Tribulation - Down Below (2018)

De openingstrack is in ieder geval top: The Lament

Een logische opvolger van The Children of the Night qua stijl. Belachelijk catchy en sfeervol met een nog wat dikkere gothlaag.

The Lament was al een heerlijk lokkertje; nu ook het album beluisterd, en dat valt me geweldig mee. Aanstekelijk als de pest, en toch bevatten de songs voldoende duisternis en diepgang.

Tribulation nam per plaat behoorlijke stappen qua verandering in sound. Geef een luisteraar die Tribulation niet kent de voorgaande drie platen en de kans is groot dat diegene zal zeggen dat het drie verschillende bands zijn. Down Below is daarentegen een logische opvolger van The Children of the Night, de ''classic rock''-feel blijft behouden, maar het black/deathgehalte gaat nog wat verder omlaag. De band speelt zijn ''gothic''-imago nog wat verder uit: The Sisters of Mercy, The Cure, Fields of the Nephilim. De nieuwe drummer gaat minder hectisch te werk en is een echte ''to the point''-speler, dat was hij ook al gewend bij Deathstars.

Down Below wordt gezien als een toegankelijkere plaat dan zijn voorganger, daar ben ik het niet mee eens. The Children of the Night was raak vanaf de eerste luisterbeurt met veel uptempo krakers, Down Below heeft langer nodig om in de hersenpan te geraken. Het tempo ligt aanzienlijk lager, de instrumentatie is subtieler en rijker en het geheel is minder flitsend. Tribulation had voorheen nog niet de rust om een track als het The Devil's Blood-achtige The World meesterlijk, maar minimaal op te bouwen. Dit is dan ook mijn favoriete track op de plaat.

Toch mis ik dat onderbuikgevoel dat The Children of the Night mij bood. Ik vind deze plaat vooral heel comfortabel om te luisteren, maar het geeft mij geen ''wauw''-gevoel. Misschien komt dat nog, ik zet ook nog geen beoordeling.

Down Below, de vierde langspeler van dit Zweedse viertal, meandert ergens tussen metal en gothic, en doet dat meer dan behoorlijk. De rotaanstekelijke single The Lament zet meteen de toon; de ideale meezinger/bruller om het album mee te openen. Met Nightbound en Lady Death volgen meteen daarna overigens nog twee songs die in het verlengde hiervan liggen, en de trein lijkt dan ook denderend te zijn vertrokken.

Het middenstuk van de plaat is echter niet bepaald geweldig. Ik voel steeds, tijdens het beluisteren van deze plaat, dat m'n aandacht verslapt, zeker tijdens het instrumentale intermezzo Purgatorio, dat er maar niet in slaagt de juiste snaar te raken bij mij.

Lacrimosa zorgt echter voor een ommekeer, in positieve zin! Een grandioze stamper, met een zinderend spannend tussenstuk. Daarna volgt met The World een fraai staaltje opbouw, met een haast perfect op de spanningsboog balancerende epiek in de gitaarpartijen. Ook in de afsluiter (bonustrack Come, Become, to Be tel ik even niet mee) komt die epiek bovendrijven, vooral in het tweede deel, ergens waar een loeiende gitaarsolo de hemel tegelijk gitzwart en vuurrood doet kleuren.

Laat het duidelijk zijn: de Zweden hebben er een fijne plaat van gemaakt, al bleef ik tijdens het middenstuk wat op mijn honger zitten. Toch heb ik hier meer dan genoeg van kunnen genieten, en zullen enkele songs nog wel de revue passeren.

3,5 sterren

Nog altijd een heel geinig plaatje. Ik schreef er destijds voor Wingsofdeath.net het volgende over:

Het uit Zweden afkomstige Tribulation wierp met The Children Of The Night uit 2015 haar vunzig stinkende doodskleed volledig af om zich te storten op een eigenaardige mengelmoes van heavy, gothic en black metal. De opvolger Down Below gaat stilistisch verder waar The Children Of the Night ophield en blijkt warempel nog leuker en nog verslavender te zijn.

Het rare contrasterende gevoel dat Tribulation achterlaat is de wijze waarop de band heel lichtvoetig door vleugjes van death en black metaldingetjes huppelt alsof de het de weg naar het land van Oz met allerhande fleurige bloemetjes aan het plaveien is. Geen ultrasmerige riffs of blastbeats die tekeer gaan als een mitrailleursalvo maar wel ingehouden doch vlotte melodieuze metal met rasperige vocalen. Zo gaat opener The Lament na een sfeervol intro van start met vlotte gitaarharmonieën en een stuwend tempo. Een incidenteel toetsaccent in het middenstuk kleedt het nummer extra aan. Alle details maakt dat het nummer de sfeer ademt van een duister sprookje. Het navolgende Nightbound tapt uit hetzelfde vaatje. Ook hier zijn het de pakkende gitaarlicks die de luisteraar bij de les houden.

Middels Lady Death geeft de band een eerbiedig saluut aan het succesvolle Ghost. Opnieuw een vlot nummer maar ook eenvoudiger en wat directer. In Subterranea wordt het de band wat meer menens middels het wat zwaardere en meer epische karakter van het nummer. Heel lichtjes zijn er wat doominvloeden te bespeuren, zij het vluchtig. Het piano-outro geeft er een sprookjesachtige Savatage-draai aan. Ook Here Be, Dragons kent een gelijksoortig, meer duisterder karakter. Vooral de spookachtige echo op de vocalen komen goed uit de verf hier.

In zijn algemeenheid blijf ik vinden dat Tribulation handig in het gat springt dat Dissection ooit achterliet. Zonder de boel klakkeloos te kopiëren weet de band sfeervol uit de hoek te komen door zijn combinatie van vlotte heavy metal met black, gothic en deathmetal invloeden. Als een soundtrack voor een vreemdsoortige Tim Burtonfilm trekt Down Below aan de luisteraar voorbij. De band houdt haar nummers interessant met vele muzikale details. De tracks zijn stuk voor stuk pakkend en heeft daar geen kazige refreintjes voor nodig. Met Down Below perfectioneert en overtreft Tribulation de weg die met The Children Of The Night is ingeslagen. Het resultaat is een verschrikkelijk verslavend album dat maar niet uit de speler te trappen is.

Dit album is inderdaad een logische opvolger voor the Children of the Night. Eigenlijk kan ik mij prima vinden in het bericht hier boven mij, het geeft een perfecte omschrijving van dit album.