The Gun Club - Mother Juno (1987)

Opvallende plaat, waarbij de gedreven bluesrock van the gun club dankzij producer Robin Guthrie van de Cocteau Twins een stuk etherischer klinkt. Voor puristische fans van the gun club mogelijk heiligschennis, maar ik vind het prachtig. 4*

Ik ben het helemaal met je eens, Titan ! Mijn eerste kennismaking met The Gun Club was deze "moeder". Oud werk ook sterk, maar waarom deze plaat vaak verguisd wordt, weet ik ook niet.

Deze puristische fan vond deze plaat toendertijd erg tegenvallen, maar in de loop der jaren ben ik hem erg gaan waarderen.

Alleen om het nummer Port Of Souls al de aanschaf waard! Bijzonder sfeervolle plaat ook al snap ik wel dat de liefhebbers van de 1e 3 Gun Club platen hier moeite mee kunnen hebben. Dit is een compleet andere benadering dan wat de band vroeger deed. Mij maakte het niet uit, ik vond de Gun Club zelfs steeds beter worden naarmate de jaren vorderden.

Ja, ik ook. De eerste twee albums zijn erg modieus (en klinken daardoor nogal gedateerd). Daarna werd het beter en beter. De laatste, Lucky Jim, is echt een heerlijk album.
Voor mij is Yellow Eyes het prijsnummer van Mother Juno, samen met Bill Bailey.

Een voor deze band ongekend gladde productie kan toch niet verhullen dat er weer enkele pareltjes op staan. Bill Bailey, Lupita Screams, My Cousin Kim. The Breaking Hands is weliswaar tenenkrommend zoet, maar weet me bij tijd en wijle toch wel te pakken. Niettemin de minst gedraaide plaat uit mijn rijtje Gun Club.

Godverdomme, dit is pas rocknroll!!!!!!
10 met een griffel, wat een stem!!

The Gun Club.
Altijd zal ik de link leggen met indianen en voodoo.
Vredespijp roken in een tipi.
Al verraad de geur en verspreidende wolken dat er flink aan de verdovende middelen gezeten wordt.
Onder invloed naakt rond dansen.
Denkend dat je een grote sjamaan bent.
Sommige artiesten roepen dit bij mij op.

Perry Farrell van Jane’s Addiction,
Siouxsie Sioux van Siouxsie & The Banshees,
Jim Morrison van The Doors,
Ian Astbury van The Cult,
En Jeffrey Lee Pierce van The Gun Club.
De laatsten der Mohikanen.

Ik was dan wel eerder bekend met The Cult, maar wat lijkt die stem van Astbury op die van Jeffrey Lee Pierce.
Al blijf ik The Gun Club steeds meer zien als bluesband.
Vergelijkbaar met de ontwikkeling van The Doors.
De puntigheid van het begin heeft plaats gemaakt voor het slepende.
Het gitaarspel van Kid Congo Powers heeft raakvlakken met Dave Navarro.
Zelfs John Frusciante hoor ik er in terug.
Het belang van Kid hoor ik nu pas.
Geen wonder dat Nick Cave hem vervolgens aan zijn Bad Seeds toevoegde.

Nooit geweten dat deze band zo direct aan de wieg stond aan het gitaargeweld van de jaren 90.
Blijkbaar toch iets over het hoofd gezien.
Dat hun frontman zichzelf letterlijk dood dronk, is tevens de ondergang geweest.
Schijnbaar stond hij meestal dronken op het podium.
Waardoor tevens moeilijk in de omgang.

Na Lucky Jim en Mother Juno tot de eindconclusie gekomen.
Toch nog maar eens me meer verdiepen in het latere werk van The Gun Club.
Wat zit het allemaal sterk in elkaar.

Lekker album, maar ik mis toch een beetje het rammelende rauwe geluid van een Las Vegas Story of een Fire of Love.

Ik ben ooit een keertje afgekomen op deze platenhoes. De gun club was totaal onbekend voor mij. Als ik het in mijn omgeving navroeg reageerden ze met waaat gun wieee? Wat er voor mij meteen tussenuit sprong waren nummers als The Breaking Hands, Port of Souls en Nobody's City. Het is alsof the Breaking Hands helemaal niet op dat album thuishoort. Het klinkt zo afwijkend en rustig.

Wat heeft deze zanger een prettige harde stem zeg. Zulke ruige punk blues gitaren rock en nog torent hij daar boven uit. Hij blaast me haast de kamer uit! Ik heb even gewacht totdat ik album Fire of Love had gehoord, maar ben bang dat ik toch meer van de Gun Club hou zoals ze hier op dit album gespeeld hebben.

....je begeeft je duidelijk in de verkeerde omgeving, op zoek naar een nieuwe zou ik zeggen.

Oeps, wacht. Om misverstanden te voorkomen: Ik bedoelde meer in mijn eigen kennisenkring van zogezegde muziekkenners en niet platenzaken. Als ik er speciaal voor naar platenzaken zou gaan neem ik aan dat ze wel flink wat van the Gun Club afweten! Maar prachtig album en daar gaat het om. Ik ben blij dat ik dit op tijd ben tegengekomen en niet bijv. 10 later.

En nu rap Miami en The Las Vegas Story aanschaffen, anders moet je straks weer 10 jaar wachten.

Ben destijds nooit aan Mother Juno begonnen omdat de meeste reacties en meningen die ik toen hoorde volgens mij niet al te positief waren.Het klonk veel anders dan hun vorige albums,de live optredens van the Gun club boezemde niet echt vertrouwen in en alle bandperikelen (het komen en gaan van de diverse leden) stemden nu ook niet direct hoopvol.En in 1987 had je nog geen YouTube,I-Tunes of Spotify,plus het budget was beperkt dus verlegde je je aandacht maar naar bands als Sonic youth,de Wipers of Dinosaur jr.
Maar nu 33 jaar later blijkt Mother Juno toch een prima plaat te zijn,die weliswaar iets meer in de richting van het toenmalige gangbare rockwerk opgaat maar door de unieke stem van zanger Jeffrey Lee Pierce nog alle kenmerken van de Gun club bezit.De heerlijk rammelende opener Bill Bailey is daar al meteen het bewijs van.Ook de daarop volgende nummers zijn erg sterk,vooral de prachtige ballad Yellow Eyes en het stevige Thunderhead.Het zijn ook subiet herkenbare en typische Gun club nummers,alleen de productie is wat voller als dan we daarvoor gewend waren.
De invloed en de daaruit voorkomende gevolgen van producer Robin Guthrie (Cocteau twins) zijn toch een stuk minder aanwezig dan ik op voorhand verwacht had.Alleen op The Breaking Hands hoor je heel duidelijk het zweverige Cocteau twins geluid terug.En misschien Port of Souls,dat wat minieme invloeden van het Schotse trio/duo kent.
Maar bovenal is Mother Juno een voortreffelijke Gun club plaat,en dat is achteraf bepaalt geen geringe prestatie,zeker niet als je weet hoe chaotisch de opnames toentertijd soms verliepen.Onder invloed van drank en drugs ontstonden er ruzie's,vechtpartijen en was het nogal eens een komen en gaan van muzikanten,iets wat uitvoerig ter sprake komt in de documentaire Ghost on the highway (https://www.imdb.com/title/tt1082834/)
Dat allemaal in ogenschouw nemend mag je Mother Juno bijna een meesterwerk noemen.

Het album is in Berlijn opgenomen. Dit maakt begrijpelijk dat Blixa Bargeld op gitaar meespeelt op het heerlijke Yellow Eyes.

Ol' Jeffrey Lee klinkt nergens zo door de duivel bezeten als op Thunderhead. Rauwe paniek, bijna.

Deze begint zo langzaamaan mijn favoriete Gun Club te worden. Het songmateriaal is minstens zo sterk als op eerdere platen, maar op één of andere manier klinkt dit naakter, en ruiger (niet in sound, want da's Gun Club altijd wel, maar in delivery). Ik vind de productie hier ook een tikkeltje beter.