Skids - Burning Cities (2018)

A world on fire is een goed nummer,Refugee vond ik wat minder.Toch wel een beetje benieuwd naar Burning cities,hun eerste in 36 (!) jaar.Natuurlijk zonder Stuart Adamson maar met Richard Jobson en Bruce Watson (ook Big country) en zijn zoon.

Dit doet erg denken aan de eerste Big Country-platen The Crossing en Wonderland. En uiteraard aan the Skids zelf. Een enorme meevaller, de band klinkt opvallend fris en gedreven. Eigenlijk geen zwakke plekken, hoewel het laatste nummer een beetje afwijkt.

Vast goed bedoeld van Jobbo, maar zoals zo vaak is de boodschap weer net te pretentieus. De muziek is idd een combi van Skids en Big Country, maar voegt helaas te weinig toe om van dit album een geslaagde comeback te maken.

Ben een beetje aan het twijfelen tussen goed en zeer goed want de wederopstanding van de Skids bevalt,dat is een ding wat zeker is.
De gepassioneerde zang Richard Jobson,veelal sterke songs en ook op muzikaal vlak zit het allemaal heel degelijk in elkaar.Al wordt wat betreft het laatste Stuart Adamson toch wel gemist maar in zijn geheel genomen is dit toch een sterke comeback.
De eerste single A World on Fire was al sterk en daar voegen zich nu ook This Is Our World,Kaputt,Up on the Moors en Into the Void bij.Stuk voor stuk songs die niet misstaan in het oeuvre van de Skids en ook wel een beetje Big Country.
De boodschap is misschien inderdaad wat pretentieus maar goed dat kan je van Richard Jobson verwachten,volgens is dat altijd al zo geweest.
Ik vind het in ieder geval een prima plaat.