Magnum - Lost on the Road to Eternity (2018)

Ook het twintigste album van deze inmiddels oude rotten stelt niet teleur. Nummers zijn allemaal vrij lang, maar kwaliteit is gegarandeerd. Met een nieuwe drummer en toetsenist is Magnum weer klaar voor een volgend album. Openingsnummer is weer stevig met fraaie groove. Storm baby vind ik erg fraai evenals het singletje Without you.

Erg sterke plaat. Had ik eerlijk gezegd, na voorgaand middelmatig materiaal, niet meer verwacht. Met name Tony Clarkin schudt weer het nodige fraais uit de mouw. Eens kijken of ik ze binnenkort nog live ergens mee kan pikken.

Zanger Bob Catley en componist en gitarist Tony Clarkin zijn sinds 1972 de enige constante factor in de Britse band Magnum. De in Birmingham opgerichte band maakt pomprock, rock met een bepaalde swing er in én muziek die melodieus is. In 1978 verscheen het eerste album, “KINGDOM OF MADNESS” en tot 1994 verschenen in totaal 11 albums, waarvan “ON A STORYTELLER’S NIGHT” (1985) en “WINGS OF HEAVEN” (1988) toppers zijn. Na een stilte van 8 jaar verscheen in 2002 “BREATH OF LIFE” en daarna volgde weer geregeld een nieuw album, die allemaal gewaardeerd worden en zeer prettige luistersessies opleveren. Met het dit jaar verschenen “LOST ON THE ROAD TO ETERNITY” voegt Magnum zijn 20e album toe aan het rijke oeuvre. De komst van enkele nieuwe leden, drummer Lee Morris en toetsenist Rick Benton hebben de band nieuwe energie gegeven. Vooral de toetsen zijn op een smaakvolle manier in de typische Magnum muziek gestopt en zorgen voor mooie solo momenten. De stem van de inmiddels 70 jarige Catley blijft krachtig en is een herkenbaar onderdeel van Magnum. Melodieuze rock, heerlijke gemusiceerd en prachtige melodieën, dat krijg je voor geschoteld op “LOST ON THE ROAD TO ETERNITY” in 11 songs met een speelduur van ruim 65 minuten. Magnum heeft weer een prachtig album gemaakt en laat horen dat er van sleet op de “oudjes” nog steeds geen sprake is.

Ik wist al precies hoe dit zou gaan klinken. Om Lennert wat tijd te geven om The Kinks te marathonnen, geef ik deze Magnum maar een kans. Een weggegooid uur zou ik het nou ook weer niet willen noemen. Magnum anno 2018 is nog altijd een degelijke band, maar de bejaardheid straalt er wel behoorlijk van af. Er is weinig spanning, de muziek steekt niet heel interessant in elkaar en er wordt vooral op safe gespeeld. Er is veel sfeer, maar dat maakt een nummer als Without Love wel wat saai. Tell Me What You've Got To Say is dan wel weer een positieve uitschieter en kunnen de heren nog even wat vlammen. Dit album is enkel en alleen voor de trouwe fans.

Eindstand:
1. Chase The Dragon
2. Kingdom Of Madness
3. Vigilante
4. On A Storyteller's Night
5. Wings Of Heaven
6. Magnum II
7. Into The Valley Of The Moonking
8. Princess Alice And The Broken Arrow
9. Sleepwalking
10. Rock Art
11. Escape From The Shadow Garden
12. Goodnight LA
13. The Eleventh Hour
14. Lost On The Road To Eternity
15. Sacred Blood "Divine" Lies
16. The Visitation
17. On The 13th Day
18. Brand New Day
19. Breath Of Life

Dat zou ik niet willen zeggen.
Ik ben namelijk geen trouwe fan, want ik heb met "Lost On The Road To Eternity" mijn eerste kennismaking met Magnum te pakken en ben best onder de indruk.
Ik kende Bob Catley wel van andere projectjes zoals "01011001" van Ayreon en "Jabberwocky" en "The Hound Of The Baskervilles" van Clive Nolan & Oliver Wakeman. Daar vond ik hem altijd wel een markante stem hebben.

Deze muziek klinkt bij vlagen lekker bombastisch op een (voor mij) positieve manier. Gewoon verstand op nul en lekker mee blèren. Maar het is niet (alleen) maar simpele muziek. De melodieuze hard rock snijdt wat mij betreft best hout. Er is best wel over nagedacht. Erg leuk album!
Leuke hoes ook overigens. Dat sprak me ook wel aan.

Dan ga je een trouwe fan worden! Ga de rest luisteren en er gaat een wereld voor je open.

Even tussendoor de Ultravox-marathon inlopen met de bombastische (hard)rock van Magnum die ik om een of andere reden altijd associeer met kutweer en verwarmde kamers. Het is in de tussentijd ook weer even geleden, maar ik heb het album nog wel gereviewd voor metalfan.nl en daar voorzien van een 87/100 en de titel 'beste album sinds de jaren '80'. En ja, ik sta hier nog steeds achter.

Het is verder duidelijk een album waar de fans compleet mee weg zijn gelopen. De productie is warm, de melodielijnen zwierig, de refreinen zijn aanstekelijk en de stem van Catley heeft nog even veel charme als altijd. De gitaarpartijen van Clarkin zijn wel beter geworden in het solodepartement ten opzichte van Sacred Blood "Divine" Lies. Welcome To The Cosmic Cabaret is daar een perfect voorbeeld van, wat een prachtige melodie die hij daar halverwege uit de koker tovert. Het duet met Tobias Sammett is ook een hoogtepuntje. Heerlijk om die twee eens samen te horen buiten Avantasia, want hun stemmen vullen elkaar prima aan. Een ander hoogtepuntje is het groovende Without Love (heerlijke baslijn). Slechts Glory To Ashes (verder fraai gezongen) doet me iets minder, maar ik ben alsnog heel erg blij met hoe mooi dit album is uitgepakt en ik heb het maandelijks wel een keer op staan.

Voorlopige tussenstand:
1. The Eleventh Hour 4,5*
2. Chase The Dragon 4,5*
3. On A Storyteller's Night 4,5*
4. Lost On The Road To Eternity 4,5*
5. Wings Of Heaven 4*
6. Escape From The Shadow Garden 4*
7. Sacred Blood "Divine" Lies 4*
8. Magnum II 4*
9. Princess Alice And The Broken Arrow 4*
10. On The 13th Day 4*
11. Kingdom Of Madness 4*
12. The Visitation 4*
13. Brand New Morning 4*
14. Breath Of Life 4*
15. Rock Art 4*
16. Sleepwalking 3.5*
17. Goodnight L.A. 3.5*
18. Vigilante 3*
19. Into The Valley Of The Moonking 3*

Weer een topalbum van deze mastodonten van de Engelse hardrock. Zo geweldig knap dat ze dit er toch weer uitgeperst krijgen. Met name Clarkin is een topper van het zuiverste soort. Als enige schrijver van de nummers weet hij het toch weer elke keer voor elkaar te krijgen dat de band een meer dan gemiddeld album uitpoept, en dat al jaren en jaren.