Tribulation - Down Below (2018)

Down Below, de vierde langspeler van dit Zweedse viertal, meandert ergens tussen metal en gothic, en doet dat meer dan behoorlijk. De rotaanstekelijke single The Lament zet meteen de toon; de ideale meezinger/bruller om het album mee te openen. Met Nightbound en Lady Death volgen meteen daarna overigens nog twee songs die in het verlengde hiervan liggen, en de trein lijkt dan ook denderend te zijn vertrokken.

Het middenstuk van de plaat is echter niet bepaald geweldig. Ik voel steeds, tijdens het beluisteren van deze plaat, dat m'n aandacht verslapt, zeker tijdens het instrumentale intermezzo Purgatorio, dat er maar niet in slaagt de juiste snaar te raken bij mij.

Lacrimosa zorgt echter voor een ommekeer, in positieve zin! Een grandioze stamper, met een zinderend spannend tussenstuk. Daarna volgt met The World een fraai staaltje opbouw, met een haast perfect op de spanningsboog balancerende epiek in de gitaarpartijen. Ook in de afsluiter (bonustrack Come, Become, to Be tel ik even niet mee) komt die epiek bovendrijven, vooral in het tweede deel, ergens waar een loeiende gitaarsolo de hemel tegelijk gitzwart en vuurrood doet kleuren.

Laat het duidelijk zijn: de Zweden hebben er een fijne plaat van gemaakt, al bleef ik tijdens het middenstuk wat op mijn honger zitten. Toch heb ik hier meer dan genoeg van kunnen genieten, en zullen enkele songs nog wel de revue passeren.

3,5 sterren