijk goed' bestempel. Maar bij de laatste twee vormt de prachtige hoesafbeelding natuurlijk een meerwaarde.

Bij mijn vinyl zit zelfs een enorme poster haha.

Oh, cool! Die ontbreekt bij mij. Kennelijk een bijzonderheid, want zo'n versie kom ik op Discogs nergens tegen. Wel een 'Monarch'-pressing, waarbij de eerste oplage vergezeld ging van een bestelformulier voor een T-shirt (alleen verkrijgbaar in de VS natuurlijk).
Ik zie nu trouwens ook dat ik geen originele binnenhoes met songteksten heb. Gelukkig spelen die teksten bij dit album geen bijzonder belangrijke rol. Maar toch jammer...

Zojuist een aantal nummers van dit album ontdekt. Dat begon met Ride-O-Rocket en door toedoen van de mannen hierboven met Ain't We Funkin Now. En dat nummer, altahsn het intro bezorgde me een flinke oorwurm gedachte.
Potver waar heb ik dat "Yeah" toch eerder gehoord. Kwam er maar niet op, maar ben er nu toch wel achter. Die kwam voor in mijn favoriete Blackbox nummer...Strike It Up. Weet niet of het daarin echt een sample is, maar het lijkt er wel verdraaid veel op. Nu is het ook maar een woord, dus dan lijkt het al snel zo.
Maar ik ben overtuigd

Wederom een aantal geweldige tracks van de Brothers. Maar eens snel volledig gaan beluisteren.