The Gun Club - Mother Juno (1987)

The Gun Club.
Altijd zal ik de link leggen met indianen en voodoo.
Vredespijp roken in een tipi.
Al verraad de geur en verspreidende wolken dat er flink aan de verdovende middelen gezeten wordt.
Onder invloed naakt rond dansen.
Denkend dat je een grote sjamaan bent.
Sommige artiesten roepen dit bij mij op.

Perry Farrell van Jane’s Addiction,
Siouxsie Sioux van Siouxsie & The Banshees,
Jim Morrison van The Doors,
Ian Astbury van The Cult,
En Jeffrey Lee Pierce van The Gun Club.
De laatsten der Mohikanen.

Ik was dan wel eerder bekend met The Cult, maar wat lijkt die stem van Astbury op die van Jeffrey Lee Pierce.
Al blijf ik The Gun Club steeds meer zien als bluesband.
Vergelijkbaar met de ontwikkeling van The Doors.
De puntigheid van het begin heeft plaats gemaakt voor het slepende.
Het gitaarspel van Kid Congo Powers heeft raakvlakken met Dave Navarro.
Zelfs John Frusciante hoor ik er in terug.
Het belang van Kid hoor ik nu pas.
Geen wonder dat Nick Cave hem vervolgens aan zijn Bad Seeds toevoegde.

Nooit geweten dat deze band zo direct aan de wieg stond aan het gitaargeweld van de jaren 90.
Blijkbaar toch iets over het hoofd gezien.
Dat hun frontman zichzelf letterlijk dood dronk, is tevens de ondergang geweest.
Schijnbaar stond hij meestal dronken op het podium.
Waardoor tevens moeilijk in de omgang.

Na Lucky Jim en Mother Juno tot de eindconclusie gekomen.
Toch nog maar eens me meer verdiepen in het latere werk van The Gun Club.
Wat zit het allemaal sterk in elkaar.

Ben destijds nooit aan Mother Juno begonnen omdat de meeste reacties en meningen die ik toen hoorde volgens mij niet al te positief waren.Het klonk veel anders dan hun vorige albums,de live optredens van the Gun club boezemde niet echt vertrouwen in en alle bandperikelen (het komen en gaan van de diverse leden) stemden nu ook niet direct hoopvol.En in 1987 had je nog geen YouTube,I-Tunes of Spotify,plus het budget was beperkt dus verlegde je je aandacht maar naar bands als Sonic youth,de Wipers of Dinosaur jr.
Maar nu 33 jaar later blijkt Mother Juno toch een prima plaat te zijn,die weliswaar iets meer in de richting van het toenmalige gangbare rockwerk opgaat maar door de unieke stem van zanger Jeffrey Lee Pierce nog alle kenmerken van de Gun club bezit.De heerlijk rammelende opener Bill Bailey is daar al meteen het bewijs van.Ook de daarop volgende nummers zijn erg sterk,vooral de prachtige ballad Yellow Eyes en het stevige Thunderhead.Het zijn ook subiet herkenbare en typische Gun club nummers,alleen de productie is wat voller als dan we daarvoor gewend waren.
De invloed en de daaruit voorkomende gevolgen van producer Robin Guthrie (Cocteau twins) zijn toch een stuk minder aanwezig dan ik op voorhand verwacht had.Alleen op The Breaking Hands hoor je heel duidelijk het zweverige Cocteau twins geluid terug.En misschien Port of Souls,dat wat minieme invloeden van het Schotse trio/duo kent.
Maar bovenal is Mother Juno een voortreffelijke Gun club plaat,en dat is achteraf bepaalt geen geringe prestatie,zeker niet als je weet hoe chaotisch de opnames toentertijd soms verliepen.Onder invloed van drank en drugs ontstonden er ruzie's,vechtpartijen en was het nogal eens een komen en gaan van muzikanten,iets wat uitvoerig ter sprake komt in de documentaire Ghost on the highway (https://www.imdb.com/title/tt1082834/)
Dat allemaal in ogenschouw nemend mag je Mother Juno bijna een meesterwerk noemen.