Van Morrison - Versatile (2017)

Van Morrison announces new album Versatile
Onverwachte Sinterklaas surprise van meneer Morrison!

De twee vrijgegeven nummers van dit wel erg onverwachte nieuwe album (Makin' Whoopee en I Get a Kick Out of You) vind ik best aardig, d.w.z. ik weet na een paar maal luisteren nog niet precies wat ik er van moet vinden. Van's stem vind ik geleidelijk steeds minder; of misschien ligt dit repertoire hem niet zo goed. Aan de begeleiders ligt het m.i. in ieder geval niet - ik vind het een lekker orkestje. Maar oordeel zelf: de vrijgegeven nummers staan op Spotify.

Broken record klinkt lekker...

Daar zal het inderdaad zeker niet aan liggen. Aan de stem van Van the Man overigens ook niet, want die staat na al die jaren (wat mij betreft, althans) nog steeds als een huis.

Op dit soort albums die naar het oudere werk teruggrijpen (lees: jazz, blues, folk!) slaagt Morrison er vaak in een knusse, warme sfeer op te roepen, en de begeleiding speelt daar meer dan prima op in. Dat zorgt er jammer genoeg soms wel voor dat het wat voorspelbaar en zelfs cliché wordt (de manier They Can't Take That Away from Me de plaat afsluit, zou in menige inleiding tot de Amerikaanse muziek mogen staan), maar ach, wat maakt het uit, deze man heeft alles al bewezen. Hij zal er zeker nog steeds een aardige cent aan verdienen, maar het kan toch gewoon niet anders dan dat artiesten als Morrison blijven musiceren omdat ze dit het leukst vinden om te doen en er zelf ook enorm van blijven genieten?

De rauwheid van de jongere jaren is allang vervlogen, maar ik mag hier toch graag naar luisteren. De begeleiding alleen al slaagt er in een aantal songs in een brede, melancholisch aandoende glimlach op mijn gelaat te toveren; als Van zich er dan ook nog 'ns tussen komt mengen, is het plaatje helemaal af. Niet elke song heeft dat vermogen, maar van pakweg Let's Get Lost en I Left My Heart in San Francisco word ik gewoonweg vrolijk..

Niets bijzonders, wel goeie (eeuwige) muziek.

3 sterren

De release gemist. Nu een heerlijke zondagavond al een klein uurtje aan het genieten van dit album. Een echte rustige jazzy sound zoals hij vaker gemaakt heeft maar dat is helemaal niet erg.

Luistert mooi rustig weg, geen top maar absoluut ook geen flop. Een keurige 3.0 sterren tot nu toe.

Binnen het imposante oeuvre van Van The Man heeft dit album een vrij lage waardering. Dat snap ik op zich best: een aantal covers uit The Great American Songbook, aangevuld met eigen werk dat hier naadloos op aansluit. De stijl is easy listening, en dat maakt het allemaal niet echt spannend.

Desondanks merk ik dat ik het album relatief vaak draai. En niet alleen als aangename achtergrondmuziek, maar ook bij aandachtiger beluistering vind ik de muziek bij nader inzien toch wel erg prettig.

Van bewandeld wat platgetreden paden, maar muzikaal is het wel lekker te behappen. Mooie plaat voor de vroege of late uurtjes, met een boek , whisky/koffie en een tevreden snurkende hond in je knieholtes. Wederom die constante kwaliteit, wat natuurlijk ook een kwaliteit is. Van is voor mij nog nergens door de ondergrens gezakt . Nu ook weer niet 3 en halve ster.

na het bluesy "Roll with the Punches" verscheen eveneens in 2017 een tweede album "Versatile" van Van Morrison met liefst 16 nummers.

6 originals van de man zelf (tracks 1,6,9,11,12 & 13) en 10 covers veelal afkomstig uit "The Great American Songbook". op "Versatile" (betekenis: veelzijdig) valt voornamelijk jazz georiënteerde muziek te horen. de blues en folk invloeden zijn hier ver weg.

voor de jazz liefhebber is er waarschijnlijk genoeg te genieten, maar aangezien dit niet mijn genre is en ik ook weinig heb met de songs van "TGAS", is dit album waarop de man doet wat hij graag doet, meer geschikt voor de liefhebber van die genres.

3 van de 6 eigen Van Morrison songs, verschenen eerder op zijn albums, waarvan ik de versies op die albums prefereer. "I Forgot That Love Existed" van het album "Poetic Champions Compose", "Start All Over Again" van het album "Enlightenment" en "Only a Dream" van het album "Down the Road".
van die eigen songs steken "Broken Record" en "I Forgot That Love Existed" er bovenuit.

veel songs zijn nogal inwisselbaar en de sound is erg "laid back", waarbij de woorden "late night" of "lounge music" mij te binnen schieten, al is de muziek op "Versatile" meer dan aangename achtergrondmuziek.

de covers van de 2 George & Ira Gershwin nummers, "A Foggy Day" en "They Can't Take That Away from Me", "Makin' Whoopee" (Walter Donaldson & Gus Kahn) en de Cole Porter klassieker "I Get a KIck Out of You", als wel de overige covers hoe goed uitgevoerd ook, zijn niet aan mij besteed. de traditional "Skye Boat Song" is overigens een instrumentaal nummer.

een album dat zich in de achterhoede bevind van mijn in de regel veel gedraaide Van Morrison albums, waarbij ik ook de "Celtic soul" klanken mis, die op albums als "Keep Me Singing" (2016) en "Three Chords & the Truth" (2019) nog wel af en toe voorbij komen.

Album werd geproduceerd door Van Morrison

Van Morrison: vocals, alto saxophone
Paul Moran: keyboards, trumpet
Dave Keary: electric guitar
Paul Moore: bass
Alistair White: trombone
Christopher White: flute & tenor saxophone
Mez Clough, Jeff Lardner: drums
Robbie Ruggiero, Rod Quinn: percussion
Sir James Galway: concert fute (track 13)

Dan valt 3,5 als waardering nog erg mee, maar waarschijnlijk heb je Van the Man (nog) hoger zitten dan ik. Ik vind dit een weinig aansprekende plaat, die bij mij zelfs geen voldoende scoort (2,5 sterren). Kan er weinig mee, heb 'm dan ook niet aangeschaft. Op zich ben ik nog wel een liefhebber van jazzy pop; ik vind bijvoorbeeld How long, dat album met Georgie Fame, best leuk (maar ook weer niet geweldig). Maar hier wordt het me allemaal te gezapig. Het klinkt als een album dat Morrison op een achternamiddag uit zijn mouw schudt. En misschien was dat ook wel zo...

Je geeft het zelf al aan: tien covers en zes originals. Maar van die laatste reeks had hij er drie al eerder opgenomen. In aanmerkelijk betere versies, dat vind ik ook.

klopt gaucho twijfelde ook sterk tussen een 3 of 3,5, maar aangezien ik de muziek van de man hoog heb zitten, werd het toch een 3,5 mede ingegeven door de vele prachtalbums die de man met name in de 70's en 80's maakte. snap heel goed dat sommige users zoals jij er weinig mee kunnen en ja, kan me goed vinden in het woord gezapig. de muziek op dit album zal lekker klinken in de lobby van een hotel heb deze alsnog met een 3 gewaardeerd.