Brandi Carlile - By the Way, I Forgive You (2018)

Whatever You Do

Vanaf vandaag tijdelijk te beluisteren, voor de officiële release volgende week vrijdag, via een stream van NPR first listen

Met zo'n hoes en titel daagt het wel uit om ook deze voor mij onbekende act eens een keer aan te horen.

Prachtige stem en wat klinkt deze plaat heerlijk. Subtiliteit is ver te zoeken. Brandi gaat voor het grote gebaar, hoofdzakelijk met succes! De productie is zo vet en klinkt zo warm en galmend, doet me af en toe denken aan Desire van Dylan.

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Brandi Carlile - By The Way I Forgive You - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

De Amerikaanse singer-songwriter Brandi Carlile dook in 2005 op met een titelloos debuut en werd direct omarmd als een van de grote beloften binnen de Amerikaanse rootsmuziek. Daar viel echt helemaal niets op af te dingen en Brandi Carlile maakte de belofte wat mij betreft meer dan waar met de platen die volgden.

The Story uit 2007, Give Up The Ghost uit 2009, Bear Creek uit 2012 en het in 2015 verschenen The Firewatcher’s Daughter waren allemaal van een bijzonder hoog niveau, maar op een of andere manier is het Brandi Carlile, zeker in Nederland, niet gelukt om zich te ontworstelen aan het predicaat belofte.

Het is doodzonde, want de singer-songwriter uit Ravensdale, Washington, behoort inmiddels al meer dan tien jaar tot de smaakmakers in het genre. Dat laat ze ook weer horen op het deze week verschenen By The Way I Forgive You, waarvoor Brandi Carlile niemand minder dan Dave Cobb heeft weten te strikken als producer, die vervolgens de al even gerenommeerde Shooter Jennings rekruteerde als co-producer.

Dave Cobb had een aantal wijze lessen voor de Amerikaanse singer-songwriter. Brandi Carlile ging op haar laatste platen met teveel verschillende genres aan de haal en was bovendien vergeten wat een geweldige zangeres ze is. Dave Cobb duwde Brandi Carlile op By The Way I Forgive You weer richting de Amerikaanse rootsmuziek en richting de folk en de country in het bijzonder en stimuleerde haar bovendien om voluit te zingen.

Dat laatste doet Brandi Carlile op By The Way I Forgive You zeker. De Amerikaanse singer-songwriter zingt op haar nieuwe plaat met grote regelmaat de pannen van het dak, zoals onder andere Allison Moorer en Maria McKee dat in hun beste dagen konden, maar gelukkig kan ze ook doseren. Net als Alison Moorer omarmt Brandi Carlile op haar nieuwe plaat niet alleen de folk en de country, maar is ze ook niet vies van wat steviger rockende songs, wat uitstekend past bij haar imposante stemgeluid.

By The Way I Forgive You sluit aan op de vorige platen van Brandi Carlile, maar ik hoor dit keer wel meer plezier in haar muziek, wat de plaat een flinke zet in de rug geeft. Natuurlijk is de concurrentie in dit genre moordend op het moment, maar Brandi Carlile heeft voor mij een plaat gemaakt die er uit springt.

Haar songs zitten vol emotie en bewandelen niet alleen de gebaande paden, haar band speelt degelijk maar trefzeker, de accenten die de producers hebben toegevoegd geven de songs iets extra en vooral in vocaal opzicht is Brandi Carlile de meeste van haar soortgenoten makkelijk de baas. Haar stem was ook 13 jaar geleden op haar zo bewierookte debuut al haar sterkste wapen, maar het is een stem die alleen maar mooier is geworden, al is het maar omdat Brandi Carlile inmiddels wat doorleefder klinkt dan als jonge twintiger.

Het levert in de vorm van By The Way I Forgive You weer een hele sterke plaat op. De hoogste tijd dus om Brandi Carlile ook in Nederland te omarmen als het grote talent dat ze inmiddels al heel wat jaren is. Erwin Zijleman

Wat een mooie plaat!!! Openingsnummer vind ik ook zo sterk (die stem ). Hoog power-vrouw gehalte, waar ik me wel goed bij voel Album zet ik zeker nog vaker op!

Ooit heb ik kennis gemaakt met de muziek van Brandi Carlile door het nummer 'The Story' wat ik nog steeds een mooi nummer vind. Toen al viel haar stem mij op en ook op dit nieuwe album is dat niet anders. Voorloper 'The Joke' is prachtig en ze zingt voluit.
Muzikaal gezien krijg ik naast de omschreven folk/roots/rock muziek ook een beetje een countryvibe erbij en eigenlijk ligt dat niet echt in mijn straatje.. maar toch komt Brandi er goed mee weg en dat is best knap eigenlijk

Prachtige LP is binnen!

Vanaf de albumhoes van ‘By The Way, I Forgive You’ kijkt Brandi Carlile je moe en gehavend, maar onverschrokken en recht in de ogen aan. Het prachtige schilderij van Scott Avett (van The Avett Brothers) sluit perfect aan bij de gemoedstoestand die de Amerikaanse op haar zesde studioalbum etaleert. Het is een emotioneel veelzijdige plaat geworden, die liefhebbers van americana artiesten als Ilse De Lange, Emmylou Harris en Sheryl Crow zeker zullen waarderen.

By The Way… is geproduceerd door Dave Cobb die ook Brandi’s doorbraakalbum The Story produceerde en een indrukwekkende CV heeft. Naar het schijnt is het zijn verdienste om Carlile weer terug naar haar roots te doen terugkeren: de americana (verzamelnaam voor alternatieve country-muziek). Bovenal klinkt het album onbescheiden groots en – het moet gezegd – een strot als die van Brandi Carlile kan al die bombast met gemak aan. Over het algemeen doet haar stem regelmatig denken aan die van americana-icoon Emmylou Harris, maar Melissa Etheridge is nooit ver weg in de rocksongs. Gelukkig is het niet één en al bombast, maar weet Carlile ook gevoelige en intieme snaren te raken, zoals in ‘The Mother’. Ze schreef het voor haar dochtertje van drie en het is een schaamteloos sentimentele ode aan haar dochter.

In Hold Out Your Hand lijkt het alsof Carlile achterna gezeten wordt door Mumford & Sons. Wat een tomeloze energie en power zit er in die song! U bent gewaarschuwd: draai het op hoog volume en u treft zichzelf met de vuisten in de lucht al meebrullend in de kamer aan. Maar er staat nog veel meer moois op By The Way, I Forgive You. Ook Sugartooth is zo’n heerlijke meezinger met een groots refrein. Er wordt flink uitgepakt met een scale aan akoestische instrumenten waarop fantastisch gemusiceerd wordt, maar het koor tilt alles naar een nóg hoger level. Abba zou zich hier absoluut niet voor schamen.

Op Harder To Forgive lijken de vier Zweden zelfs persoonlijk mee te zingen op het outro. Maar net als het té zoet dreigt te worden, is het opvallend hoe de band het koortje opjaagt door steeds sneller te gaan spelen en Carlile er als een sirene nog eens overheen loeit en ze met een enorme schreeuw het liedje afkapt, vlak voordat het definitief uit de bocht vliegt. Het typeert de losse benadering van haar songs op dit album en dat kan een muzikant alleen maar als die de nodige vlieguren heeft gemaakt, maar óók lef én talent heeft om dingen niet té glad te willen maken. Juist dat contrast geeft reliëf aan een album en verhoogt de houdbaarheid ervan.

De arrangementen en (vocale) harmonien zijn stuk voor stuk smaakvol en rijk. Er is goed te horen dat er een scala aan topmuzikanten bij dit album betrokken is en dat het team de tijd genomen heeft om de juiste benadering per song te vinden. Budget was overduidelijk geen probleem en dat is ook helemaal niet gek gezien de status van mevrouw Carlile, die in de USA en Canada een grote mevrouw is en daar in flinke zalen speelt (maar in Europa nauwelijks bekend is). Toch zou er gezien het succes van Ilse de Lange en The Common Linnets en de toenemende americana-festivals wel een markt voor haar moeten zijn in Nederland.

Een van de geheime wapens van Carlile – naast de energie en power in haar stem – is haar enorme bereik. Hierdoor kan ze alle kanten op binnen een compositie en dat benut ze dan ook volledig. Is het dan een en al lof? Ja en nee. Niet elke track is vol in de roos; nummer 6 is een skipper en haalt de balans uit het album. En je moet tegen al die power in haar stem kunnen. Vaak genoeg zingt Carlile klein en vertedert ze, maar minstens even vaak zet ze groots aan. Overkill ligt soms op de loer. Toch zijn dit slechts kanttekeningen, want overall is By The Way, I Forgive You een album vol eerlijke en emotionele prachtcomposities die ook nog eens rijkelijk gearrangeerd zijn. Iedereen die van Emmylou Harris, Sheryl Crow of (de vroege) Ilse de Lange houdt kan dit album zonder teleurstelling aanschaffen.

Een groot gedeelte van The Joke klinkt muzikaal heel bekend in de oren als of ik naar een 70s hit zit te luisteren maar kan er niet op komen welke.

Ik ook, maar ik hoor de melodie van ‘Oh, What a World’ van Musgraves .... ?

Overkill ligt soms op de loer. Schrijft brt en ik begrijp voor de volle 100% waarom dat geschreven is maar ik heb er zelf toch geen enkel moment last van, sterker nog ik geniet er met volle teugen van. Het is op gezette tijden erg zwaar aangezet en als ze de country powervrouw gaat uithangen komt de naam van Adele vaak bij me boven en ook dat hoeft niet altijd een aanbeveling te zijn maar nogmaals mij doet het veel.

Ik kom ook de naam van Ilse Delange tegen, drie keer zelfs maar dat begrijp ik dan weer niet. Natuurlijk de country maar dat is wat mij betreft wat te makkelijk. Geef mij 1 liedje waar Ilse zo kan klinken en ik ben al dik tevreden

Ik ben hier terecht gekomen omdat ze voor het nieuwe album van Tanya Tucker alle nummers heeft geschreven. Dat album is meer roots Country, maar ik herken de schrijfstijl. Ik moet beide albums nog op me in laten werken.

Ik moet teruggaan naar 2008 waar ik het titelloze album van Brandi Carlile uit 2005 getipt kreeg. Het sloeg gelijk aan en daarna was het blijkbaar weer gedaan.

Ik zag haar naam regelmatig voorbijkomen, maar voelde nooit de noodzaak om een nieuw album te beluisteren.

En toen zag ik de Netflix film Joe Bell met Mark Wahlberg in de hoofdrol. Gebaseerd op een waargebeurd verhaal. Een verhaal dat me aangreep, zeker wetende dat het ook echt gebeurd is.
Mooie film, maar de aftiteling was toch wel even het brok in de keel moment. The Joke van Brandi Carlile aldus Shazam.
Een nummer waarvan de tekst de spijker op z'n kop slaat voor wat betreft de film.

Wat een prachtnummer: ja, met die vocalen en dito begeleiding (strijkers!) wil dat momentje wel komen hoor. Misschien wat dramatisch... dat hebben de makers van de film goed aangevoeld.

Dus het hele album opgezocht en wederom toch weer de bewondering. Heerlijke plaat. Misschien moet dit dan toch het startsein worden om meer albums van haar op te zoeken.
Ik krijg af en toe een Maria McKee gevoel en dat is voor mij alleen maar een pré.

Die stem....

Kort en bondig; als je als volwassen man moet stoppen met de auto omdat je omvergeblazen wordt door een stem en de eerste song op dit album dan moet je gewoon toegeven dat dit een voltreffer van een album kan worden. Na meerdere beluisteringen kan ik gewoon besluiten dat dit een serieuze ontdekking is voor mij en een plaat die ik in buitencategorie plaats omwille van de sterke songs maar vooral omwille van die prachtige stem…