Stillwave - Sell Another Soul (2017)

Final 500 Records is goed bezig. Hun nieuwste release is voor het eerst geen EP, maar een volwaardig album van het uit Utrecht afkomstige Stillwave. Hun debuut na het uitbrengen van wat EP's.

Rondje namedroppen dan maar? Altijd goed als we dat gehad hebben, potentiële geïnteresseerden gelijk wakker en vervolgens ontkrachten met de mededeling dat de band 'genoeg eigen smoel heeft'.

Want ja, dat heeft Stillwave wel degelijk, maar het valt niet te ontkennen dat bij het beluisteren van Sell Another Soul je regelmatig bezig bent met de gedachte 'waar het je toch zo aan doet denken?!'

De zang en sommige nummers doen mij vooral denken aan Editors, iets somberder en donkerder weliswaar. Heel even veerde ik op en dacht ik zelfs aan Wild Beasts (She Flies a Tracer), jawel: somberder en donkerder, snufje Elbow wellicht ('94 civic) en ongetwijfeld zijn ze bekend met The Cure en Interpol. Oh ja, dan mag ik Joy Division natuurlijk ook niet vergeten.

Zo, de namen zijn gevallen. Laat ik dan ook gelijk maar zeggen dat Stillwave wel degelijk los gezien kan worden van al deze namen die slechts een idee geven in welke hoeken je het een beetje kunt zoeken. De 'eens-niet mee eens' discussies zijn dan ook niet te vermijden. Niet nodig.
Voor mijn gevoel is deze band vrij uniek in Nederland. Op dit gebied heb ik er nog niet zo heel veel gehoord. Daarbij zitten de nummers goed in elkaar en vormen een lange, duistere trip waar elke keer wel een klein lichtpuntje opdoemt maar niet genoeg om je in een al te vrolijke bui te brengen.

Sfeerrijke composities, verschillende lagen waar je wel een aantal draaibeurten voor nodig hebt om die te ontrafelen en een geluid waar ik wat mee kan: melancholisch en donker. En dat terwijl ik echt geen depressieve meneer ben.
Een album dat me omarmt als een warme herfstjas tegen de eerste stormen, regenbuien en vallende bladeren. Heerlijk.

Ik hoor ook vleugjes shoegazing, noisepop en Nick Cave. Fijne plaat trouwens.

Nick cave hoor ik dan weer niet, maar is natuurlijk geen verkeerde referentie

Beetje die donker-romantische inborst en het croonen.

Oh dat, goed plaatje dus

Mijn favoriete nederlandse band

Zeer donker plaatje met een geweldige zanger, oude post-punk / new wave geluid van de ep's is iets meer vervangen door duistere composities, met een duidelijke kop en staart.
Ik heb hem overigens direct bij de band gekocht op CD, en niet bij final 500 records.

Inderdaad een unieke band in het Nederlandse muzikale landschap. Deze band viel me op tijdens de popronde van 2015. Ik zag daar 3 jonge kerels die zich in een half uur helemaal leegspeelde. Geweldig optreden destijds in Apeldoorn. Daarna kwamen er langzaam de ep- tjes en werd het geluid gefine-tuned.

Band is trouwens erg populair in de UK.
Ben het met Eric eens, dit is een echte herfstplaat, de donkere stem van Marcel Jongejan (die inderdaad in de lijn ligt van Thom Smith) leent zich bij uitstel in deze donkere dagen, hij heeft hier wel de hulp nodig van gitarist Michael van Putten en drummer Joris Keijzer.
Tip voor Best Kept Secret in ieder geval.

Misschien wel de beste post punk belofte van eigen bodem sinds de jaren tachtig. Prima zanger, die idd qua dramatiek en timbre wat weg heeft van Thom Smith. De gitarist is wat mij betreft de spil van de band, hij is zeer inventief en zorgt er voor dat dat de band niet de platgetreden obligate paden van hun voorbeelden bewandelt. Live zijn ze zeer energiek, nu nog een goede PA (geld!) en dan komt dat livegeluid ook helemaal goed.

De stem van deze zanger klinkt soms akelig veel op die van David Bowie gecombineerd met die van Stuart Staples van Tindersticks, dan weer die zanger van Editors: Tom Smith (of de zanger van Interpol -ik haal die vaak door elkaar). De nummers klinken daarom voor mij als een mix van deze acts en dat is niet verkeerd.

De eerste beluisteringen vielen goed, maar het is wel een groeier... ik kan geen echt favoriet nummer aanwijzen. Dat is meestal foute boel, maar soms kan het zijn dat alle nummers consequent even sterk zijn.

Sell Another Soul is duidelijk wat je een groeidiamant zou kunnen noemen. De zang doet ook mij zo nu en dan aan het stemgeluid van Tom Smith denken. Dat laatste vind ik overigens niet verkeerd. Maar, alle referentiekaders ten spijt, ik hoor toch vooral eindelijk weer eens een hele goede Nederlandse band dat in mijn muzikale straatje past. Zeldzaam!

Nu nog live gaan zien Alicia

Door de enthousiaste reacties hier van gewaardeerde MuMe leden, mijzelf hier ook op gestort. Ik heb gemengde gevoelens over deze plaat. Nummers worden rustig en sferisch opgebouwd en eindigen vaak in een lichte geluidsexplosie. Vind die explosies te dun om het stempel shoegaze of postpunk erop te zetten. Welk stempel dan wel....geen idee. Helaas zijn ze mij vaak al kwijt voordat het spektakel begint. Ik stop nog niet met luisteren, misschien moet het inderdaad groeien.

Klinkt inderdaad goed dit, ik ben nu de YouTube linkjes aan het luisteren. Mooie ingetogen liedjes en een prachtige stem.