Alela Diane - Cusp (2018)

Dat is natuurlijk zo, en dat moet hij ook vooral blijven doen, want er zitten niet zelden pareltjes tussen! =)

Absoluut. Maar het toont wel aan dat er echt heel veel van dit soort dames zijn.

Gek genoeg heb ik deze niet van hem opgepikt maar viel ze me pas op door de buzz tijdens MoMo. Toen ik het album hoorde in Botanique Brussel in het café aldaar (waar het festival Les Nuits bezig was) was ik om. In dat opzicht valt ze dan wel gelijk op.

Ik ben het er ook niet mee eens dat dit doorsnee is. Er zijn inderdaad veel pop/folk-zangeressen die in deze vijver vissen, maar die klinken vaak lang niet zo volwassen en gebalanceerd als Alela Diane. Na vele beluisteringen vind ik dit zelfs haar beste album tot nu.

Yellow Gold kan ik achter elkaar blijven luisteren - ik ken niet veel zangeressen die zulke zachte, poëtische teksten zo vanzelfsprekend en berustend kunnen zingen. Geweldige schetsen van kleine dingen en voorbijtrekkende dagen.

Colors, colors, swallow me whole
Weightless, brightness, abandoning fear
Turbines spinning, indigo skies
Mirages flicker on the endless desert road

Ik realiseer me nu ik dit neerschrijf past hoe het helemaal niet rijmt - des te mooier hoe vanzelfsprekend het in een van de coupletten ligt. Wie zingt er nou over turbines, en dan ook nog zo beeldend.

'Heel veel van dit soort dames' vind ik dan toch te kort door de bocht (of ik ken ze niet).

Vaker in de topscore lijstjes van Lura kijken en je ontdekt er nog veel meer. Het woord doorsnee klinkt te negatief en heb ik ook niet gebruikt. Wel dat er gewoon veel meer is. En ja natuurlijk heeft ieder haar eigen stijl enzovoort enzovoort.
Bovendien ben ik helemaal niet negatief over het album he, in die hoek word ik nu wel een beetje gedrukt. Nogmaals, volg bijvoorbeeld Lura wat meer (er zijn nog wat users die veel moois aanprijzen) en je komt doorlopend pareltjes tegen, maar voor mij toch echt wel uit een bepaalde hoek, een hoek die steeds groter aan het worden is. Ongetwijfeld dat pure liefhebbers van dit soort muziek daar het onderscheid wel veel beter kunnen maken, maar het gaat er om hoe ik het ervaar en altijd weer die 'eigen voorkeur en smaak'

Niet terecht, wat mij betreft. Ik vind dat het punt dat je maakte over dat we zo verwend worden met goede muziek, ook in dit genre, heel valide. Voor wat betreft Alela Diane geef je zelf aan dat dit album je wist te overtuigen toen je in Brussel was. Dat lijkt me niets minder dan een aanprijzing! =)

Daar heb je helemaal gelijk in AERo.

Zal zeker eens vaker in de lijstjes van Lura rondkijken, net als in die van jou - al deed ik dat al wat langer.

Misschien komt het ook wel omdat ik meestal wat minder dol ben op zangeressen, en het altijd een beetje hield bij Tori en Kate plus consorten. Sinds ik users als Lura ben gaan volgen kom ik steeds vaker bij zangeressen terecht die in de 'folk-hoek' (gevaarlijke term, ik weet het) opereren, waar ik voorheen eigenlijk alleen bij baardmannen terecht kwam (generaliserend natuurlijk).

Natuurlijk weet ik ook wel dat Alela anders klinkt dan Nessi Gomes, Aldous Harding, Lisa Hannigan, Natalie Merchant, Rhiannon Giddens of VanWyck om er eens een paar te noemen. Laat staan Agnes Obel, Bryde, Nadine Shah of Weyes Blood. Maar op een gegeven moment gaat het deze soort van 'niet-liefhebber van vrouwen vocalen' een beetje duizelen en reikt mijn kennis niet ver genoeg om nog duidelijk onderscheid te kunnen maken.

Alela begon me pas op te vallen door de buzz die er hing rondom MoMo in Rotterdam en toen ik shazam gebruikte (want mooi) in de eetgelegenheid bij Botanique kwam ik de naam alweer tegen. En achteraf vind ik het jammer dat ik haar optreden heb laten schieten.

Emigré is werkelijk prachtig, maar de rest van de nummers haalt dat niveau niet.

Ether & Wood vind ik anders ook een pareltje.

Mooie tribute aan Sandy Denny (song for Sandy).

De invloed is bij momenten legio, maar Denny is dan ook wel een soort 'godmother' figuur waar je als vrouwelijke 'folkie' amper omheen kan. Beetje zoals Joni Mitchell, zij het minder bekend bij het brede publiek.

Het eerste dat me opvalt is dat Alela Diane als zangeres (opnieuw) grote stappen heeft gezet. Als je dit vergelijkt met Pirate's Gospel hoor je toch een groot verschil.

'Ether and Wood' vind ik wonderschoon en over het geheel genomen ligt dit album me goed. Toch kan ik hier geen vier sterren voor geven; daarvoor wringen de in mijn beleving soms wel heel denotatieve teksten, met hun opmerkelijke combinatie van onomwondenheid en gewichtigheid, en de mij her en der iets te eenvoudige melodieën, in zowel de zang als de instrumentatie, net te zeer. Wel bewonder ik de moed die Diane met haar teksten en onderwerpkeuzes ten toon spreidt. Maar poëtisch is het veelal net niet geslaagd. Op 'Never Easy' heeft het refrein zelfs een suffe grammaticale hypercorrectie: 'it's never been easy for you and I' moet '(...) for you and me' zijn. Want het is 'for me', niet 'for I'. Wat m'n genot bij het luisteren ook temperde, was dat 'Buoyant' een wel heel vergelijkbare zangmelodie heeft met 'Émigré'. En dan vooral omdat ik het laatstgenoemde nummer het minste op het album vind. Het refrein heeft zo'n negentiende-eeuwse canonmelodie, maar dan zonder canon. En die wordt dan ook nog tot in den treure herhaald. 'Moves us Blind' is geen verkeerde track, maar had zo op Titanic Rising van Weyes Blood kunnen staan, wat een plaat is waar ik behoorlijk veel waardering voor heb, maar waarvan ik de instrumentaties steevast te onuitgesproken, te vlak, te zeer ondersteunend en niets meer vind. Gelukkig eindigt het album wel weer uitstekend, met een viertal ware kwaliteitsnummers.

Na al die jaren kom ik dan toch nog uit bij deze voor mij onbekende artieste. Door Spotify notabene. Na het beluisteren van het nieuwe album van Anais Mitchell gaat het verder met een playlist en daar hoorde ik een nummer van dit album. Hier maak ik met terugwerkende kracht werk van.