Deze eveneens helemaal geluisterd meermaals en nog steeds geen nummer gehoord dat niet volledig spot on was dus ook hier vijf sterren volgens mij niet meer dan vanzelfsprekend.
Don't Make Me de spiritueel beladen track die het plaatje compleet maakt dan. Na zo'n rake reeks aan innerlijke prikkeldingen verwacht ik al niet echt meer dat iemand ineens atheïstisch gedachtegoed begint te spuwen maar toch altijd prettig om het dan zo bevestigd te zien.
Is maar net waar jij voor jezelf allemaal waarde aan wil gaan hechten in dit leven, of helemaal niet misschien.
Voor mij dit dan.
De 'true crime' fragmenten uit een bepaald interview afkomstig die we tussen de nummers door treffen even ijzingwekkend als effectief om de boel op scherp te zetten voor dat wat nog zal volgen in dat geval
Kwestie van tijd voor iemand iets dergelijks met dit materiaal was gaan doen natuurlijk.
In zekere zin een geschenk aan de kunstwereld zelfs als je het mij vraagt.
Stem van die vent, sick sick leipe shit die hij dan zo even vertelt, allemaal net iets te perfect.
Wat de korte monoloog aan het begin van nummer zes betreft kan ik niet anders zeggen dan dat ik mij op een vreemde manier zelfs herken in wat hij daar zegt.
Het idee dat zelfs het meest grotesk onwenselijk aspect van je penibele momentopname in het hier en nu waar jij dan daar even met helemaal niemand anders nabij doorheen zal moeten vaak toch nog op ronduit alledaagse wijze vrij simpel oplosbaar kan zijn.
In veel gevallen ook nog eens voldoende vlot weg te moffelen vervolgens om redelijk verzekerd van consequentie mogelijkheid in een later stadium pas kenbaar door het leven te gaan.
Wat is Camillia's toch ook knallertje knallerhard.
Realiserend dat Roc ook nu na zijn veertigste pas echt goed op stoom loopt vind ik het wel prettig te denken dat deze man pas net is begonnen en zie ik wel met enig enthousiasme tegemoet waar hij ons allemaal nog mee zal verrijken en wat voor groei hij nog steeds door zou kunnen maken.