Fischerspooner - SIR (2018)
mijn stem
7 stemmen
Verenigde Staten
Electronic / Pop
Label: Ultra
-
Stranger Strange (3:44)
-
TopBrazil (2:48)
-
Togetherness (3:21)
-
Everything Is Just Alright (2:51)
-
Have Fun Tonight (4:20)
-
Discreet (4:08)
-
Strut (3:39)
-
Get It On (3:46)
-
I Need Love (2:58)
-
Butterscotch Goddam (3:37)
met Johnny Magee
-
Dark Pink (2:09)
-
Try Again (4:08)
met Andy LeMaster
-
Oh Rio (5:24)
met Holly Miranda
0
geplaatst: 9 februari 2018, 22:32 uur
Daar is de tong weer...... een nieuwe Fischerspooner. Niet iets waar ik anno 2018 nog naar uitkeek. Leuk in de tijd dat electro zo'n opleving kende aan het begin van deze eeuw in de vorm van electrolash.
Entertainment, het vorige album, liet me koud en dat had het kunnen zijn voor mij.
Zou die tong, met pornosnor op de bovenlip dan toch weer wat meer richting #1 en Odyssey kunnen duiden?! De bekende knipoog, ehm lik, naar het verleden vertaald naar het nu?!
Het lijkt er wel een beetje op als ik SIR hoor. Flamboyant, kitsch, erotisch maar niet over het randje. Vleugje pop en rock erbij en SIR is dan een alleraardigst album met hulp van Michael Stipe, jawel de man van R.E.M.
Het midtempo gehalte is hoog waardoor er een soort sleazy randje op ligt. Depeche Mode, Soft Cell; namen die me een beetje te binnen schieten.
En daarmee is SIR een mooie revanche op het slappe Entertainment. Nog steeds niet muziek waar ik mijn hart aan zal verliezen, maar vermakelijk is het zeer zeker weer. Warren Fischer hoeft zich hier niet voor te schamen (zal hij waarschijnlijk sowieso nooit doen). Dit zit goed in elkaar.
Entertainment, het vorige album, liet me koud en dat had het kunnen zijn voor mij.
Zou die tong, met pornosnor op de bovenlip dan toch weer wat meer richting #1 en Odyssey kunnen duiden?! De bekende knipoog, ehm lik, naar het verleden vertaald naar het nu?!
Het lijkt er wel een beetje op als ik SIR hoor. Flamboyant, kitsch, erotisch maar niet over het randje. Vleugje pop en rock erbij en SIR is dan een alleraardigst album met hulp van Michael Stipe, jawel de man van R.E.M.
Het midtempo gehalte is hoog waardoor er een soort sleazy randje op ligt. Depeche Mode, Soft Cell; namen die me een beetje te binnen schieten.
En daarmee is SIR een mooie revanche op het slappe Entertainment. Nog steeds niet muziek waar ik mijn hart aan zal verliezen, maar vermakelijk is het zeer zeker weer. Warren Fischer hoeft zich hier niet voor te schamen (zal hij waarschijnlijk sowieso nooit doen). Dit zit goed in elkaar.
* denotes required fields.
* denotes required fields.