Alela Diane - Cusp (2018)

Eerste single Émigré is bloedstollend mooi!! Hoewel ik Alela al een tijd volg is dit misschien wel het mooiste wat ik van haar tot nu toe gehoord heb. Betoverend!!

Mooi album, waarop vooral de piano een centrale rol heeft. Binnenkort een recensie.

Emigre is inderdaad een prachtig nummer. Ben erg benieuwd naar het volledige album.

prachtig

Dit triggert enorm!

Al sinds haar doorbraakalbum The Pirate’s Gospel uit 2006 heb ik een groot zwak voor de Amerikaanse singer-songwriter Alela Diane Menig. En dat is niet alleen vanwege haar prachtige stem, maar ook omdat ze gewoon eigenzinnig haar eigen muzikale wegen bewandelt. Zich totaal niets aantrekkend van trends en schrijvend over haar eigen gevoelens.

Op Cusp staat het moederschap centraal. De elf songs werden in slechts drie weken geschreven tijdens haar verblijf in Caldera, Oregon. Geheel in haar eentje, voor zich zelf eten bereidend en liedjes schrijvend bij een houtkachel. Het creatieve proces kwam volledig tot ontplooiing en leverde elf bloedmooie songs op.

Vaak speelt de piano een centrale rol, zoals in opener Albatross. Kers op de taart is echter de trompet. Ze zingt dat ze graag een albratros zou zijn, zodat ze een beter overzicht zou hebben op haar leven : “I rather be an albatross, looking back on what I left behind”.

Zoals gewoonlijk zijn haar teksten zeer de moeite waard, zoals de vooruitgesnelde single Émigré al bewees. Op fraaie wijze beschrijft ze het relaas van bootvluchtelingen en in het bijzonder van moeders en kinderen.

Maar meestal gaat het over haarzelf en haar directe omgeving, zoals Never Easy, wat over haar moeizame relatie met haar moeder gaat. Echter een ding is veranderd sinds Alela zelf moeder geworden is. Ze beseft nu dat haar moeder meer van haar houdt dan zij ooit van haar moeder zal kunnen houden.

Het zijn slechts wat voorbeelden van het fraaie repertoire op dit album, zonder enige twijfel haar mooiste tot nu toe. Het concert op 29 januari is al uitverkocht, maar in april komt ze terug om dit ijzersterke repertoire ten gehore te brengen.

Prachtig eerste nummer. Wij zijn er bij op 29 januari en de Vondelkerk. Ik kijk er naar uit!

Ether & Wood staat als clip op YouTube. Ook een fijn nummer.

Ik was Alela een tijdje uit het oog verloren, hoewel enkele tracks van The Pirate's Gospel nog wel eens in m'n hoofd zaten. Met Emigre en vooral Ether & Wood staat ze weer volop op m'n muzikale radar, en heb ik alvast kaartjes gekocht voor het concert in Doornroosje. Ik heb er zin in!

Na het horen van de plaat nog meer, staralfur

Heel veelbelovend, die kan blind worden aangeschaft. Morgen sowieso een mooie muziekdag met kaartjes scoren voor Jeff Tweedy + officiële release awkward I - Kyd. En dan zondag nog naar Lee Fields als spreekwoordelijke kers.

Alela kruipt langzaam maar zeker weer naar het niveau van haar 'Pirates Gospel-album', maar dan meer gelouterd!

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Alela Diane - Cusp - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Alela Diane dook een jaar of 15 geleden op in het kielzog van de op dat moment volop geprezen stadgenote Joanna Newsom.

Het leverde de singer-songwriter uit Nevada City, California, een vliegende start op, al werd Alela Diane ook tegen wil en dank in het hokje psych-folk geduwd.

Sinds haar debuut The Pirate’s Gospel, dat Europa in 2006 wist te bereiken, heeft Alela Diane een aantal wonderschone platen gemaakt en het zijn platen die niet alleen opvielen door de prachtige stem van de Amerikaanse muzikante, maar ook zeker door haar songwriting skills.

De afgelopen jaren was het helaas redelijk stil rond Alela Diane. Haar laatste soloplaat kwam tot voor kort uit 2013 (About Farewell), terwijl het in 2015 en samen met singer-songwriter Ryan Francesconi gemaakte Cold Moon wat mij betreft wat tegenviel. Deze week verscheen Cusp, maar ik heb de plaat al een aantal weken in mijn bezit. Het was voldoende tijd om compleet verliefd te worden op de nieuwe plaat van Alela Diane.

De songs op Cusp maken vrijwel onmiddellijk duidelijk waarom het een tijd stil is geweest rond Alela Diane. De tegenwoordig vanuit Portland, Oregon, opererende singer-songwriter is moeder geworden, wat niet alleen een compleet ander leven heeft opgeleverd, maar Alela Diane ook weer herinnerde aan de moeizame relatie die ze had met haar eigen moeder.

Het moederschap in al haar facetten vormt de basis voor een persoonlijke plaat, die in the middle of nowhere werd opgenomen. In the middle of nowhere had Alela Diane wel de beschikking over een piano en deze staat centraal in vrijwel alle songs op de plaat.

Alela Diane werd in het verleden zoals gezegd vrij makkelijk in het hokje psych-folk (of in een van de vele beschikbare synoniemen) geduwd, maar heeft met Cusp een plaat gemaakt die vooral herinnert aan de singer-songwriter muziek uit de jaren 70. Cusp ademt de sfeer van de platen van met name Carole King en Joni Mitchell, al verwerkt Alela Diane ook nog wel wat invloeden uit de traditionele folk in haar muziek.

Door de grote rol van de piano en de intieme en persoonlijke songs maakt Cusp een tijdloze indruk, wat nog eens wordt verstrekt door het feit dat Alela Diane de sfeer van de afgelegen berghut waar ze plaat heeft opgenomen heeft weten te vangen op de plaat, die een bijna rustgevende uitwerking heeft.

Cusp betovert met prachtige pianoklanken en hier en daar wat accenten van strijkers, gitaren en de instrumenten van meerdere gastmuzikanten, maar de meeste indruk maakt Alela Diane ook dit keer met haar stem. De vocalen op Cusp strelen intens het oor, maar weten je door de persoonlijke teksten en emotievolle voordracht van Alela Diane ook makkelijk te raken.

Een afwezigheid van bijna vijf jaar is tegenwoordig voldoende om vrijwel volledig vergeten te worden en ik moet toegeven dat ik de afgelopen jaren nooit naar de muziek van Alela Diane heb geluisterd. Cusp zal de komende tijd heel vaak uit de speakers komen en heeft ook mijn interesse voor het oudere werk van Alela Diane weer opgewekt. Alela Diane is gelukkig terug en heeft wat mij betreft haar beste plaat tot dusver afgeleverd. Iedereen die haar vorige platen kent, weet wat dit zegt over het niveau van de plaat. Erwin Zijleman

Weer een top verhaal Erwinz! Ik lees je recensies heel graag omdat, los dat je een fijne pen hebt, er de liefde en passie voor muziek altijd en overal doorheen meandert! Ga zo nog even door....!!

Thanks!

Korte recensie uit mijn tweewekelijkse nieuwsbrief over popmuziek, waarin ik schrijf over de beste nieuwe albums en tracks:

De meeste nummers van haar vijfde album schreef de Amerikaanse singer-songwriter Alela Diane terwijl ze zwanger was van haar tweede dochter. Dat heeft zijn weerslag gehad, want op deze plaat staat het moederschap centraal. Dat hoor je onder meer op het meest aangrijpende nummer Émigré, dat over de vluchtelingencrisis gaat. Zo zingt ze:

One by one the children have grown silent / From their mother’s arms, they float away / The roaring sea will wash our quiet bodies / Upon the foreign shore, but our souls will find a way

Het nummer gaat gepaard met een intieme videoclip met vertraagde beelden van Diane met haar dochter in haar handen.

Ah wat een engeltje weer, dit heb ik een tijd gemist. Luister nu naar Cusp, pfff prachtig, doet me weer denken aan de tijden van the Pirate Gospel en de 10" Whistling, prachtige optredens van haar gezien.
Deze ga ik zeer zeker binnenkort aanschaffen op vinul. To be farewell moet ik ook nog hebben, haal ik er meteen bij.

Is die lp met Ryan Francesconi een aanrader?

Thx

Lekker plaatje, geen sex, drugs en rock en roll, maar meer een kopje thee. En daar is niks mis mee...

Ik weet niet wat het is. Bij het luisteren van deze plaat word ik echt keihard geconfronteerd met het feit dat mijn muzieksmaak veranderd is. Een aantal jaar geleden was ik echt helemaal weggezwijmeld bij het luisteren van deze plaat. Ik word minder snel geraakt bij het horen van muziek in het algemeen en ik merk dat ik steeds meer alternatievere stijlen muziek ga opzoeken om gepakt te worden. Dit lukt soms. Heb ik teveel muziek geluisterd? Ik weet het niet en naja, misschien een beetje offtopic.

Overall kan ik zeggen dat Cusp aangenaam in het gehoor ligt, dat Alela prachtig zuiver zingt, maar dat het mij totaal niet raakt. Ik moet maar leren accepteren dat dingen veranderen in het leven.

Daar is toch niks mis mee, heb dat al mijn hele leven dat ik in periodes naar bepaalde genres luister.

Ja waarschijnlijk zoek ik er teveel achter. Ik merk gewoon dat ik over het algemeen wat vlakker leef in mijn emoties en dus ook over het algemeen wat minder geraakt wordt door muziek. Voelt toch als een stukje identiteit wat verloren is gegaan. Maar goed misschien is het een fase.

Never Easy, prachtnummer hoor!

Parel van een plaat.

De naam van Alela zong rond tijdens het Motel Mozaique festival. Ze zou om 23.00 uur optreden in de Arminiuskerk. Ik hield het voor gezien en heb haar niet meer zien optreden. Jammer toch wel, want Cusp is een mooi en sfeervol album.

Het probleem is een beetje dat er nu echt veel te veel artiesten vissen in dezelfde vijver: alweer een mooi zingende mevrouw met sobere begeleiding. Album nummer zoveel en ik weet onderhand niet meer hoe ze heten.

Dat is niet positief nee, maar dat krijg je met muziek die zich niet echt meer weet te onderscheiden, iets dat sowieso voor elke artiest steeds moeilijker wordt natuurlijk en we zijn als serieuze muziekliefhebbers ook wel een beetje verpest met die enorme overvloed aan goede muziek.

Want dat staat wel vast: Alela Diane levert goede muziek. Fijn voor een druilerige maandag zoals vandaag (gisteren diende haar muziek als fijne achtergrond in de Bota bar van Botaniwue tijdens het Les Nuits festival, ook heel geschikt).

Deze mevrouw is van een kaliber, zoals er maar weinig rondzwemmen in die vijver.
Mooi zingende vrouwen met sobere begeleiding bestaan trouwens al heel lang.

En dat lees en ik hoor ik toch net iets te vaak

Niet van mij.

Zeker jammer, ik vond dat ze in de Arminiuskerk uitstekend tot haar recht kwam! Voor mij één van de hoogtepunten van het festival.


Op een of andere manier dacht ik dat je al wel bekend was met het werk van Alela Diane, ik weet niet waarom. Hoe dan ook, ik begrijp je sentiment wel, er zijn tegenwoordig wel heel veel singer-songwriters met mooie stemmen. Alela loopt al wat langer mee en steekt er wat mij betreft wel bovenuit, maar dat zal voor iedereen anders zijn. Mocht je je nog eens willen wagen aan ander werk van haar, luister dan naar The Pirate's Gospel uit 2006, misschien wel haar beste album.

het is geen negatieve kritiek hoor. Hetzelfde heb ik met jonge herrie bandjes of mannen met baarden folk. Er is gewoon heel veel van en er is genoeg dat ook goed is.

Ik vind dit een prachtalbum, maar zoals gezegd, daar zijn er meer van. Mag Lura nog zo leuk zeggen dat hij het niet vaak zegt, het tegendeel is waar natuurlijk. Hij prijst ze aan de lopende band aan. Hoeveel ik er al niet uit zijn tiplijst heb gevist