Fischerspooner - SIR (2018)

Ondertussen is single nummer 3 uit Butterscotch Goddam, na eerder Have Fun Tonight en het erg fijne Togetherness Caroline Polachek voorheen van het ontbonden Chairlift.

Ziet er naar uit dat ook dit weer een prima album wordt, al blijft het debuut #1 (2002) nog altijd mijn favoriet.

Casey Spooner Is Baring All There Is Left to Bare in Fischerspooner's Return

Klinkt veelbelovend

Met R.E.M.’s Michael Stipe als producer en synths in de sfeer van Depeche Mode en Nine Inch Nails, yep, veelbelovend.

Vanaf vandaag tijdelijk te beluisteren, voor de officiële release volgende week vrijdag, via een stream van NPR first listen

Een nieuwe van Fischerspooner krijgt altijd tenminste 1 luisterbeurt van mij, zeker met de medewerking van Caroline Polachek en Holy Miranda aan een paar nummers.

Daar is de tong weer...... een nieuwe Fischerspooner. Niet iets waar ik anno 2018 nog naar uitkeek. Leuk in de tijd dat electro zo'n opleving kende aan het begin van deze eeuw in de vorm van electrolash.
Entertainment, het vorige album, liet me koud en dat had het kunnen zijn voor mij.

Zou die tong, met pornosnor op de bovenlip dan toch weer wat meer richting #1 en Odyssey kunnen duiden?! De bekende knipoog, ehm lik, naar het verleden vertaald naar het nu?!

Het lijkt er wel een beetje op als ik SIR hoor. Flamboyant, kitsch, erotisch maar niet over het randje. Vleugje pop en rock erbij en SIR is dan een alleraardigst album met hulp van Michael Stipe, jawel de man van R.E.M.
Het midtempo gehalte is hoog waardoor er een soort sleazy randje op ligt. Depeche Mode, Soft Cell; namen die me een beetje te binnen schieten.

En daarmee is SIR een mooie revanche op het slappe Entertainment. Nog steeds niet muziek waar ik mijn hart aan zal verliezen, maar vermakelijk is het zeer zeker weer. Warren Fischer hoeft zich hier niet voor te schamen (zal hij waarschijnlijk sowieso nooit doen). Dit zit goed in elkaar.

Michael Stipe, is ook net aan herkenbaar te horen op de achtergrond in het openingsnummer.

En inderdaad dit neigt naar Depeche Mode en Soft Cell, maar ook een beetje Pet Shop Boys zoals TopBrazil. En door de samenwerking Caroline Polachek in Togetherness doet het ook meteen aan haar werk van haar 'oude band' Chairlift denken.

Maar het is vooral de eerste helft van het album dat me aanspreekt, daarna gaat het tempo wat te vaak omlaag. Op het prachtige debuut deden ze dat ook maar dan werd de sfeer donker en wat rauw met Electro / Techno synth tapijten maar hier is het wat te braaf. Het openingsnummer Stranger Strange komt nog het dichts in de buurt van dat debuut album. Overigens doet dat nummer ook denken aan Michael Stipe's samenwerking met Neneh Cherry op Homebrew (1992)

Ik blijf toch met enige regelmaat terug komen bij dit album en zo staat deze in mijn Top 5 meest beluisterde albums van dit jaar.

Nummers als Have Fun Tonight zijn toch aanstekelijker dan eerder gevoeld. Verder is ook het mooie en meer persoonlijker nummer I Need Love.


...en daarom doe ik er ook een halfje bij.

Verbazend dat mijn stem pas de vierde is.

De track Discreet sla ik over, daar zit een ontzettend irritant repeterend geluidje in. De rest is prima.