The Four Seasons - Who Loves You (1975)

Who Loves You, Silver Star, Storybook Lovers en natuurlijk het overbekende December 1963 (Oh What A Night) zijn bij mij geklasseerd onder puur jeugdsentiment.
Een schoolvriend had dit album, ik nam het destijds op een casettebandje op dat ik vervolgens grijsdraaide, zo je een casettebandje kunt grijsdraaien, natuurlijk.

Ah, het elpeetijdperk en de casettebandjes, waar zijn ze gebleven...?

Onlangs nog met veel plezier terug vastgepakt en herbeluisterd; Weinigen schijnen deze muziek, erg lichtvoetig maar fris as ever, nog te kennen, helaas.

(...Father McKenzie..writing the words..). Ik kende het album niet, maar wél de hit December 1963 dat ik als 8/9 jarig jongetje al mooi vond met zijn mooie melodie, harmonie , en drumbeat. Het album is niet zo 'mijn ding' en vind vooral nog het titelnummer met zijn disco-invloed wel aangenaam.

P.S. Groetjes aan Eleanor Rigby !

Gelukkig schreven Father M en Stuart ook over Who loves you. Ik was even bang als dorpsgek van MuMe te worden beschouwd, maar met hen aan mijn zijde...............

Kocht Who loves you jaren later op cd, nadat ik hem bij toeval in een uitverkoopbak tegenkwam. Compleet met extra (12 inch?) nummers van December 1963 e.a.

"Jeugdsentiment" schrijft Father McKenzie. Pop met een beetje rock, zullen we het zo noemen? Er is wel ergere muziek uitgebracht om naar te luisteren.

Ja, het is wel buitengewoon Amerikaans, dat is ook waar. Maar ook, behalve door een klein aantal mensen, nagenoeg vergeten. Een heel erg diepe indruk heeft het blijkbaar niet in de maatschappij achtergelaten..................

Hier is in ieder geval nog een dorpsgek, die deze plaat heeft.
Mijn LP (Engelse persing) heeft een andere hoes en andere trackvolgorde.

Er staan natuurlijk 3 hits op, te weten Oh, What A Night (Top 3 in voorjaar 1976), Who Loves You en het onwaarschijnlijk mooie Silver Star.
Oh, What A Night werd in 1988 nog een keer een hit, maar er staat me bij dat dat een remix was.
Met het heerlijk voorttingelende Oh What A Night en het wat disco/funk-achtige enigszins geheimzinnige Who Loves You heb je dan ook de beste nummers wel gehad.
Storybook Lovers met fraaie zangharmonie is ook goed en Emily's Salle De Dance kan er als typische LP-track ook nog wel mee door.
De andere drie nummers kunnen er mee door, maar blijven ook niet echt hangen.
Het zijn hier echt de drie mooie hits, die deze plaat voor mij net naar de 3,5* trekken.

Van December, 1963 (Oh What A Night) bestaat nog een alleraardigst filmpje over de ontstaansgeschiedenis. "If memory serves" betreft het een Top 2000 à Go Go mini documentaire. Het nummer komt grotendeels uit de koker van de drummer en hij zingt ook de meeste partijen naast Frankie Valli. Dat pakte verrassend goed uit.
Van Who Loves You komt af en toe op 192 TV een eigenaardige clip voorbij waar je de groep zich ziet uitsloven voor een ongeïnteresseerd publiek. Heel vreemd om naar te kijken.

Eén van de weinige Amerikaanse groepen die de 'British Invasion' van de jaren 60 redelijk overleefd hadden. Toch werd ook hun populariteit vanaf circa 1967 een stuk minder. Deze LP uit 1975 kan beschouwd worden als hun comeback. De plaat bevat een drietal hits: Who Loves You, December 1963 en het dampende Silver Star. Dat laatste nummer scoorde alleen in de VS en in het VK. Persoonlijk vind ik het de beste track van de LP.
De volgorde op de originele Nederlandse LP wijkt trouwens behoorlijk af van bovenstaande inhoudsopgave...

Klopt, ja. Dat staat zelfs op Discogs niet aangegeven, maar als je de achterkant van de LP-hoes uitvergroot, kun je zien dat de Nederlandse LP een andere trackvolgorde heeft dan de Amerikaanse, die hierboven staat afgedrukt. Waarom weet ik ook niet - ik zou me kunnen voorstellen dat ze dan de hits vooraan op beide plaatkanten gezet zouden hebben, maar December 1963 blijft als zesde track genoteerd staan en het titelnummer staat zelfs pas aan het einde van kant 2.

Het toeval (?) wil dat deze LP en de opvolger Helicon de enige twee LP's zijn die ik van The Four Seasons bezit. Verder zelfs geen compilatie van hun oudere en bekendere werk. Vreemd eigenlijk, maar eigenlijk hebben nummers als Sherrie, Let's hang on en Working my way back to you me nooit dusdanig aangesproken dat ik er een verzamelaar van heb aangeschaft. Misschien komt dat nog.

Dit waren natuurlijk de Four Seasons in hun nadagen, met muziek die voor midden jaren zeventig redelijk bij de tijd was. December 1963 werd nog een laatste grote hit, en het minstens zo goede Who loves you en Silver Star waren kleine succesjes. Die drie nummers zijn wel de sterkste tracks van dit album; de rest is acceptabel, maar maakte te weinig indruk om te blijven hangen.

Wat me wel opvalt, is dat het aandeel van de leadvocalen vrij gelijkmatig verdeeld is over alle vier de Seasons. Je herkent Frankie Valli er wel bovenuit, maar zijn vocale aandeel is niet of nauwelijks groter dan dat van de anderen, heb ik het idee.

Het is nog gekker: De volgorde op de plaat is ook nog eens anders dan op de hoes staat vermeld. Ik geef een voorbeeld: Het nummer "Who Loves You" is bij MusicMeter track-1, op de plaat track-4 en op de hoes track-8. Het aantal nummers is echter wel steeds gelijk, dus er ontbreekt gelukkig niets.
Er is toentertijd kennelijk nogal gerommeld met de release van de LP...