First Aid Kit - Ruins (2018)

First Aid Kit komt toch vaak wel overal langs in diverse topics hier op de site, maar ook elders worden ze nogal eens genoemd. In elk geval valt de naam genoeg op. Zelf ben ik voornamelijk bekend met The Lion's Roar uit 2012. Dat is dus al weer 6 jaar geleden.
Aangezien ik de singles van het nieuwe album Ruins prima vond werd het tijd om het hele album maar eens te beluisteren.

Fijne samenzang, prima composities, vleugje country en folk. De nummers hebben meer body gekregen van wat ik nog ken van The Lion's Roar. Rijkelijk georkestreerd (trompet in de opener Rebel Heart bijvoorbeeld, strijkers in Fireworks).

De zussen Söderberg leveren met Ruins een uitstekend album af. Daar valt helemaal niet veel over te zeggen. Dat moet je gewoon horen.

Fireworks doet me wat denken aan Nicole Atkins' album Neptune City.

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: First Aid Kit - Ruins - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Het ging tien jaar geleden allemaal wel erg snel voor de piepjonge Zweedse zussen Johanna en Klara Söderberg, destijds nog tieners.

Een in de Zweedse bossen gefilmde vertolking van Tiger Mountain Peasant Song van de op dat moment razend populaire band Fleet Foxes werd een wereldwijde YouTube hit, wat de eerste EP van First Aid Kit (Drunken Trees) een enorme boost gaf.

Twee jaar later was er het wereldwijd geprezen debuut The Big Black & The Blue, waarna in 2012 het nog veel betere The Lion’s Roar volgde.

Het legde uiteindelijk teveel druk op de (te) jonge schouders van Johanna en Klara Söderberg. Op het in 2014 verschenen Stay Gold, overigens zeker geen slechte plaat, verzopen de wonderschone harmonieën van het Zweedse tweetal hier en daar in een net wat te zwaar aangezette productie en niet veel later bleek ook het plezier in het maken van muziek weggevloeid bij de Zweedse zussen.

First Aid Kit nam vier jaar geleden een break en keert nu herboren en met flink wat nieuwe levenservaring terug. Met name de wat donkerder getinte levenservaring in het algemeen en de gestrande relatie van Klara Söderberg in het bijzonder hebben hun sporen nagelaten op Ruins, dat donkerder en minder onbevangen klinkt dan de vorige platen van het Zweedse duo.

Op Ruins keert First Aid Kit bovendien terug naar de rootsmuziek en behoren de flirts met zoete popmuziek, die op Stay Gold nog een belangrijke rol speelden, grotendeels tot het verleden.

Ook Ruins wordt weer gedomineerd door de prachtige vocalen van de zussen Söderberg. Johanna en Klara zingen individueel nog altijd de sterren van de hemel, maar het meeste kippenvel ontstaat wanneer de twee samen tekenen voor harmonieën om van te watertanden. De stemmen van Johanna en Klara vullen elkaar in deze harmonieën perfect aan en geven de songs van First Aid Kit dat beetje extra dat nodig is om op te vallen in het enorme aanbod van het moment. Ruins roept hier en daar herinneren op aan de beter songs van de broers Everly, wat genoeg moet zeggen.

Ruins is in vocaal opzicht een fantastische plaat, maar ook in muzikaal opzicht is de nieuwe plaat van First Aid Kit een interessante plaat. Het tweetal dreef op haar vorige plaat wat af richting de pop, maar kiest op Ruins weer vol voor de Amerikaanse rootsmuziek. Het is deels de verdienste van topproducer Tucker Martine, die Ruins werkelijk prachtig heeft ingekleurd en een flinke dosis (alt-)country heeft toegevoegd aan de folky muziek van het Zweedse tweetal.

Muzikanten als R.E.M. gitarist Peter Buck en meesterdrummer Glen Kotche voegen nog wat extra glans toe aan de prachtige en verrassend veelzijdige klanken, maar de spotlights op Ruins zijn terecht volledig gericht op de gouden keeltjes van Johanna en Klara Söderberg.

De Zweedse zussen maken niet alleen in vocaal opzicht diepe indruk, maar tekenen ook voor songs waarin jeugdige onbevangenheid of naïviteit heeft plaats gemaakt voor diepgang en doorleving. Het maakt van het fraaie Ruins een plaat die behoort tot de beste releases van de prille start van het muziekjaar 2018 en die de lat hoog legt voor alles dat nog komen gaat. Ik ben in ieder geval diep onder de indruk van het vocale en muzikale vuurwerk op de wederopstanding van Johanna en Klara Söderberg. Erwin Zijleman

Weer een paar mooie singles, maar toch net niet top. Ik blijf wat op mijn honger zitten, afwachten wat de rest van het album brengt.

Viel bij de eerste beluistering eigenlijk hartstikke mee. De eerste paar liedjes vreesde ik een scenario als bij de vorige twee albums (veel kabbelende nietszeggende (pop)liedjes) maar naarmate het album vordert komt de pit erin en dan weet het me wel te raken. Het country/ roots geluid komt meer naar voren en dat is prettig.

Fireworks sprong er positief uit.

Bijzonder sterke plaat weer en binnen hun eigen grenzen ook zeker vernieuwend. Vooral op het muzikale vlak zetten ze weer flinke stappen, met veelzijdiger instrumentatie en meer diepgang in de composities. Dit is ongetwijfeld weer een pareltje dat de komende maanden pas écht zijn ware gezicht laat zien.

De zusjes zingen toch wel weer aardig, maar muzikaal vind ik het toch wel wat pover. Er is weinig spannends aan. Dan vind ik de vorige plaat toch iets meer pit hebben.

Leuke knipoog trouwens naar Gram & (is ze weer) Emmylou in Postcard.

Dit is echt een fantastisch album. Elk nummer is net ff anders. Niet verwacht maar dit is gewoon top.

Tja....Ik ben wat minder enthousiast en dat is denk ik een smaak dingetje. Waar blijkbaar de meeste mensen in de stemmen een meerwaarde horen gaat het mij irriteren. Het is in zijn meerstemmigheid in mijn oren eendimensionaal en steeds het zelfde. En van die country snik krijg ik een lachstuip; het komt geforceerd over. Bijzonder, want Folk en Country kan ik best waarderen. Ik heb het geprobeerd, maar niks voor mij helaas. Ik onthoud me van stemmen.

Het Zweedse folk duo First Aid Kit bestaat uit de zussen Klara en Johanna Söderberg en vanaf 2007 zijn de songs van de dames te horen op MySpace. In 2010 verscheen het debuutalbum “THE BIG BLACK AND THE BLUE” dat voornamelijk in Zweden een redelijk succes was. Met “THE LION’S ROAR” uit 2012 en vooral “STAY GOLD” uit 2014 werkte First Aid Kit aan een groeiende naamsbekendheid. Het van “STAY GOLD” afkomstige “MY SILVER LINING” was een grote radiohit in veel Europese landen, waaronder ook Nederland. Dit succes werd vergroot toen in 2015 het nummer gebruikt werd voor de reclame van Renault Kadjar. De 10 nieuwe liedjes op “RUINS” zweven rond folk, country en pop en zijn zeer smaakvol gespeeld en mooi gezongen. Opener “REBEL HEART” zet wat dat betreft de toon, met een prachtige tempoversnelling in het tweede deel van dit ruim 5 en een halve minuut durende meesterwerkje. “POSTCARD” is country in zijn meest originele vorm en had in door een Amerikaanse countryband in Nashville gemaakt kunnen worden. Met “RUINS” breidt First Aid Kit zijn naam verder uit en met dit album zou dat moeten lukken.

Wat mooi allemaal! Ik heb pas kort geleden kennis gemaakt met First Aid Kit. Ik heb "Fireworks" al wel duizend keer beluisterd, maar kan er geen genoeg van krijgen. De cover van dit album doet me denken aan die van het debuutalbum van Kate & Anna McGarrigle. Zou dat een knipoog zijn?

Mooie plaat, goede productie. Maar de liedjes beklijven niet echt.
Single 'Fireworks' is toch echt wel de beste track van de tien.

Ik begin met 3,5e ster.

Niet hoogstaand, niet heel gevarieerd, wel OK. Met één track die er enigszins uitspringt (Rebel Heart, vooral door het laatste gedeelte) en één te skippen nummer vanwege het te hoge hoempapagehalte (Hem Of Her Dress).

Prachtplaat weer. Hij lijkt voorlopig niet het niveau van Stay Gold aan te tikken, maar dat is ook niet zo verwonderlijk. Er lijken genoeg pareltjes op te staan om de komende tijd te gaan ontdekken.

Recensie uit mijn tweewekelijkse Popcorn-nieuwsbrief, waarin ik schrijf over de beste nieuwe tracks en albums:

Dit jaar is het tien jaar geleden dat de Zweedse zussen Klara en Johanna Söderberg een YouTube-hit scoorden met hun cover van Tiger Mountain Peasant Song van Fleet Foxes. Bij het verschijnen van de vierde plaat van het duo keek ik deze video nog eens terug. Wat zijn ze daar nog jong! En wat dragen ze een foute houthakkersblouse daar in het bos. Bovenal valt nog altijd de prachtige samenzang op, die hun handelsmerk zou worden.

Hoewel ik destijds onder de indruk was van hun cover heb ik de laatste paar succesvolle albums van First Aid Kit eigenlijk vrij slecht beluisterd. Van The Lion’s Roar draaide ik slechts de eerste helft en zeker prijsnummer Emmylou heel vaak (veertig keer) en van Stay Gold de hit My Silver Lining, bekend van de Renault-reclame. Komt dit doordat deze nummers zo duidelijk boven de rest uitsteken? Of heb ik door het jachtige karakter van Spotify - er is altijd weer andere nieuwe muziek te ontdekken - gewoon niet genoeg tijd genomen en veel moois gemist? Waarschijnlijk allebei.

Het nieuwe album Ruins heb ik inmiddels al meerdere keren aandachtig beluisterd. Het is een erg mooi, gevarieerd album dat vooral muzikaal een stuk rijker klinkt dan eerder werk. Er zijn ook minder uitschieters, al vind ik Fireworks vooralsnog het hoogtepunt. In dit interview vertelt het duo open over de crisis - onderlinge spanningen, liefdesverdriet en vermoeidheid - waar dit album uit voortkomt.

Hun concert in Paradiso op 7 maart is helaas al uitverkocht, maar Ticketswap biedt mij hopelijk nog uitkomst. Anders hoop ik First Aid Kit te zien tijdens Down the Rabbit Hole, waar ik na een paar edities van Best Kept Secret overweeg heen te gaan.

Prima plaat weer. Ik snap het relatief lage gemiddelde van 3,4 niet, gewoon weer een ijzersterk verslavend album.

Je geeft zelf 0,1 hoger... Maar verder mee eens, het is ook weer een enorme groeier. Ik neig al voorzichtig naar de 9.

Haha. Touché. Laten we het erop houden dat ik de andere albums ook een steady 3.5 vind, terwijl het gemiddelde hier suggereert dat deze minder is dan de vorige platen.

Ik was 7 maart in Paradiso om de dames (en de ondersteunende bandleden Rebel Hearts) te zien op hun Ruins Tour. Het album groeide sowieso steeds meer na elke luisterbeurt, maar na het live optreden ben ik helemaal overtuigd.

Je merkt dat het album vooral uit de hand is van de jongste zus, Klara, die veel van de teksten schreef om haar stukgelopen relatie te verwerken. Bij de inzet van het nummer To Live a Life, wanneer ze op breekbare wijze zong "I'm alone now", kreeg ik een brok in mijn keel. Dat ik slechts anderhalve meter van haar af stond en recht in haar blauwgroene ogen keek heeft vast ook een rol gespeeld, al vermoed ik dat de emotie achterin de zaal net zo voelbaar was.
Johanna verzorgt sinds kort de bass. Je merkt dat ze nog niet helemaal comfortabel in die rol zit, maar dat zijn slechts details. De kracht van de zussen zit toch in hun loepzuivere zang en prachtige harmonieën. Vooral bij het nummer Ruins kwamen de harmonieën goed uit de verf. Dat ze het nummer Nothing Has to Be True speelden, waarmee ze de individuele zangkwaliteiten nog eens benadrukten, was de kers op de taart.

fireworks... voorpret voor DTRH is in volle gang....

Toen in 2010 hun debuutplaat uitkwam, was ik meteen helemaal weg van de gezusters Söderberg. Sindsdien ben ik ze wel wat blijven volgen; tweede plaat The Lion's Roar is een meer dan goeie plaat, Stay Gold behoorlijk. En nu komen ze dus met hun vierde op de proppen, Ruins.

De opener is meteen, naar mijn mening, het sterkste nummer. Rebel Heart zit erg fraai in mekaar, maar kent vooral een prachtige finale (met trompet!). Daarna volgen met single It's a Shame en het bedrieglijk lieflijke doch ietwat melancholisch aandoende Fireworks nog twee mooie liedjes.

Is de koek daarmee op? Welneen, er volgt nog wel wat moois. Postcard komt wat te statig en standaard over, maar de titelsong en ook Nothing Has to Be True zijn van die songs die First Aid Kit het luisteren waard maken. En, niet te vergeten: de zangkunsten van beide zusjes, zowel individueel als samen.

Deze hangt voor mij zo'n beetje tussen Stay Gold en The Lion's Roar in, maar ik had er stiekem iets meer van verwacht.

3 sterren

Fireworks

Slechts op plek 85. geëindigd in het jaarlijstje maar toch een pracht album.

Een zwakke plaat van de zusjes terwijl ze op voorgaande albums toch regelmatig doel wisten te treffen komen ze hier vaak uit bij kleffe country en irriteert zelfs de zang me na een tijd. Te weinig sterke songs (een Emmylou ga je hier niet vinden) en een teveel herhaling van zetten.