Garciaphone - Dreameater (2017)

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Garciaphone - Dreameater - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Het Franse label Microcultures, dat ons deze week ook al heeft heeft verblijd met de bijzonder fraaie reissue van Fête Foraine van de Australische band The Apartments, is ook de thuisbasis van de band Garciaphone.

Dankzij het Nederlandse label Tiny Room Records is Dreameater, de tweede plaat van de Franse band, nu ook in Nederland ruim beschikbaar. Dat is maar goed ook, want Dreameater van Garciaphone is een pareltje.

Garciaphone is de band van de Franse muzikant Olivier Pérez. Pérez opereert vanuit de weinig opwindende Franse provinciestad Clermont-Ferrand, maar was het afgelopen decennium ook veel op reis, wat veel beelden en inspiratie opleverde.

Bij terugkeer maakte hij met medemuzikanten Zacharie Boissau, Matthieu Lopez, Christophe Adam en Julie Lopez bij hem thuis het bijzonder fraaie Dreameater, de opvolger van het een paar jaar geleden verschenen en helaas nauwelijks opgemerkte Constancia. Met Dreameater moet de Franse band veel meer aandacht gaan afdwingen, want de tweede van Garciaphone is een hele mooie en bijzondere plaat.

Garciaphone maakt op Dreameater muziek die me in eerste instantie vooral aan bands als Sparklehorse en Spain deed denken. Olivier Pérez heeft gekozen voor een smaakvolle maar betrekkelijk ingetogen en grotendeels organisch klinkende instrumentatie en voorziet deze vervolgens van heerlijk dromerige vocalen.

Ik vond de muziek van Garciaphone in eerste instantie vooral weemoedig klinken en kwam daarom naast Sparklehorse en Spain ook al snel uit bij Elliott Smith, die qua stem dicht bij Olivier Pérez zit. Naarmate ik Dreameater vaker hoorde verdween de melancholie echter wat naar de achtergrond en hoorde ik ook het melodieuze, sprookjesachtige en experimentele in de muziek van de Franse band.

Garciaphone flirt hier en daar met lome Westcoast pop, maar schuwt ook het meer elektronische experiment en een vleugje Grandaddy niet. Hiernaast hebben de songs van de band van Olivier Pérez iets Beatlesque, overigens zonder dat ik hier precies de vinger op kan leggen.

Garciaphone is op haar tweede plaat een meester in het maken van lome en stemmige muziek, maar het is ook muziek die steeds de fantasie weet te prikkelen met verassende wendingen en licht tegendraadse accenten. Het avontuur op Dreameater is meestal subtiel, maar hier en daar durft de Franse band ook wat nadrukkelijker voor het experiment te kiezen, wat spannende muziek oplevert.

Olivier Pérez had naar verluid nachten zonder dromen door alle ellende in de wereld, maar begon weer te dromen toen Dreameater was opgenomen. Ik kan me daar van alles bij voorstellen. Dreameater van Garciaphone is een plaat die uitnodigt tot luieren en wegdromen en zorgt voor beelden en dromen vol schoonheid, maar ook vol avontuur. Het is muziek die prachtig past bij vallende blaadjes en een knisperend haardvuur, maar Garciaphone maakt ook muziek vol zonnestralen en hoop. Het levert een betoverend mooie plaat op. Erwin Zijleman

Ik ben nooit in Clermond Ferrand geweest en het enige verhaal erover dat mij is verteld, gaat over de kou 's nachts bij het kamperen, waar de temperatuur in de zomer daalde tot 4 graden Celsius. Uit deze stad komt Olivier Perez en hij maakt kleine, maar prachtige muziek onder de naam Garciaphone. De tweede plaat is in Nederland uitgebracht door Tiny Room Records en staat bij mij nu al een aantal maanden op.

Dat komt vooral omdat Garciaphone het kleine, bescheidene weet te koppelen aan fraaie melodieën, die mooi zijn uitgewerkt. Het soort muziek dat naar binnen kruipt en je brein mee neemt op avontuurtjes. Muziek die makkelijk persoonlijk wordt, maar tegelijkertijd zo broos is dat er een risico ontstaat, dat het breekt door er te hard naar te luisteren.

De basis van de songs suggereren een zekere duisternis. Zodra er af en toe een instrument aan het geheel ontsnapt, schiet er direct een straal licht het nummer in, dat totaal onverwachte, maar enorme schoonheid voor even blootlegt. Alsof een wereld zich opent voor me.

De manier waarop Olivier Perez zingt, brengt twee referenties sterk naar boven. De eerste is Elliot Smith, door de manier waarop hij zingt. De tweede is de Amsterdamse band Maggie Brown, die minder bescheiden is in haar aanpak van muziek, maar eenzelfde, melancholieke sfeer creëert.

Dreameater is het soort plaat waar je naar moet luisteren. Zonder die tijd te investeren is het zinloos de plaat op te zetten. Dreameater vergt tijd en aandacht. Die betaalt zich echter dubbel en dwars terug.

Het hele verhaal staat hier op WoNoBlog.