Iggy Pop - American Caesar (1993)

Voor de opvolger van "Brick By Brick" (1989) is het tot 1993 wachten, met het album "American Caesar".

Net zoals "Brick By Brick", een zeer gevarieerde plaat met vooral de rockende Iggy, maar toch met een aantal bloedmooie ballads.

Favorieten hier zijn "Wild America", waarop Henry Rollins mee mag zingen/praten, "Mixin The Colours", "Plastic & Concrete", het epische "Caesar" (".. throw them to the Lions! Hail Caesar!.." ) en zeer zeker Iggy's sterke interpretatie van de rock 'n roll klassieker "Louie Louie", tevens een instant live crowdpleaser...

Wel een goed album.
Ik weet wel dat deze via bladen als de OOR werd gepresenteerd als het antwoord op de gitaarpunk van dat moment door de oerpunker himself.
Hij ziet er natuurlijk op de hoes uit als de vader van Kurt Cobain (inclusief de drugs), hij zou zo langs een vuilnisvat in Seattle weg geplukt kunnen zijn, zich verwarmend aan een ontstoken vuurtje.
Toch zit dit album niet ver verwijderd van Brick By Brick; best commercieel te noemen.
Nee, dit is net zoveel punkrock als Monster van REM , met af en toe een Pixies achtige uitschieter als Plastic & Concrete of Sickness en Beside You heeft Ramones klinkende zangpartijen.

Sterk,afwisselend en ook nog lekker lang album van Iggy Pop.In dit geval is dat duidelijk een pluspunt want American Caesar kent weinig zwakke momenten.De opener (na het intro) Wild America,in samenwerking met Henry Rollins is al meteen een hoogtepunt en ook de rocker Mixin' the colors is een prima nummer (dat riffje komt me overigens bekend voor...iemand?).Verdere uitschieters zijn Plastic & concrete (met lekkere gitaarsolo),Fuckin' alone en Social life,inclusief mooie tekst.Verder gewoon een degelijke cd en voor mij één van zijn betere.Goed.