Trespass - Footprints in the Rock (2018)

De prijs van de originaliteit zal deze NWoBHM groep met een lange staat van verdienste niet winnen, maar het bereikt bij mij hetzelfde gevoel als mijn heilig filterke koffie 's morgens al te vroeg: het doet deugd. En daarbij: dit spelen ze nu eenmaal sinds 1979.

Ik ken ze van twee nummers op de verzamelaar Metal for Muthas Volume II (1980), One of These Days en Storm Child, alsook later van de verzamelaar Trespass - The Works (1992).

Getemperd waren vooraf mijn verwachtingen, ok was mijn gevoel actheraf over dit album dat natuurlijk die geest van de NWoBHM uitademt met talrijke kubieke meters tegelijk: de riffs, de gitaarsolo's, de melodieën en die archetypisch Britse zang. Een klein voorbehoud bij het ietwat saaie The Green Man en nadien laat men het tempo toch iets te veel zakken waarbij ik het laatste nummer Music of the Waves het liefst van al vergeet.

Denk aan andere Britse subtoppers zoals Jaguar, Praying Mantis (maar dan iets pittiger) en vooral Tygers of Pan Tang. Redelijke, ambachtelijke plaat van een stel oudstrijders, waaronder nog twee leden van het eerste uur, gitarist Dave Crawte en zanger Mark Sutcliffe. Iets meer pit en snelheid op de tweede helft van dit album was welkom geweest.