Hopsin - No Shame (2017)

Hotel in Sydney..... Wat een opener!

Wat een cringe plaat. Met als dieptepunt "Happy Ending". Smakeloze gast dit.

Hij is terug in vorm op No Shame.

Hopsin had naar aanleiding van dit vijfde studioalbum weer een hoop miserie meegemaakt, zowel op privé als zakelijk vlak. Wie bekend is met de muziek van deze artiest weet dat hij dan op zijn artistieke best is. Op dit album is hij over het algemeen hongeriger dan op de voorgaande twee albums (met name het magere Pound Syndrome).

Hotel in Sydney is wel dé manier om een album te beginnen hoor, meteen één van zijn beste tracks naar mijn mening. Hier vertelt hij hoe het net misgegaan is met zijn ex-vriendin en hoe dit geleidt heeft tot zijn verbanning uit Australië. Dit feit maakte het enkel maar erger omdat zijn ex toen zwanger was met zijn eerste kind. Storytelling is geweldig en het nummer heeft een ontzettend cinematografisch gevoel.

Op de remix van All Your Fault (en de skit vooraf) gaat hij wat dieper in op die situatie en vanaf de tweede strofe bespreekt hij ook hoe het op zakelijk vlak misgegaan is. Funk Volume bestaat uiteraard niet meer en hij is op slechte manier uit elkaar gegaan met zijn zakenpartner Damien Ritter. Deze strofe is voornamelijk gericht naar zijn oude maat, SwizZz... de broer van Damien Ritter die de kant van zijn broer gekozen heeft. Jammer trouwens dat de diss-track tegen Damien, Ill Mind of Hopsin 8, er niet opstaat. Die vind ik echt geweldig!
Daarom is dit album het eerste (en tot nu toe enige) project op Hopsin zijn nieuw eigen label: Undercover Prodigy.

Ill Mind of Hopsin 9 is een nummer dat hij voor zijn zoon opgenomen heeft. Op dat moment had hij hem nog nooit ontmoet en hij laat horen dat hij het hier uiteraard ontzettend moeilijk mee had. Hier zijn de Eminem-invloeden weer duidelijk te horen.
Sterke track in een goede serie.

De rest is inhoudelijk minder sterk dan de drie genoemde nummers maar hij klinkt scherper dan de jaren hiervoor. Hij rapt op No Shame op een consequent hoog niveau en hij klinkt (buiten de genoemde situaties) minder gefrustreerd.
Het was dringend nodig maar ik heb het gevoel dat hij als producer eindelijk weer een groei gemaakt heeft op deze plaat. Het is nog duidelijk van zijn hand maar ze bevatten vaak meer lagen dan in het verleden vind ik. Zo'n beat als die van Tell 'Em Who You Got It From is heerlijk.
Een aantal beats zijn eerder in de Trap-richting gegaan en ik vind ze persoonlijk wel goed gelukt. Dat subgenre past goed bij 300 Entertainment, een label dat ook verantwoordelijk is voor deze LP.
Happy Ending is tenenkrommend en is om eerlijk te zijn gewoon vrij racistisch tegenover de Aziatische gemeenschap.

Black Sheep is een vreemde eend in de bijt. Dit is de eerste keer dat Hopsin op een album van hem rapt over iemand anders zijn productie. Deze beat komt van de hand van Harry Fraud, klinkt goed maar hij had evengoed van de gastheer zijn hand kunnen komen... klinkt redelijk "Hopsin-achtig".

Geen idee of er nog een zesde album van Hopsin komt en om eerlijk te zijn zit ik er niet op te wachten, uiteraard zal ik het wel beluisteren. De laatste jaren heeft hij heel veel losse singles uitgebracht maar ik ken er vrij weinig van, de weinigen dat ik ken hebben ook geen indruk achtergelaten. Het lijkt me geen slecht idee dat hij de studio in zou duiken met andere (getalenteerde, grote) producers, volgens mij zou dit goed zijn voor zijn artistieke groei.

4*

Ben eigenlijk afgehaakt naar Pound Syndrome. Maar na je review toch maar checken binnenkort, blijf zwak hebben voor deze man. Thanks Yestsida

Als je sowieso al een zwak hebt voor Hopsin zou ik dit zeker een kans geven, Pound Syndrome vind ik persoonlijk ook zijn zwakste album! Hier heeft hij, jammer genoeg voor hem, weer een hoop problemen achter de rug maar dat heeft hij blijkbaar wel nodig om het beste van zichzelf te laten horen in zijn muziek.

Hopsin blijft een wonderlijke artiest: zo getalenteerd, zo gedreven, en toch nooit in staat om een écht goed album te maken. Alsof hij net niet de juiste manager of producer naast zich heeft, of net de rust niet om een concept echt uit te denken.
'No shame' had ik tot nu toe wat vermeden, op wat (niet heel boeiende) losse nummers na; ik vond dit Ill Mind-deel wat minder sterk omdat het zo duidelijk op Eminem geënt was, de cover sprak me niet aan, dus ik liet het zitten. Onterecht, want er staan echt heel sterke nummers op deze plaat. Zoals, inderdaad, de opener. Geweldige storytelling, aangrijpend, goed opgebouwd, slim. Zo zijn er meer nummers, en op de beste momenten voel je echt dat Hopsin zijn persoonlijke pijn als basis neemt voor heel indringende tracks. Knap, al is de plaat te lang en staat er iets te veel filler op om mij echt te overtuigen.