Ryan Adams - Demolition (2002)

Op de een of andere manier, ondanks het gebrek aan een zekere structuur (valt ook te verwachten van een verzamelaar demo's en leftovers), draai ik deze vaker dan Gold. Het ingetogen aspect van dit album, niet in de laatste plaats vanwege Cry on demand, maakt dit album in mijn ogen boeiender dan Gold. Deze is artistieker in ieder geval.

Ik krijg meerdere malen kippevel bij het beluisteren van dit album. Geef Ryan een gitaar en de stroom briljante luisternummers is niet meer te stoppen. Het album 'Gold' is dan misschien meer een geheel, maar ook ik draai 'Demolition' vaker. Het album 'Love is Hell' is van dezelfde kwaliteit echter wel een kwartier langer, dus die krijgt van mij nog een half puntje extra. Je kan gratis een live-concert van hem bekijken op de site www.fabchannel.com, waar overigens nog meer zeer goede concerten gratis te zien zijn, o.a. Damien Rice, Bettie Serveert, Daryll-Ann en vele anderen. Net als dit album een de bovengenoemde site een absolute aanrader.

Bedankt smurf voor de tip, ik zal het eens gaan bekijken, en een 4 voor de cd.

Over kippenvel gesproken, Dear Chicago bezorgt dat zeker bij mij...

wel erg pop maar zeker een dikke 4

Ik zat op drie sterren maar toen las ik O ja, dat is vreselijk mooi. Halve ster erbij. Ik zet dit album af tegen Cold Roses en dan valt de rest een of meer sterretjes terug....

duidelijk een demo lp , maar nuclear is prachtig en zo staan er nog wel een paar zeer goeie nummers op , spijtige van die demo achtige productie , maar zeker niet zijn slechtste

Voor een album vol leftovers en demo's is dit wel een geweldige plaat. Het is dan misschien geen geheel maar het overgrote deel van de nummers klinkt erg goed. Cry on demand en Nuclear springen er voor mij wel uit. een van zijn betere albums, een verademing vergeleken met Rock n Roll.

Mooie nummers hierop. Chin Up, Cheer Up blijft maar in mijn hoofd rondtollen .. Maar als geheel ontstijgt het niet echt de middenmoot. 3*

Heb deze destijds gecopieerd van de bieb. Gisteren bij het nakijken van de platenkast (ca 3000 cd's, ik weet het... een wandje vol !) deze van Ryan Adams er nog eens uitgehaald;
Ga ik vandaag herbeluisteren en me er dan over uitspreken !
Die man heeft in elke geval al prachtige platen gemaakt, hij is zeker niet lui geweest, want mijn geldbeugel (ben absoluut geen downloader !) kon zijn vlugge opeenvolging van nieuwe releases niet meer aan !

Voilà, ik heb deze plaat nogmaals beluisterd - dat was wel effe geleden - en jawel, ik vind dit een goed plaatje !
Chin up, Cheer up (country-invloeden) en Hallelujah toch de leukste nummers;
Het nummer Desire doet trouwens in het refrein wat denken aan U2's Desire, al is dat een andere song natuurlijk.
De afwisseling tussen hardere en meer ingetogen songs is zeer geslaagd op dit album. Toch 4 sterren, jawel ! ****

Nog even leren kennen en dan krijgt ie nog wel een half sterreke bij

Tja, en hoe wisselvallig die Adams is bewijst deze plaat. Kon me totaal niet bekoren. Het een paar jaar later veschenen Cold Roses getuigde daarentegen van grote klasse. Ik denk dat Adams gewoon te weinig kritisch is op wat hij uitbrengt. Minder, maar beter uitbrengen lijkt me

Rommelig, jawel, leftovers, ook waar, maar op zich zeker geen slechte plaat; Ik zit momenteel nogal in een Ryan Adams roes, ik herbeluister alles, gewoon om wat leuke cd's te rippen voor in de truck, en ik ga deze toch wat opwaarderen, lang niet slecht, Hallelujah, Nuclear; She Wants To Play Hearts, toch veel fijn leftovermateriaal dat goed gerecycleerd werd hier.

Wederom na Heartbreaker & Gold een gaaf album van klasbak Ryan Adams.
Slotnummer Jesus ( Don" t Touch My Baby ) is de vreemde eend in de bijt maar is wel een sfeervol einde van een mooi album.
Het is allemaal weer aanwezig op deze plaat: mondharmonica, pedal steel & piano, heerlijk om te beluisteren.
De 2 absolute knallers van de plaat vind ik Desire & Cry On Demand, werkelijk fenomenaal!!
Beide nummers horen mijn inziens bij de mooiste liedjes wat de man uit de hoge hoed heeft getoverd.

Goede plaat, voor de liefhebber zijn de bootlegs The Suicide Handbook en 48 hours ook zeker de moeite waard.

Leuk weetje: Chris Stills, die ook meespeelt op dit album (en Gold overigens), is de zoon van Stephen Stills, geen onbekende voor de meesten hiero.

Eigenlijk nooit goed tot zijn recht laten komen dit album, maar het is behoorlijk goed allemaal.

Belachelijk sterke verzamelaar van die verschillende sessies. Heerlijke plaat.

Ja, wat is dit toch weer lekker zeg. Vreemd genoeg vind ik 'Starting To Hurt' altijd een geweldig moment op de plaat, maar dat zal wel liggen aan de fenomenale live-versie bij Letterman.

Dear Chicago...goede genade, wat mooi. En herkenbaar, klein meesterwerkje.

'Starting To Hurt' en dat andere uptempo nummer van The Pinkhearts vind ik tenenkrommend.

Echt een allegaartje, deze kliekjes uit voorgaande jaren. En deels het geluid van 'Heartbreaker', deels het geluid van 'Gold'. Niet alles is even geslaagd en als geheel is het wat rommelig. Maar her en der toch weer zo'n pareltje waar Adams patent op heeft.

Prachtig allegaartje, waarbij je hoort wat voor goede songwriter Adams eigenlijk is. Ondanks het ontbreken van een geheel zijn alle composities van hoog niveau. Het meedoen van Gillian Welch op Tomorrow is voor mij een kers op een al heerlijk taartje. Ietwat ondergesneeuwd in de overvloed aan releases van Adams , maar deze mag toch wel een aparte vermelding krijgen. 4 en halve ster.

Van Ryan Adams kan ik inmiddels een aardige playlist samenstellen, maar een heel album lang boeien, nee dat valt nog vies tegen. Met zijn gelijknamige plaat uit 2014 en Prisoner had hij mij te pakken, wellicht minder folk en country elementen maar met de invalshoek: 'wat meer rock en kamerbrede refreinen' pakte hij mij wel in.
Zijn overige schijven - wellicht Love Is Hell uitgezonderd - wisten mij nooit bij de lurven te grijpen.
Demolition heb ik zo'n 20 jaar geleden een keer aangeschaft om de plaat vervolgens ook weer weg te doen.
Ik mis het schijfje nog steeds niet hoewel er wel degelijk enkele prima songs op staan. Dear Chicago vormt een klein juweeltje waar Adams soms patent op lijkt te hebben. Klein, stemmig maar oh zo fraai vormgegeven.

milesdavisjr zelfs Heartbreaker, Gold, Cold Roses, Jacksonville City Nights, 29, Easy Tiger, en Ashes & Fire Heartbreaker niet?

Nee, sterker nog het country/folk sausje van deze albums smaakt mij helemaal niet. Daarnaast ben ik ook geen geweldige liefhebber van man's zangkunsten.
Neem, ik heb een sterke voorkeur voor de platen waarbij hij zijn grote voorbeeld - the Boss - eer aan doet.