Trevor Rabin - Can't Look Away (1989)

wat een verschrikkelijke plaat vond ik dit altijd. Ik heb 'm derhalve ook weggegeven.
Oppervlakkige rock, met saaie randjes.

Tja, en die man heeft zelfs nog even gitaar in Yes gespeeld. De Yes platen waarop heer Rabin zijn medewerking heeft verleend zijn met uitzondering van "90125" het aanhoren niet waard . Zou die Travor Rabin dan zo'n slechte invloed hebben gehad op de overige Yes leden .

Ik denk het Hans.

Nu geef je Trevor Rabin wel heel veel credits. Ik ben met je eens dat Rabin wel vaak zorgt voor een eigen, beetje kil geluid, maar dat hij in zijn eentje verantwoordelijk is voor slechte platen van een groep als Yes?

Overigens vind ik Talk nog een zeer genietbaar album, ondanks de bemoeienis van Rabin.

Dat zal dan ook wel de reden zijn dat de heer Rabin tegenwoordig goede sier maakt als componist van filmmuziek...

Ik kan deze mening beslist onderschrijven...

Hij is natuurlijk wel voor een heel groot deel verantwoordelijk voor het frisse geluid van Yes op 90125...

Ik heb persoonlijk niets tegen Rabin, hij heeft er (samen met Trevor Horn natuurlijk) wel voor gezorgd voor dat Yes weer wat opleefde. Daar is hij dan net zo verantwoordelijk voor als voor de mindere volgende albums.

Overigens is Yes natuurlijk sowieso erg wisselvallig in hun materiaal.

Trevor Rabin zal zich niet bij elke Yesfan populair hebben gemaakt .
Anders dan Steve Howe , lag zijn rol in diezelfde groep nogal anders .
Hij gaf Yes met zijn pure rockspel een geheel andere dimensie , verzorgde produktioneel nogal wat , zong en componeerde .
Met dit soloprodukt kon Rabin zich helemaal uitleven in zijn eigen snoepwinkeltje .
Produktioneel is het voorbeeldig . Hij speelt sterk gitaar en heeft een prettig helder stemgeluid .
Het songmateriaal is wat wisselvalliger . De opener is gelijk ook het prijsnummer . Deze beukt er gelijk lekker in en Rabin gaat hier helemaal loos . Sterk drumwerk ook .
Verder laat hij wat instrumentaaltjes los , die goed inelkaar steken , maar nergens echt iets losmaken .
Naast deze songs , laat hij voornamelijk melodieuze powerrock horen , met in het nummer Sorrow zelfs wat Afrikaanse invloeden .
Hij verstaat de kunst van componeren en alles wat daar bij hoort , maar weet op dit album de verwachtingen niet geheel in te lossen .
Degelijke cd , met enkele uitschietertjes , maar ook niet meer dan dat .

Talk is in mijn ogen een top album! Bemoeienis is zelfs een understatement want de goede man bepaalde vrijwel alles op Talk. En gezien de Yes albums die er na kwamen was Rabin zo slecht nog niet...

Allemaal heel persoonlijk dus want ik vind het een goed album.
De stijl is niet echt mijn smaak maar wel apart.

Afgelopen week nog weer eens gedraaid (naar aanleiding van het bericht dat in september de opvolger van dit album zal verschijnen in de vorm van een instrumentaal album) en het viel me op hoe goed de plaat de tand des tijds had doorstaan .... en hoe zeer dit album eigenlijk qua sound best wel past bij Talk van Yes.

Rabin is heel allround wat dat aangaat . Ik vind ook dat ie het smaakvol produceert . Talk is wat dat aangaat een topper op produktiegebied , al deugt het album helemaal wel .
Deze had wat avontuurlijker mogen zijn . De opener is heel hoopvol , echt een voorbeeldige rocker .
Jammer dat ie dat niveau op de rest van de plaat niet meer haalt .
Van mij mag ie overigens best wel weer een band beginnen . Misschien heeft Jon Anderson wel zin ( zijn plekkie is tenslotte overgenomen in Yes .)

Er schijnt een project in de pijplijn te zitten van Rabin / Anderson / Wakeman. Nog recentelijk heeft Wakeman daar van gemeld dat ze over en weer muzikale ideeen aan het uitwisselen waren. Voor de meest uitgebreide Yes nieuws-service (en geruchten) is deze site onmisbaar

http://www.bondegezou.co.uk...

(hij springt als het goed gelijk naar de section over het Rabin Anderson Wakeman project.

Tjongejonge wat komt dhr Rabin er hier bekaaid af. Hij heeft het ingeslapen Yes begin jaren 80 wel een enorme trap onder haar reet geven. 90125, Big Generator en Talk hebben absoluut hoogtepunten uit de Yes canon opgeleverd. Zonder dat was er nu geen Yes meer geweest (waar op zich ook wel iets voor te zeggen is, besef ik nu...). Maar goed, dit was toch best een lekker solodebuut. Beetje ruw, beetje all-over-the-place, maar toch vet gitaarwerk, goeie stem en goed geproduceerd. Ben benieuwd: Rabin-Anderson-Wakeman, aangevuld met Squire-White.

Dit was niet zijn solodebuut overigens, dat is Wolf uit 1981, maar dat terzijde.

Lijkt me een interessante combi: Anderson, Rabin & Wakeman, maar het stagneert behoorlijk.

Tot nu dus. Ik begreep dat het er dan toch eindelijk van gaat komen!

Zo rond het najaar naar ik begreep.
Album + tour.
Is in ieder geval Anderson knap actief geweest dit jaar.
Ik zou het best willen zien live, maar ik laat het even van de plaat afhangen - mocht het deze kant uit komen.
De Yes van nu boeit mij niet meer, maar dit kan een aardig alternatief zijn.
Eerst maar eens zien of het daadwerkelijk van de grond is gekomen.

Anderson Rabin Wakeman - TivoliVredenburg

Dat gaat wel gebeuren hoor

Inderdaad!

Wolf was alweer zijn derde solo-album. Maar die eerste drie, uit eind jaren zeventig en begin jaren tachtig, zitten qua geluid veel meer in de richting van de commerciele poprock-met-verplichte-gitaarsolo die in die periode nogal populair was. Niet onaardig, maar dit album vind ik een stuk beter, noem het volwassener voor mijn part. Beter uitgewerkte, meer epische stukken, zoals de titeltrack, maar ook veel meer variatie, zoals de Afrikaanse klanken van Sorrow, plus een paar mooie, vrij korte gitaarinstrumentals die je kunt beschouwen als interludes die de overige nummers verbinden.

Productioneel trouwens wel een kindje van zijn tijd, met die jaren-tachtig drums en synths, maar ik kan niet ontkennen dat het geluidstechnisch klinkt als een klok.

Wel benieuwd naar wat de combi Anderson, Rabin Wakeman gaat neerzetten. Het zoveelste hoofdstuk in het familie-album van Yes...

Dit is niet echt meer een album die ik veel uit de kast pak.
Ik val er niet echt meer voor.
Maar een goed verzorgde plaat.
Tikje wisselvallig. Vond ik 'm gelijk al.
Titelnummer is de highlight.

Hoorde net Eyes of love voorbij komen op Baars Classic Rock. Na het titelnummer het tweede zeer acceptabele nummer dat ik hoor van dit album.

Precies zoals je zegt acceptabel, meer niet. Zijn eerste paar soloalbums vind ik overigens wel top

Ik zeg 'zeer acceptabel' Neal
Dat staat bij mij gelijk aan zoiets als 'de moeite van het beluisteren waard' of 'worth checking out'.

Heb het album nu een aantal maal geluisterd. Niet overal even sterk maar mij bevalt het prima! Ligt qua sound en stijl aardig in lijn met de Yes albums waarop hij mee speelt. En laat dat wat mij betreft nou net de beste Yes albums zijn. Nummers als Can't look away, Promises, Something to hold on to, Eyes of love en I miss you now vind ik echt geweldig.

Ik vind Rabin met Yes dan wel wat progessiever,ondanks dat het ook meer rock is.
Zal ook komen door Anderson,Squire en toch ook wel Tony Kaye.
Dit is nog Amerikaanser en gelikter.
Maar op zijn gebied is Rabin een vakman.

Deze plaat ben ik nu een paar weken aan het draaien en ik moet zeggen dat het een groeier is. De muziek zit tussen prog-poprock en soundtrackachtige muziek in, alles mooi opgebouwd en luxueus geproduceerd. Een bepaalde affirmatieve progrockband wordt hier al regelmatig genoemd als referentie, die platen met Rabin vind ik allemaal geweldig. Bij Can't look away dwalen mijn gedachten ook af naar albums van Tears for Fears of Peter Gabriel rond dezelfde periode, en (iets minder bekend wellicht) Kim Mitchell. Bakken met toetsen, veel ruimte in de nummers, gestapelde zang, zo nu en dan het gevoel dat je naar de Lion King zit te luisteren - best bijzonder.

Zeker een prima album. De vergelijking met soundtracks had ik nog niet eerder gelegd. Misschien eens met andere oren naar luisteren de volgende keer Je noemt Kim Mitchell. Te gek! Moet ik ook nodig weer eens luisteren.