Compulsion - Comforter (1994)

Zo'n bandje die in de slipstream van het Nirvana-succes een grote toekomst werd voorspeld.
Helaas is dat nooit zover gekomen met deze band. Sterker: ik geloof dat dit album enorm geflopt is.
Erg jammer want het is een behoorlijk goed album waar je flarden Pixies en inderdaad Nirvana in terug hoort komen. Maar ja zoals zo vaak met dit soort bands: ze halen het net niet bij die grote voorbeelden, zo ook hier.

mww. redelijk.

nummer 5 is wel het irritantste nummer van de cd.

plaatje begint sterk met puntige grunge/rock/punk/pop of hoe je zoiets moet noemen. nirvana/pixies-stijl maar toch wat eigenwijzer... album zakt wel wat in elkaar na een tijdje, het begint allemaal wat op elkaar te lijken en de goeie ideeen waren ook op

Ik heb deze band nog gezien op Lowlands '94. Was toen erg veel te doen over dit bandje inderdaad. Daarna ook helemaal niks meer van gehoord, tot ik hem hier toevallig tegenkom.

Onderschat album dit, alleen al het openingsnummer kan zich met gemak meten met de besten uit het genre.
Helaas is de band daarna volledig ingekakt.
Deze staat echter als een huis.

Moet ook zeggen dat ik destijds weggeblazen werd door dit retestrakke, energieke album. Pixies meets Nirvana inderdaad (en met een Nederlands bandlid). Nog live gezien in 't Paard in Den Haag.
Helaas konden ze deze lijn niet voortzetten en brachten ze nog wat muziek ver onder de middelmaat uit.

Binnen het genre is dit een miskende klassieker. Nooit echt doorgebroken naar het grote publiek. Onterecht, want ook 15 jaar later klinkt het album nog geweldig.

Vergeten plaat. Maar nog steeds prachtig. Heb ze zien optreden in de Melkweg. Erg leuk.

Nog maar weer eens een lans breken voor dit, zwaar onderschatte, album. Goed, het klinkt als Nirvana maar wat is daar mis mee?
Fuck de hokjesgeest. Luister `Rapejacket` maar eens.
Smells Like Teen Spirit !! Dat bedoel ik dus. Over de hele linie uitstekende punk-rocksongs. Dat de band daarna de plank heeft misgeslagen maakt mij niet uit. Comforter is een klassieker. Kom je hem tegen in een tweedehandsbak, direct meenemen en je krijgt echt geen spijt.

Zo is het, en ik draai deze cd dus ook echt nog regelmatig

Loop zelf nog regelmatig met Bad cooking in m'n hoofd.

Veel Nirvana genoemd hier, maar moest zelf ook vaak denken aan Therapy? (hun doorbraakplaat Troublegum stamt ook uit 1994).

Dynamisch topalbum zonder missers met (hier) slechts 28 stemmen.
Een album ook dat zich volgens mij makkelijk kan meten met Nevermind van Nirvana.
Helaas, Compulsion is in de vergetelheid geraakt. Het kan soms raar lopen.

Kwam weer eens langs om mijn MP3 (sorry, ik doe niet aan spotify) en inderdaad; ook anno 2021 klinkt het album nog geweldig. Dus daarom toch nog maar toegevoegd.

In mijn herinnering vond ik dit muzikaal meer een cocktail van Nevermind en Troublegum dan iets van de Pixies. Net als een user hierboven, gezien op Lowlands in de jaren negentig. De gitarist (is dat nou de latere producer Jacknife Lee?), leek toen sprekend op Cobain. Vond het toen best aardig. Werd toen aangekondigd als de Ierse Nirvana (sic). Zal het nog eens beluisteren...

Nirvana - check. Therapy? - check. Maar toch een heel fijn plaatje dat met deze zanger met z'n schuurpapieren strot, de lekker vuige gitaren en pakkende liedjes van een zeker niveau (en dat toch 50 minuten lang) zeker wel weer es luisterbeurt verdiende.
Soms schiet ook Blur ('Song 2') door m'n hoofd - ook maar weer es opsnorren. 'Late Again' doet wel weer denken aan Pixies, en later gebeurt dat nog wel eens. En natuurlijk Dick Dale... wat weer linkt naar Pixies. Wie Rick and Ricky zijn, zou ik zo niet weten...
Laatste nummer doet dan nog denken aan The Wannadies (of andersom?).


Dikke 8, met een optie op een halfje meer in de toekomst.

Compulsion en Comforter, een album dat ik beluisterde omdat ik van Roxy6 een recensie uit Oor (Pieter van Adrichem) kreeg, die nieuwsgierig maakte. Deze noteerde al bij verschijnen de namen Therapy?, The Pixies en Nirvana als referenties van het Ierse Compulsion (met Nederlandse drummer Jan-Willem Alkema), "een debuut zoals er per jaar één, misschien twee langskomen" én "een flink arsenaal aan frisse energie, sterke songideeën en dito melodieën" plus "in de persoon van ene Josephmary ook nog eens een lekkere schreeuwlelijk". En dus zat Comforter in de oortjes op de fiets uit het werk.
Wat mij opviel was dat de riffs zo lekker zijn. Al helemaal als ik het vergelijk met The Colour and the Shape van Foo Fighters, dat ik gisteren weer eens in de speler stopte. Zoals Compulsion hier deed, zó kan het ook!

Tussen stevige en extra ruige (Yancy Dangerfield's Delusions) muziek zitten bovendien twee instrumentale nummers. Late Again en Dick, Dale, Rick and Ricky helpen niet alleen om ter variatie even de voet van het gaspedaal af te halen, op zichzelf zijn ze ook zeer aangenaam. Zeker de tweede met z'n verrassende koortjes en de referenties van gitarist Garret Lee naar vakgenoot Dick Dale. Alleen slotnummer Jean Could Be Wrong is met z'n herhaling te lang voor de bijna zes minuten die het krijgt.

Compulsion opereerde inmiddels vanuit Londen en de Britse pers deelde ze in bij de New wave of British new wave. Ik houd het op post-grunge, zoals we ook de term post-punk hanteren. Fijn, zo'n oude recensie als tijdcapsule!