Rick Parfitt - Over and Out (2018)

Ik had totaal geen verwachtingen omtrent dit album. Het gebaar om, na de dood van Parfitt, nog een solo album uit te brengen met daarop nummers waaraan hij de afgelopen jaren heeft gewerkt vond en vind ik echter prachtig. Parfitt had de zang en het meeste gitaarwerk al klaar. Maar toen ging ie ineens het hoekje om en bleef de muziek liggen. Middels zijn zoon en wat bevriende muzikanten is besloten om het album toch af te maken. Zo hoor je Brian May in de prima opener Twinckletoes en kom je Muse bassist Chris Wolstenholme gitaar (!) spelen in Lock myself away. Ook oud Quo bassist Alan Lancaster speelt op een aantal nummers mee. Enfin, via wat bekenden die het album al een tijdje in hun bezit hebben kwam ik in de gelegenheid om het e.e.a. te horen. En verduld, ik was blij verrast met hetgeen ik hoorde. Je verwacht van Parfitt een behoorlijk rockend album in de stijl van de oude Quo. Maar dat is het dus niet geworden. Natuurlijk hoor je de Quo sound in sommige nummers wel terug. Dat kan eigenlijk ook niet anders. Maar het klinkt toch ook weer niet als Quo. Hij heeft van elk nummer iets 'eigens' weten te maken. En dat vind ik best knap eerlijk gezegd! In bepaalde nummers hoor je goed dat de stem van Rick na de keelkanker en heftige hartaanval niet meer is wat ie ooit was. Hij klinkt, zeker in de ballads, behoorlijk breekbaar. En juist in een nummer als Over and out geeft dat een enorme meerwaarde. Luisterend naar het nummer ben je een flinke vent als je géén brok in de keel krijgt. Alsof ie het ná z'n overlijden heeft ingezongen. Heel mooi! Er staan met Without you en Lock myself away ook 2 nummers op die wat minder geslaagd zijn. Without you is in principe niet eens slecht. Alleen kost het 'm teveel moeite om het zo hoog te zingen. Waardoor het soms tegen het valse aan zit voor mijn gevoel. Jammer want zoals gezegd is het niet eens een onaardig nummer. Gelukkig staat tegenover deze wat mindere nummers genoeg moois. Lonesome road, Long distance love, Fight for every heartbeat, het al eerder genoemde Twinckletoes en afsluiter Halloween zijn heerlijke songs. De laatste kennen de wat meer doorgewinterder Quo fans al. Het nummer komt uit eind jaren 80 en is destijds gebruikt als b kant van een single. Parfitt heeft het altijd jammer gevonden dat het nummer nooit een volwaardig album heeft gehaald. Een mooie afsluiter lijkt me dus!

Je kunt er een heel betoog over schrijven. Gewoon een emotioneel document van een geweldige gitarist, een 100% rocker. Breekbaar, boogie en de titeltrack. Ja, dan laat je als fan can het eerste uur een dikke traan. Jammer dat Rick dit album niet zelf heeft kunnen afronden. Dankbaar dat anderen dat wel gedaan hebben!

Mooi document van een topmuzikant. Maakt me als groot fan blij en verdrietig tegelijk. Waardig afscheid staan naar mijn mening geen missers op. Zang gevoelig en breekbaar. Mooi!!!!!!!!!!!!

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Rick Parfitt - Over And Out - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Rick Parfitt trad in 1967 toe tot Status Quo, dat met name in de jaren 70 hit na hit scoorde. De band gebruikte hiervoor steeds ongeveer hetzelfde recept, waardoor de band de weinig vleiende bijnaam “Steeds weer zo” kreeg.

Het is een recept waarin de rechttoe rechtaan gitaarriffs van Rick Parfitt een belangrijke rol speelden. Rick Parfitt bepaalde met zijn blonde manen en stoere voorkomen bovendien voor een belangrijk deel het imago van de band, die in de tweede helft van de jaren 80 wel door de hits heen was, maar tot 2015 met grote regelmaat op het podium stond en nieuwe platen bleef uitbrengen.

In de gloriejaren van Status Quo was Rick Parfitt het toonbeeld van gezondheid, maar drank en drugs eisten hun tol. Rick Parfitt kreeg een aantal hartaanvallen en overleed in december 2016 op slechts 68-jarige leeftijd aan een infectie.

De Britse muzikant werkte op dat moment al een tijdje aan een soloalbum, iets dat hij halverwege de jaren 80 ook al eens geprobeerd had, maar dat album werd nooit uitgebracht. Over And Out verschijnt ruim een jaar na de dood van Rick Parfitt gelukkig wel. Het is mede de verdienste van zijn zoon Rick Jr., die de plaat afmaakte en hierbij de hulp inriep van onder andere Queen gitarist Brian May, Muse bassist Chris Wolstenholme en Status Quo bassist Alan Lancaster.

Ik was zeker geen groot fan van Status Quo en verwachte dan ook helemaal niets van de soloplaat van Rick Parfitt, maar Over And Out heeft iets. De plaat bevat een aantal songs die zo van Status Quo hadden kunnen zijn en voortborduren op het recept dat de Britse band gedurende de jaren 70 zo succesvol gebruikte, maar er is ook ruimte voor een aantal wat sentimenteel aandoende ballads, waarin de kwetsbaarheid van Rick Parfitt goed te horen is en hij bovendien tegen het werk van Jeff Lynne of tegen de plaat die Queen afmaakte na de dood van Freddy Mercury aan schuurt.

Het levert een verrassend sterke plaat op. Iedereen die vernieuwing verwacht moet niet eens beginnen aan deze plaat. Rick Parfitt doet op Over And Out vooral waar hij decennia lang goed in was en strooit met aanstekelijke rocksongs en zijn zo herkenbare riffs en vocalen.

Het klinkt een stuk gepolijster dan de rocksongs die mijn voorkeur hebben, maar op een of andere manier past het bij de songs van Rick Parfitt en op een of andere manier bevalt het me wel. Luister naar Over And Out en je bent terug in de hoogtijdagen van de band waarop volop werd neergekeken, maar waarvan je de hits stiekem ook wel lekker vond.

Natuurlijk heeft Over And Out niet de bijna mythische lading van de laatste platen van David Bowie en Leonard Cohen, die net als Rick Parfitt voelden dat het einde in zicht was, maar het is wel een goede plaat en hiermee een afscheid in stijl. Ik had het op voorhand niet verwacht, maar blijf de eerste en laatste soloplaat van Rick Parfitt in de cd speler stoppen en Over And Out wordt er zeker niet slechter op. Integendeel. Erwin Zijleman

Even een paar nummers geluisterd en ook ik was aangenaam verrast.. het hele album maar in de wachtrij gezet voor na het weekend. Duidelijk te horen zijn de echo's van zijn oude band.

Halloween klinkt als een mix van Alice Cooper's Glam Rock / en Russ Ballard / Argent's Hard Rock zo begin tot mi 70s, plus lichtelijk over-the-top a la Queen.

Rick Parfitt was 68 toen hij op 24 december 2016 overleed na een leven vol drank, seks, drugs en rock & roll aan de gevolgen van een bloedvergiftiging. Zijn strakke riffs waren de basis van de rock & boogie van Status Quo, waarvan hij sinds 1967 deel van uit maakte. De blonde gitarist zong ook enkele songs de hitparade in, zoals “RAIN” en “WHATEVER YOU WANT” en was gedurende de hele carrière van Quo samen met Francis Rossi het boegbeeld van de Engelse rockers. Tegen het einde van zijn leven ging Status Quo een meer akoestische kant op, iets wat tegen de zin van Parfitt was, maar mede door diverse lichamelijke ongemakken (bypass in 1997, keelkanker in 2005, hartaanval in juni 2016) gingen de andere Quo leden (lees Francis Rossi) door met de plannen die ze hadden en lijkt het er op dat de 2 boegbeelden de laatste jaren gebrouilleerd waren. Gedurende de herstelperiodes heeft Rick Parfitt niet stil gezeten en is gaan werken aan een solo album (zijn eerste!!), die hij helaas niet meer heeft kunnen afmaken. Muzikant en producer Jo Webb heeft samen met de zoon van Parfitt, Rick Parfitt Jr. het album afgemaakt. Ze hebben bevriende muzikanten gevraagd mee te werken en onder andere de bassisten van Status Quo Alan Lancaster en John “Rhino” Edwards, Queen gitarist Brian May en Muse bassist Chris Wolstenholme laten hun kunsten horen op “OVER AND OUT”. In de 10 tracks is natuurlijk Status Quo niet ver weg, maar Parfitt laat horen ook een eigen stijl te hebben en die past hem uitstekend. Ballads (“WITHOUT YOU”), rockers (“LONESOME ROAD”) en pure rock ’n roll ( “LOCK MYSELF AWAY”) komen in ruim 35 minuten in sneltreinvaart voorbij en als de laatste tonen van “HALLOWEEN” verdwenen zijn, druk je automatisch weer op play, omdat deze postume topper daarom vraagt…helaas is het letterlijk “OVER AND OUT” voor Rick Parfitt, maar gelukkig geldt dat niet voor zijn legacy!

Volgens Discogs is er ook een alternatieve versie van dit album al dan niet officieel Over And Out The Band's Mix - uitgekomen op dezelfde dag. Staat niet op Spotify.

Is zo officieel als maar kan! Is volgens mij enkel op vinyl te krijgen. Je hoort wel enig verschil. De band's mix is wat rauwer en ongepolijster. Komt de ballads niet ten goede vind ik. De uptempo nummers daarentegen klinken net even iets vetter en ruiger. Geinig maar verder niet wereldschokkend vind ik persoonlijk.

Nu wel hoor.....

Zie het er niet staan, niet onder Rick Parfitt... alleen het standaard album op Spotify

Misverstandje....ik dacht dat je het standaard album bedoelde...

Eindelijk dan eens alle nummers tenminste 1x gehoord en het titelnummer en de afsluiter zijn mijn favorieten.

In Halloween zoekt Rick de limieten op van zijn stem en dat klinkt goed en de begeleidende 70s Hard Rock sfeer is erg lekker.

Rick's stem klinkt het mooiste / warmst op het titelnummer Over and Out en het refrein / hook blijft ook het makkelijkst hangen meteen bij de eerste beluistering.

Vandaag weer eens opstaan. Blijft een lekker afwisselend album wat nergens verveeld. Stiekem heel wat leuker dan de laatste tig Quo albums. Vind ik.

Ik dacht dat ik Over and Out (oeiii, die titel was pijnlijk raak!) al meteen bij verschijnen had gekocht, maar ik zie dat ie al in maart verscheen: het tweede soloalbum van Rick Parfitt. Toen ik 'm uit de bak viste, was het heet en juni en de zomervakantie naderde. Zo associeer ik 'm ook: een zonnig, bij vlagen stevig en vooral vriendelijk-swingend album. Vergezeld door een koud biertje maakte ik kennis en werd vrolijk verrast.
Uit een bandbiografie wist ik dat zijn eerste soloplaat in 1985-'86 was opgenomen, toen Status Quo op z'n bips lag. Dat Recorded Delivery verscheen nooit, want de platenmaatschappij wilde dat Quo een doorstart maakte. Hij is wél op Discogs te vinden. Nu de blonde Hauptstadtrocker (dure Duitse confectie, door hem opvallend gepromoot) niet meer onder ons was, ging ik er eens goed bij staan.

De plaat begint stevig met aangename oorwurm Twinkletoes met fraai gitaarwerk van Parfitts maatje Brian May. Dan een stevige shuffle in Lonesome Road met daarin een pakkende versnelling: ik zette mijn versterker op 11!
Ondertussen vroeg ik me af wanneer bassist Alan Lancaster, ex-Quo, zou opduiken: zijn naam dook op in recensies en op de promosticker van mijn cd. Verder zag ik hier en elders in het fraaie cd-boekje vooral de naam van ene Jo Webb, die Over and Out na Parfitts overlijden tot een coherent geheel smeedde.
En toen werd ik stil: het kalme titelnummer Over and Out had Parfitt vast niet zo bedoeld, maar klinkt toch echt als een requiem. Ontroerend mooi gezongen ook. Heeft qua sfeer en onderwerp weg van This Is Me van The Party Ain't over Yet uit 2005.

Hierna wordt de muziek lichter, jazeker, maar het blijft aangenaam. When I Was Fallin' in Love klinkt als Roy Orbison, als geproduceerd door Jeff Lynne. Met fraaie strijkers. Opnieuw de warme productie van Webb, geassisteerd door Rick Parfitt junior. Fight for Every Heartbeat lijkt te zinspelen op Parfitts jarenlange hartproblemen, aangenaam licht-rockend.
Dan ballade Without You, ijzersterk gezongen door Parfitt, van wie ik niet wist dat diens stem zo hoog reikte. Tijdens de gitaarsolo van Webb klinken de hoogtijdagen van de jaren '70 door, warm en pakkend. Valt me opeens op dat de nummers lekker compact blijven: mijn cd-display tikt 'm af op 3'20". Nergens wordt nodeloos herhaald of gerekt.

Long Distance Love is uptempo en heeft een sterke melodie, perfect passend bij de vriendelijke rock. Plus een lekker gitaarsolootje van alweer Webb.
Pas op track 7 is daar de reünie: Alan Lancaster komt binnenwaaien. De bas neemt hij desondanks in Everybody Knows How to Fly niet ter hand: het blijft bij onopvallende achtergrondzang. Wel hoor ik een rockende shuffle met meteen in het intro de scheurende mondharmonica van Bob Young, al sinds 1969 een toegevoegde waarde op menig album van Status Quo. Plus op bas John Edwards, bassist bij de groep sinds 1986.
Jaren '50 rock 'n' roll met doo-wopkoortje in Lock Myself Away, waar Shannon Harris aangename boogiewoogiepiano speelt.
Afsluiter is Halloween, oorspronkelijk de opener van die nooit verschenen eerste soloplaat en in 1988 B-kant van Quo's single Who Gets the Love? Daarom ook te vinden als bonustrack bij album Ain't Complaining. In de versie van Over and Out klinkt dit steviger dan Quo in die tijd, maar met de synthesizerpartij is het onmiskenbaar jaren '80, afwijkend van de rest van dit afscheid.

Terwijl ik dit typ, onweert het hevig en striemt regen (hagel?) tegen de ruit. Tja, een held uit mijn tienerjaren ging heen... Na alle hartproblemen moest Parfitt noodgedwongen afscheid nemen van het touren met Status Quo. Eind 2016 belandde hij met een schouderkwetsuur in het ziekenhuis, waar hij een infectie opliep die hem zijn laatste adem deed uitblazen.
Over and Out is met z'n 35 minuten vrij kort, maar nodigt juist daarom uit tot herhaald draaien. Sterker nog, ik twijfel erover om ook de vinylversie aan te schaffen, want die andere mix waarover hierboven wordt geschreven, klinkt aanlokkelijk...