Corrosion of Conformity - No Cross No Crown (2018)

Een nieuw album met Pepper Keenan. Nu al zin in het nieuwe jaar!!!

Fijn dat zanger/ gitarist Pepper Keenan terug is op het nest, de vorige twee albums zonder hem waren aan de karige kant, maar dit album behoort helaas niet tot het beste werk van de band. Daar zijn veel songs te weinig opmerkelijk en/ of te langdradig voor. Een paar korte doomy intermezzo's zorgen voor de broodnodige afwisseling, maar het album is te eenvormig en komt slechts sporadisch echt tot leven. De kale produktie helpt ook niet bepaald. Conclusie: een gedeeltelijk geslaagd album, niet verkeerd, maar ook niet bijzonder. Overigens valt me nu pas op hoeveel sound en zang feitelijk lijken op het werk van Jimi Hendrix.

Heb sinds Wiseblood al geen album meer van ze gehoord,heel het heen en terug van zanger/gitarist Pepper Keenan is me dan ook volledig ontgaan,maar dit bevalt me prima.No Cross No Crown bevat een fijne en zompige combinatie van Southern,Stoner,metal en Doom en bevat daarnaast een flink aantal ijzersterke nummers.
Cast the First Stone,The Luddite,E.L.M. en Wolf Named Crow,om er maar een aantal te noemen hebben allemaal een lekkere groove (en goede productie) en hun grootste kracht is verder dat ze hun klasse niet te snel prijsgeven.
Ook de zang van,ik neem aan Pepper Keenan kan me erg bekoren dus deze plaat past precies in mijn straatje,al moet ik er wel bij zeggen dat ie wel een (flink) aantal draaibeurten nodig heeft.
No Cross No Crown heeft misschien een licht gebrek aan afwisseling maar gezien het materiaal waarmee Corrosion of Conformity hier mee voor de dag komt vind ik het goed zo.
Dit album zal bij mij heel wat uren gaan maken de komende tijd en ik beloon het (voorlopig) met vier sterren.

COC gaat met zakk wylde's BLS op tour en aan dit album te horen vult dat elkaar mooi aan. Frolunda geeft alvast n mooie beschrijving. Ik heb het album pas 1 keer gehoord maar daar zal het niet bij blijven.

Heerlijk die nieuwe COC. Lekker zwaar en nog steeds blij dat Pepper terug is. Trouwens zijn zang lijkt soms op die van Dave Wyndorf bij een paar nummers (ik laat nog weten welke), waardoor ik ook weer enorm zin krijg in de nieuwe Monster Magnet!

Dit is één van die vele bands die ik wel ken, maar waar ik nooit echt aandachtig naar geluisterd heb. Ik was er dan ook niet van op de hoogte dat deze band al een meer dan behoorlijke staat van dienst heeft (in meerdere gedaanten, weliswaar). Dit jaar kwamen ze met een nieuw album waarover ik al heel wat positieve feedback heb gelezen, dus heb ik 'm ook ruim de kans gegeven.

Dat is me bevallen, durf ik te zeggen. Hoewel dit voor mij geen volledig schot in de roos is, kan No Cross No Crown me prima behagen. Het album opent rustig, maar breekt daarna meteen door de dijken met het tweetal The Luddite - Cast the First Stone; een nijdig koppel. Iets verderop valt ook Wolf Named Crow erg in de smaak, maar m'n favoriet staat op plaatkant 2: E.L.M.

Deze song is begiftigd met een riff die net dat tikkeltje extra heeft, iets wat ik erg moeilijk in woorden kan vatten. Het klopt gewoon. De heerlijke groove die ik ook in andere songs op dit album hoor, is hier dan nog 'ns in overvloed aanwezig. Dat de tweede helft van No Cross No Crown dan al wat minder is, is de band vergeven dankzij zo'n kanjer.

Toch had men hier en daar een song kunnen schrappen. Zo steekt de titelsong wel erg bleek af tegenover E.L.M., en geraakt de klad er wat in bij songs als afsluiter Son and Daughter. Doch: nog steeds prima, hoor!

Kortom: een aangename kennismaking met de band (al had ik al wel wat losse nummers gehoord).

3,5 sterren

Pepper levert met deze schijf een degelijk album af. Met hier en daar wat rustige passages die er voor moeten zorgen dat de spanning erin blijft komen de mannen met enkele goede songs op de proppen. Niks nieuws onder de zon, hoewel Pepper wel wat meer ruimte laat voor details en sommige nummers wat meer laat 'ademen' Nothing Left to Say is daar een mooi voorbeeld van, hoewel we natuurlijk niet meteen moeten spreken van luchtige songs. Old Disaster kan ik bijna niet anders definiëren als metal blues, wat een lekkere sompige stamper met een heerlijke groove.
Toch is het geen klassieker geworden, de eerste helft van de schijf is degelijk COC materiaal, zwaar, log met weinig ademruimte, de tweede helft is mijn ogen wat sterker. Met het al genoemde Nothing Left to Say, Old Disaster en E.L.M. als uitschieters. Het album behoort echter niet tot het sterkste materiaal van Pepper, daarvoor grijp ik toch terug naar Wiseblood en In the Arms of God.