Stillwave - Sell Another Soul (2017)

Final 500 Records is goed bezig. Hun nieuwste release is voor het eerst geen EP, maar een volwaardig album van het uit Utrecht afkomstige Stillwave. Hun debuut na het uitbrengen van wat EP's.

Rondje namedroppen dan maar? Altijd goed als we dat gehad hebben, potentiële geïnteresseerden gelijk wakker en vervolgens ontkrachten met de mededeling dat de band 'genoeg eigen smoel heeft'.

Want ja, dat heeft Stillwave wel degelijk, maar het valt niet te ontkennen dat bij het beluisteren van Sell Another Soul je regelmatig bezig bent met de gedachte 'waar het je toch zo aan doet denken?!'

De zang en sommige nummers doen mij vooral denken aan Editors, iets somberder en donkerder weliswaar. Heel even veerde ik op en dacht ik zelfs aan Wild Beasts (She Flies a Tracer), jawel: somberder en donkerder, snufje Elbow wellicht ('94 civic) en ongetwijfeld zijn ze bekend met The Cure en Interpol. Oh ja, dan mag ik Joy Division natuurlijk ook niet vergeten.

Zo, de namen zijn gevallen. Laat ik dan ook gelijk maar zeggen dat Stillwave wel degelijk los gezien kan worden van al deze namen die slechts een idee geven in welke hoeken je het een beetje kunt zoeken. De 'eens-niet mee eens' discussies zijn dan ook niet te vermijden. Niet nodig.
Voor mijn gevoel is deze band vrij uniek in Nederland. Op dit gebied heb ik er nog niet zo heel veel gehoord. Daarbij zitten de nummers goed in elkaar en vormen een lange, duistere trip waar elke keer wel een klein lichtpuntje opdoemt maar niet genoeg om je in een al te vrolijke bui te brengen.

Sfeerrijke composities, verschillende lagen waar je wel een aantal draaibeurten voor nodig hebt om die te ontrafelen en een geluid waar ik wat mee kan: melancholisch en donker. En dat terwijl ik echt geen depressieve meneer ben.
Een album dat me omarmt als een warme herfstjas tegen de eerste stormen, regenbuien en vallende bladeren. Heerlijk.

Zeer donker plaatje met een geweldige zanger, oude post-punk / new wave geluid van de ep's is iets meer vervangen door duistere composities, met een duidelijke kop en staart.
Ik heb hem overigens direct bij de band gekocht op CD, en niet bij final 500 records.

Inderdaad een unieke band in het Nederlandse muzikale landschap. Deze band viel me op tijdens de popronde van 2015. Ik zag daar 3 jonge kerels die zich in een half uur helemaal leegspeelde. Geweldig optreden destijds in Apeldoorn. Daarna kwamen er langzaam de ep- tjes en werd het geluid gefine-tuned.

Band is trouwens erg populair in de UK.
Ben het met Eric eens, dit is een echte herfstplaat, de donkere stem van Marcel Jongejan (die inderdaad in de lijn ligt van Thom Smith) leent zich bij uitstel in deze donkere dagen, hij heeft hier wel de hulp nodig van gitarist Michael van Putten en drummer Joris Keijzer.
Tip voor Best Kept Secret in ieder geval.