Samantha Fish - Belle of the West (2017)

De pas achtentwintigjarige blueszangeres en gitarist Samantha Fish is met Belle of the West toe aan haar vijfde album. Eerder dit jaar verscheen het coveralbum Chills & Fever, waar een gedeelte van haar fans schijnbaar niet op zat te wachten vanwege het gekozen repertoire .

Op een bekend muziekforum werd nogal kritiek gespuid op Chills & Fever. Zelf vond ik het wel een fijn album en vond ik het van durf getuigen om out of the box te denken.

Ook op de nieuwe schijf Belle of the West zoekt ze nieuwe uitdagingen. De focus ligt op de zang en de composities, geen scheurpartijen op elektrische gitaren, maar functionele akoestische gitaarspel.

Acht van de liedjes schreef Fish zelf, ze vertellen het verhaal van een jonge vrouw opgegroeid in de Midwest. Ze is duidelijk gegroeid als songschrijfster maar ook als zangeres, zoals het fraaie Nearing Home van Lillie Mae bewijst. Ook het gitaarspel is regelmatig om je vingers bij af te likken, misschien is afsluiter Gone for Good wel het beste voorbeeld.

De andere twee covers zijn de titeltrack, geschreven door Jimbo Mathus en het overbekende Poor Black Mattie van R.L. Burnside wat een zeer beklijvende vertolking krijgt. Absolute favoriet is voor mij Cowtown.

Overigens hoorde ik direct bij de eerste tonen van de fluit in opener American Dream dat het album, net als het succesvolle Wild Heart, geproduceerd is door Luther Dickinson. Na een paar luisterbeurten was ik al overtuigd, dit is haar fraaiste album tot nu toe.