Samantha Fish - Belle of the West (2017)

Zo, madame Fish maakt haar wat tegenvallende uitstapje nog in het zelfde jaar weer helemaal goed. Nog maar 2 keer beluisterd, maar dit is weer de Fish zoals we die kennen. Geproduceerd door Luther Dickinson, de North Mississippi Allstar die eerder ook al het succesnummer Wild Heart produceerde. Blijkbaar had Fish behoefte aan de vertrouwde sound en de vertrouwde Blues omgeving. Want het album werd niet alleen door een inwoner van Noord Mississippi geproduceerd, maar werd er ook opgenomen. Die sound is goed terug te horen op vooral het prachtige openingsnummer en de fantastische uitvoering van Poor Black Mattie. Toch is het lang niet allemaal blues wat de klok slaat. Ook mensen die de blues wat minder trekken kunnen dit album prima aanschaffen. Een van de nummers die buiten het geijkte bluespad is opgenomen is het werkelijk grandioze Nearing Home. Een van de betere nummer die ik dit jaar hoorde. De gitaarsolo's van de eerste 3 albums zul je hier niet horen. Fish lijkt het vooral in de kracht van de nummers zelf te zoeken en dat is een loffelijk streven.

Of ik uiteindelijk net zo enthousiast word van dit album als dat ik werd van Wild Heart moet nog blijken, maar dat Fish nog lang niet is uitgekeken op haar vertrouwde sound stemt mij en velen met mij buitengewoon tevreden.

Dat het album geproduceerd is door Luther Dickinson hoor je al direct aan de toegevoegde fluit in de opener. Het nummer zou niet hebben misstaan op World boogie is coming.
Dit zou zo maar eens haar beste album tot nu toe kunnen zijn.

De pas achtentwintigjarige blueszangeres en gitarist Samantha Fish is met Belle of the West toe aan haar vijfde album. Eerder dit jaar verscheen het coveralbum Chills & Fever, waar een gedeelte van haar fans schijnbaar niet op zat te wachten vanwege het gekozen repertoire .

Op een bekend muziekforum werd nogal kritiek gespuid op Chills & Fever. Zelf vond ik het wel een fijn album en vond ik het van durf getuigen om out of the box te denken.

Ook op de nieuwe schijf Belle of the West zoekt ze nieuwe uitdagingen. De focus ligt op de zang en de composities, geen scheurpartijen op elektrische gitaren, maar functionele akoestische gitaarspel.

Acht van de liedjes schreef Fish zelf, ze vertellen het verhaal van een jonge vrouw opgegroeid in de Midwest. Ze is duidelijk gegroeid als songschrijfster maar ook als zangeres, zoals het fraaie Nearing Home van Lillie Mae bewijst. Ook het gitaarspel is regelmatig om je vingers bij af te likken, misschien is afsluiter Gone for Good wel het beste voorbeeld.

De andere twee covers zijn de titeltrack, geschreven door Jimbo Mathus en het overbekende Poor Black Mattie van R.L. Burnside wat een zeer beklijvende vertolking krijgt. Absolute favoriet is voor mij Cowtown.

Overigens hoorde ik direct bij de eerste tonen van de fluit in opener American Dream dat het album, net als het succesvolle Wild Heart, geproduceerd is door Luther Dickinson. Na een paar luisterbeurten was ik al overtuigd, dit is haar fraaiste album tot nu toe.

Dat laatste zeker. Ik heb het album na een keer of 3 ook nooit weer gedraaid, moest ik misschien nog een keer doen, misschien denk ik er dan anders over. Maar af en toe iets totaal anders geeft inderdaad helemaal niks. Maar het is wel duidelijk dat ik een stuk enthousiaster ben over dit album. Maar omdat mijnheer de Jongh er weer even 3 CD's uitperst en ik nog niet eens klaar was met de vorige 3, wordt het wel een beetje druk met luisteren in mijn spaarzame tijd.

Best een lompe productie. Wel rauw, maar toch ook bombastisch. Ik geloof dat het me wel eens vaker is opgevallen bij Dickinson. Wel lekker dit trouwens, meer ademend en een stuk broeieriger dan Wld Heart, dat me vaak genoeg te poppy klonk. Anderzijds had een scheurende gitaar op zijn tijd best gemogen.

Ik vraag me af wat er zou gebeuren als ze zou samenwerken met Ray Wylie Hubbard, want op sommige liedjes vind ik het best klinken als een vrouwelijke Lincoln Durham, vooral de opener. Maar goed, die man krijg je niet uit Texas weg, we zullen het nooit weten... Op andere momenten zijn er bakken soul en dat doet ze ook wel goed.

EDIT: Ik geloof dat ik vooral " No Angels" heel ziek vind en eigenlijk alles vanaf dat moment. "ziek" is zo'n hippe uitdrukking voor tof of gaaf of cool; meh, ik hou er ook niet van.