Miles Davis - Agharta (1975)

Met: Miles Davis (orgel, trompet); Sonny Fortune (alle andere blazers); Pete Cosey (gitaar, synthesizer, percussie); Reggie Lucas (gitaar); Michael Henderson (bas); Al Foster (drums); James Mtume (percussie)

Op 1 februari 1975 speelt de band van Davis twee concerten in de 'Festival Hall' in Osaka, Japan (één van Davis' favoriete landen en publiek). Dit is het middagconcert, het avondconcert zou worden uitgebracht als Pangaea. Het zijn direct zo'n beetje de laatste opnames van de trompettist voordat hij die zomer met 'pensioen' zou gaan, en een jaar of vijf nauwelijks meer muziek maakte.

Er wordt geschreven dat Davis met een steeds wisselende groep muzikanten werkte in deze periode, maar hij neemt de voorspelbare namen mee naar Japan. Uitzondering is saxofonist en fluitspeler Sonny Fortune, die slechts kort bij de band bleef. Hij past goed bij de stijl van deze band, maar hij brengt ook wat welkome jazz-accenten aan in wat verder toch een beetje een spelletje is van: hoe kunnen we zo lang mogelijk verder frunniken op dezelfde groove?

Davis was er fysiek en mentaal niet te best meer aan toe, en dit soort concerten lijken ook echt een uitputtingsslag te zijn geweest. Misschien was dat ook wel het punt, zo verdwaald raken in een monotone groove vol abstracte geluidjes dat alle aardse ongemakken worden vergeten. Misschien dat daarom de plaat is genoemd naar een mythisch onderaards rijk.

Dat het ondanks de belachelijke tracklengtes niet ook een uitputtingsslag is voor de luisteraar, komt vooral omdat de muziek niet al te veel aandacht opeist. Althans voor mij persoonlijk luistert het prima weg op de achtergrond. Destijds werd dit veelal gezien als radicaal en/ of commerciële uitverkoop maar, zoals dat gaat met die dingen, klinkt die kritiek een halve eeuw later wat bekrompen.

Feit blijft wel dat de 'latere elektrische periode' van Davis mij muzikaal een beetje koud laat, ik hoor wederom dat de band steeds beter op elkaar is ingespeeld en haar niche heeft gevonden, maar zoals ik al aangaf bij Big Fun lijkt ook dit me vooral een plaat voor mensen die graag stoned en in het donker muziek beluisteren. Buiten die context is het een aangenaam kabbelende brei, waar ik moeilijk een sterke mening over weet te vormen.