Robert Finley - Goin’ Platinum! (2017)

Robert Finley: the army and R&B veteran finding fame half a century late

Black Keys' Dan Auerbach heeft Finley onder z'n vleugels genomen, met dit album als resultaat.

Op de valreep van het muziekjaar 2017 verschijnt dan nog dit album - helaas te laat voor de officiële jaarlijsten, want daar hoort het wel in thuis. Goin' Platinum, dat zal uiteraard niet gebeuren, maar enig succes gun ik Robert Finley wel. Zijn gruizige stem en de domweg goede, aanstekelijke liedjes trokken mij al snel over de streep. Heb dit album, te positioneren tussen blues en soul, al veelvuldig beluisterd.
Finley's fantastische stem, die mij op momenten zelfs een klein beetje aan die van Wilson Pickett deed denken, zijn drive en verder de uitstekende productie (wel retro maar toch ook hedendaags) van Dan Auerbach zijn verder de pluspunten, alsmede natuurlijk de goede sessiemuzikanten.
Aanbevolen, zoals je vroeger dan altijd las.

Aan ambities geen gebrek als we de titel moeten geloven. Wel een verrassend goed album van deze soul/blues-meneer. Een album waar je meteen vanaf het eerste nummer goed in zit. De sfeer is over de gehele linie hetzelfde te noemen en het wordt er per song niet minder fijn op. Tegen het einde van 2017 toch nog een grote verrassing dus.

Tsja, heel veel trompetgeschal, maar ik ben niet overtuigd. Deze plaat klinkt zeker authentiek en Robert Finley heeft de juiste stem hier voor, maar ik vraag me af of men dit goed vindt juist omdat de originele versies er niet meer zijn of geen (goede) platen meer maken? Met Dan Auerbach en een hoop oude sessiemuzikanten heeft Finlay een plaat gemaakt die lekkerder klinkt dan Auerbach's recente soloplaat. Toch mist er iets. Met dit materiaal had er veel meer leven in de plaat kunnen zitten. Iets wat ik ronduit mis hier. Het zijn kopieën van iets dat geweest is en net als met ouderwetse stencelmachines is de doorslag net iets minder dan het origineel. Ja, er staan een paar lekkere nummers op Goin' Platinum! maar laten we het niet overdrijven. Na de twee ijzersterke openingsongs zakt het langzaam weg. Het is gewoon heel veel beter gedaan in het verleden.

Het hele verhaal staat hier op WoNoBlog.

Ik snap jou, maar ik denk dat je bedoelt dat er iets wel is dat beter achterwege gelaten had kunnen worden. De klasse druipt van Finley af en ook de begeleiding staat als een huis. Wat is het probleem dan? Simpelweg de productie. Dan Auerbach heeft er net als bij zijn soloplaat een heel flauw sausje overheen gegoten waardoor inderdaad na 2 songs de lol er al min of meer af is, terwijl er met de rest van de songs in de basis helemaal niks mis is. Auerbach had te gast moeten zijn op Finley's feestje en niet andersom. Een dikke 4 wordt zo een krappe voldoende en dat was nergens voor nodig geweest.

Dan Auerbach – Black Keys zanger en muziekstudio-eigenaar – ziet een videoclip van een op straat spelende Robert. Auerbach ziet het talent van Finley en nodigt Robert uit om een album maken op Dan’s muzieklabel Ease Eye. Met een groep gerenommeerde sessiemuzikanten waaronder Duane Eddy vertolkt Robert tien door Auerbach geschreven nummers.

Op het Goin’Platinum! album horen we vintage soul en blues en Finley imponeert met zijn doorleefde stem. Het album opent met twee singles: Get It While You Can en Medicine Woman. Vrouwen, relaties en het leven zijn de thema’s. Een uitzondering is het slotnummer Holy Wine. Dit memorabele gospelnummer gaat door merg en been met de kopstem van de zanger.

Het grootste minpunt van dit album is dat het met 32 minuten aan de korte kant is.

De sound van Finley roept herinneringen op aan de sound van Muscle Shoals Sound Studio uit de jaren ’60 en ’70.

Robert Finley ziet in de herfst van zijn carrière zijn jongensdroom om een beroemde muzikant te worden hopelijk uitkomen. Goin’ Platinum! is een prima visitekaartje op de weg naar internationale erkenning.