Joshua Hyslop - Echos (2018)

Joshua Hyslop trad op in de V11 boot, Rotterdam in het voorjaar van 2016. Een innemende artiest met mooie liedjes. Een Canadees, mooie verhalen, z'n gitaar en mijn nies... gevolgd door een 'bless you' van zijn kant. Als het muisstil is wat genant, maar ja, soms niet tegen te houden

Na een kort album met kerstliedjes nu de volwaardige opvolger van In Deepest Blue: Echos.

Wederom een plaat vol mooie folknummers, niet hemelbestormend, maar wel bloedmooi. Hier en daar met zeer fijne toevoeging van strijkers. Ook zonder die toevoeging blijven de nummers overeind: de warme gloed is tastbaar en hij weet mijn aandacht heel intens vast te houden van begin tot eind.

Absoluut voer voor liefhebbers van artiesten als William Fitzsimmons, die ik zelf ook heel hoog heb zitten. Hyslop lijkt met zijn discografie nu toch ook wel een zekerheid te worden in mijn lijstje muzikale voorkeuren.

Echos is bloedmooi!

Hier geniet ik toch wel heel erg van. Wat een mooie muziek zeg. En dat na 1 keer luisteren. Heerlijke folk muziek! Gaat denk ik hoog eindigen in mijn eindejaarslijstje hoewel het nog vroeg in het jaar is. Blijft zeker nog een tijdje in m'n rotatielijst staan. Bedankt voor de tip aERodynamIC

Een onbewuste dan weliswaar, maar altijd goed te horen. Ik heb het zelf ook verhoogd. Echt ongelooflijk prachtig!

Ja aERodynamIC meer berichtjes bij onbekende albums! Ik vind dit heeeeeel mooi ook. Thanks

Ja maar jij volgt me toch wel overal, jij kan niks missen Liesjemeer

haha ja voor muzikale tips en verkeerde mollen, volgt u Eric menschen!

Ik heb jullie allemaal op een dwaalspoor gezet. Altijd geweten dat Simone het is

(maar waarom kan ik nu toch geen punten meer inzetten dan hahaha)

Nu wel lekker ontspannen met deze prachtplaat die alleen maar mooier en mooier wordt.

Shane Alexander heeft er een geduchte concurrent bij in het zoetgevooisde singer-songwriter segment. Deze Canadees uit Vancouver, opent zijn plaat op een manier, die me bij beluistering voor dit stukje ineens aan Coldplay in de tijd van 'Parachutes' deed denken. Daarna trekt hij me algauw zijn eigen wereld in van zachte zang, The Waterboys lead-viool en prachtige, kleine liedjes. Er straalt een enorme warmte van zijn muziek af, waar hij zelf beslist achterhoudt in de zang, om af en toe iets meer van het achterste van zijn tong te laten zien. Hiermee vangt hij de luisteraar nog meer dan als hij continue volle bak was gegaan.

Ondanks dat alle liedjes zich in een veilig middensegment bewegen, geeft de kwaliteit telkens de doorslag. In Vancouver loopt nog zo'n singer-songwriter rond, Natalie Ramsay, maar zij lijkt zich te hebben voorgenomen niet door te breken en tevreden te zijn met optredens tijdens yoga sessies. Hyslop heeft wel een platenmaatschappij achter zich en dat uit zich in de weidse opzet van de muziek. Dat hij overigens ook klein en kaal indruk kan maken, blijkt uit het eerste stuk van 'Long Way Down'. Wel mooi om te horen hoe de muzikanten het nummer langzaam aan steeds verder inkleden.

Als het gas er dan, nou, alles is relatief hier, op gaat in het zevende nummer van de elf, 'How You've Been', ontspint zich een bluesnummer, waarin de wat hees, bijna fluister-zingende Hyslop zich de blues in werkt, wat een ronduit spannend effect creëert.

Met Echos zet Joshua Hyslop een knappe plaat neer, die ik voor nu nog even conservatief scoor, maar niet uitsluit dat dit nog kan verbeteren.

Het hele verhaal staat hier op WoNoBlog.

Juweeltje met groeipotentie. Zo mag ik folk graag horen. Doet me qua stem en stijl denken aan Jesse Marchant.

Where The Mountain Meets The Valley was mijn kennis making met Joshua Hyslop, en op deze merk je duidelijk de groei in geluid. Meer omvattend, meer zanglijntjes en wat meer gevoel erin. Ook zijn stem lijkt doorontwikkeld, nog steeds zacht en rustig maar er zit wat meer variatie in. Ik vind dit album dan ook een stukje beter. Favo tracks: Say It Again, Stand Your Ground, Long Way Down, At All.
4*