Izzy Stradlin - Izzy Stradlin and the Ju Ju Hounds (1992)

Izzy Stradlin wordt algemeen gezien als de meest getalenteerde van alle leden van GNR. Ik vind het hier niet uit de verf komen, het is maar een saai en matig plaatje. Meer dan 2,5* is het niet waard.

Dat heb ik ook altijd wel gevonden. Een solo-gitarist valt bij het grote publiek meestal iets meer op, en ook door zijn image is Slash denk ik de bekendere van de twee. Maar de echte gitaar-motor van GnR was toch wel Izzy (met name op de twee Use Your Illusion albums). Ik ben wel benieuwd naar dit album (dat uit hetzelde tijdperk stamt), en ondanks Hammer's visie hier toch maar eens achteraan.

Buiten gitarist was hij ook een belangrijk songschrijver van GNR.

Paar keer beluisterd... Zoals Hammerhead al zei komt het talent van Izzy niet uit de verf. Izzy is de man van de slaggitaar - maar dit album bevestigt dat nog niet eens, om maar over de solo's te zwijgen. Ik noem dit album "easy feel-good rock & roll from L.A.", maar het is allemaal plat en standaard. Goede rock&roll is tijdloos, dit album bepaald niet... 2,5*

(Overigens, de stem op dit album lijkt veel op de stem in het nummer "So Fine" op Use Your Illusion II, een nummer van Duff... Zingt Duff hier dan ook?)

Volgens mij is het gewoon Izzy zelf die de zang doet op dit album.

Izzy heeft trouwens ook wel eens nummers gezongen voor GNR, in ieder geval het nummer Dust n' Bones meen ik en hij heeft verder veel "backing vocals" gedaan.

.......

Ik heb het nog even nagezocht; ook het nummer 14 Years op Use your illusion II is door Izzy gezongen.

Hmm, ik heb het altijd wel een lekkere plaat gevonden eigenlijk nummers al traintracks en pressure drop zijn lekkere nummers.

Plat ben ik het niet helemaal mee eens, redelijk standaard is het wel. Mijn waardering is ietsje hoger (3+) want ik draai hem regelmatig met plezier. Het zou iets hoger geweest zijn als Izzy en wat betere zanger was geweest, maar 4 sterren zou hij zelfs dan niet halen.

Double Talkin Jive ook toch?

Beetje matte plaat dit ja, had er veel meer van verwacht aangezien hij prachtige nummers voor GNR schreef.

Niet te veel nadenken-plaat, lekkere rock n roll met plezier hoog in het vaandel, vergelijkbaar met de soloplaten van Rolling stone Ronnie Wood. Hou je hiervan en mag iets steviger, check dan The Hellacopters of The Backyard babies.

ik denk dat in deze periode de echte goede songs door AXl er werden uit gepikt, izzy schreef toen veel muziek, somminge werden goed gekeurd voor GNR andere niet..

Zonet even gedraaid, bij deze cd herinner ik me dat ik hem heb grijsgedraaid op een vakantie in Duitsland een paar jaar terug. Nou ja, een paar...ik denk een jaar of 8 of zo.
In ieder geval, mijn vader zei toen steeds dat hij deze cd vond lijken op de Rolling Stones. Nou is hij geen Stonesfan, en ikzelf ben ook niet echt bekend met het werk van die band, maar aangezien Ron Wood (uit mijn hoofd) op een paar nummers heeft meegespeeld, zou dat wel kunnen kloppen.

In ieder geval, door mijn herinnering aan deze cd geef ik 3.5 sterren, maar ik denk dat dat wellicht een beetje een overschatting van de muzikale kwaliteit van deze plaat is. In ieder geval is het een relaxt plaatje, met een aantal aardig rockende nummers, wat rustiger werk. Vanalles eigenlijk. Geen echte dieptepunten, maar ook geen hemelbestormend goede songs.

Als je op zoek bent naar Stones-georienteerde rock n' roll in een jaren '90 jasje is dit een goede cd. Ik ben het absoluut niet eens met de meeste mensen. Ik vind niet alle nummers goed, maar Shuffle It All zou niet minder dan een klassieker moeten zijn.

na jaren en jaren van stof happen weer eens aan het luisteren. Wat me opvalt is dat ik het nog steeds een lekkere plaat vind. Ik snap een hoop van de hierboven genoemde kritiek ook wel. Op zich zijn de nummers helemaal niet slecht, maar de plaat heeft een beetje een mat geluid, en het mist een sterke lead gitarist. De plaat kabbelt een beetje doelloos voort zonder echte hoogte of diepte punten. Ik denk dat als deze plaat een 'use your illusion' achtig geluid mee had gekregen dat het een stuk beter uit de verf was gekomen. Beetje een plaat vol gemiste kansen

Matige Rolling Stones kloon plaatje van voormalig Guns n Roses ritmegitarist.

Ruige rock 'n roll met Izzy als de spil in het geheel. Ook Izzy blijkt net als de meeste andere leden van zijn voormalige broodheer geen extreem talent te zijn. Hoewel zijn inbreng bij The Roses niet te onderschatten is lopen zijn solo worpen niet over van kwaliteit. Het blijkt ook hier - net als ex-lid Gilby Clarke - dat je jezelf nooit moet overschatten. Stradlin neemt hier ook de zang voor zijn rekening en dat is geen succes. Zijn zemelige zang gaat je na een paar songs al tegenstaan. Slecht is het niet, maar het songmateriaal onderscheidt zich ook nergens. Een magere voldoende derhalve.