Leaves' Eyes - Sign of the Dragonhead (2018)

Lekkere verzameling Finse vikingsliederen. De nieuwe zangeres vind ik nog steeds een apart fenomeen om te zien, zeker in de videoclips, alsof ze er eigenlijk niet bijhoort, maar dat is wellicht slechts een gevoel. De nummers liegen er niet om, ze zijn rete-catchy, en het album luistert enorm lekker weg. Lekkere symfonisch metalalbum om dit jaar mee te beginnen.

Ben niet bekend met de historie van Leaves' Eyes, heb Vinland Saga eens na vluchtige beluistering besteld en zo ook deze, omdat het in de prijsdaling zat bij Large en voor mijn eigen broodnodige variatie. Album voldoet goed; mooie melodieën en aanstekelijke songs die makkelijk in het gehoor liggen.

Stevige zeemansmuziek met fraaie vrouwelijke vocalen zou ik dit willen omschrijven. De songs spreken mij direct aan wat toe te schrijven is an de pakkende composities die me op een positieve manier bij de les houden. De muziek spat door de goede productie de speakers uit. Hier en aar met geluiden die aan de noordmannen van weleer doen denken. Het kleine uur aan muziek is mede daardoor voorbij voordat ik er erg in heb

Voorganger King of Kings was een conceptalbum, de volgende van Leaves' Eyes niet. Maar wél rond één thema gecentreerd: strijdliederen van de Vikingen. Nieuwe zangeres Elina Siirala heeft een iets lagere stem dan die van haar voorgangster, zodat haar bijdragen minder ijl klinken. Gebleven is het contrast met de grunts van Alexander Krull en de mix van folk- en symfonische metal.
Indertijd zag ik de band op tournee voor de tussen-EP Fires in the North, waarbij Siirala wat onwennig op het podium stond. De fans gunden haar echter tijd en qua zang maakte ze volledig waar hetgeen ik op die EP had gehoord. Mijn positieve indruk werd met dit Sign of the Dragonhead alleen nog maar bevestigd.

Ik ben het voorbije weekend eens uitgebreider in het cd-boekje van de prachtige luxe uitgave gedoken. De schilderijen, foto's en lettering versterken de sfeer van heldhaftige noorderlingen die onze kusten kwamen plunderen. Hier werkten zelfs twee re-enactmentgroepen aan mee, zodat de diverse afbeeldingen je het idee geven naar filmposters te kijken. Je zou bijna vergeten dat degenen die indertijd bezoek kregen van zulke groepen dit nogal eens met minder bewondering ondergingen...

De productie, gedaan door Krull in zijn eigen Mastersound Studio in het Duitse Steinheim, is tiptop in orde. Daarbij werd opnieuw de nodige hulp ingeroepen: wederom die van koor London Voices, opgenomen in die stad; het Almanac Symphony Orchestra, opgenomen Minsk, Wit-Rusland; draailier en viool in 's Graveland bij Hilversum; aanvullende percussie in Keulen; en de harppartijen in Hinwil, Zwitserland. Het resultaat is bombastische opera vol melodieuze metal, koorzang en grunts.

Het enige wat ik mis zijn flitsende gitaarsolo's: pas in het snelle bonuslied Beowulf klinkt er eentje die van mij veel langer had mogen duren. Dansende gitaarlijnen doen soms terugdenken aan Thin Lizzy, maar de klassiek-geschoolde stem van Siirala brengt een hele andere invulling. Af en toe maakt metal plaats voor pure Keltische folk, waarmee de gitaarmuren nog hoger lijken.
Buitenbeentje is het swingende Riders on the Wind waarin de gitaren als doedelzakken zingen, vergelijkbaar met de Schotse newwavegroep Big Country. Ondersteund door echte blaaszakken groeit het uit tot een heerlijk nummer. Andere favoriet van me is het snelle Shadows in the Night, dat wordt gevolgd door het akoestische en instrumentale Rulers of Wind and Waves. Of wat te denken van de tweede bonus Winter Nights met z'n vioolpartij en opnieuw swingende riff? Aangenaam!