Frank Turner - Songbook (2017)

Wat moeten we hier nou weer van denken?
Verveelt Frank zich thuis zo dat hij ondanks dat er geen nieuwe songs klaar liggen dan maar oude nummers opnieuw gaat opnemen? Of is hij de enige artiest die verkoopt op het Xtra Mile label en moet er daarom ieder jaar een album in de winkel te liggen om het personeel in dienst te kunnen houden?

Hoe dan ook, dit is natuurlijk een beproefd recept. Een best-of als introductie voor nieuwe fans en daarnaast nieuwe versies en zelfs een nieuw nummer om er voor te zorgen dat de bestaande fans het ding ook kopen.
Het blijft natuurlijk allemaal lekkere muziek, maar het zijn dit keer wel opgewarmde kliekjes.

Single, en tevens enige nieuwe nummer op deze release, There She Is is ook te beluisteren via Spotify. Een uitermate zwak popnummertje over de nieuwe liefde in Frank Turners leven.

Frank Turner zijn laatste worp, is een verzamelaar geworden voor onder de kerstboom. Oude nummers zijn van albums getrokken en achter elkaar gezet in combinatie met een paar bewerkingen van oude nummers. Geplaagd door rugklachten, komt het er maar niet van om nieuw materiaal op te leveren. Gezien de zwakke laatste plaat heb ik ook liever dat Turner wat meer de tijd neemt om een degelijke plaat in elkaar te draaien, maar dat geheel ter zijde.

Als eerst het verzamelgedeelte. Wat mij betreft ligt de nadruk teveel op de laatste platen. Hierdoor krijg je automatisch dat je toppers van het oudere werk gaat missen, zoals Love, Ire and Song of het ijzersterke Sons of Liberty. Het is een cliché, maar met verzamelaars kun je het wat dat betreft nooit goed doen, omdat iedereen wel een nummer mist. Men zou kunnen argumenteren dat een verzamelaar van het oude werk al bestaat, maar dan is het de vraag waarom ze überhaupt terugkomen op deze verzamelaar.

Dan de oude nummers in een nieuw jasje. Of eigenlijk, opnieuw ingespeelde nummers. Neem bijvoorbeeld Photosynthesis; dit nummer is wezenlijk vrijwel identiek aan de albumversie, tot en met de gitaarsolo aan toe. Het zelfde geldt voor Long Live the Queen. De overige nummers zijn ten opzichte van de studioversies wat meer uitgekleed (akoestische gitaren, pianobegeleiding). Echt veel voegen deze edities dus niet toe aan het oeuvre van Turner, eerder is het de bekende oude wijn in nieuwe zakken.

Toch wil ik positief afsluiten, want ik kan me voorstellen dat deze verzamelaar voor de wat minder doorgewinterde Turner fan wel degelijk een toevoeging kan zijn aan de collectie. Ikzelf kijk met smart uit naar een nieuwe studioplaat in combinatie met een bijbehorende tour.