Jonathan Wilson - Rare Birds (2018)

Ben benieuwd! Na al die jaren..

Hier heb ik ook erg veel zin in. Gastartiesten op de plaat: Lana Del Rey, Father John Misty, Lucius en Laraaji.

De eerste track staat online: Over the Midnight

Ligt het mij of klinkt dit ontzettend als The War on Drugs? Een stuk moderner dan we van hem gewend zijn.

Damn, ik ook!! Nog even geduld..

Die eerste sinlge 'Over The Midnight' raakt mij nog niet zo. Het doet mij ook denken aan The War on Drugs, laat ik dat (in tegenstelling tot de hele wereld) nou net over het algemeen wat slaapverwekkende muziek vinden.

Voor wie er verder ook in geïnteresseerd is: aanstaande woensdag start de voorverkoop voor een concert in de Melkweg op 24 maart 2018

Over The Midnight is lekker.

Oef.. Loving You staat nu op YouTube.. ik geloof niet dat dit de richting is die ik Jonathan Wilson op wil zien en horen gaan... ik moet al gauw een beetje aan een soort surrogaat War On Drugs denken. Misschien is die vergelijking niet helemaal eerlijk, vooral omdat je dan ook met die band in je achterhoofd naar de muziek luisterd.

Afin. Het voelt gewoon allemaal erg onnatuurlijk wat Jonathan Wilson hier doet. Ik snap dat je niet 4 keer dezelfde set songs kan schrijven en zelf af en toe naar een nieuwe uitdaging op zoek bent. Maar omdat dan zo contrasterend met het vorige werk te doen, vind ik zonde. Een beetje vergelijkbaar hoe Daniel Romano van country plotsklaps psychedelische pop ging maken, of Bon Iver van sombermans folk naar glitchy elektronica ging. Hoe James Vincent McMorrow van fluisterfolk naar foute R&B ging... of hoe Dylan ineens elektrisch ging. Het is een 'sign of the times'. De milde 80s sound lijkt zo anno 2017/2018 weer helemaal hot te zijn. Tame Impala deed dat al in 2015, Temples niet veel later met Volcano en de grote stroom aan post punk bands die weer op ons wordt afgevuurd.

Op basis van twee nummers, die beide in deze tracklist op sleutelmomenten van een album staan, durf ik te wedden dat ik nog wel eens flinke spijt kan gaan krijgen van mijn vroege preorder. En misschien is het ook wel bekrompenheid mijnerzijds. Maar ik mis een bepaalde sound die mij op de borige platen zo grepen. De synthesizers e.a. doen ook makkelijk en goedkoop aan. De singles zijn inder geval geen materiaal waarvan ik denk dat dat over 10 jaar nog wordt beluisterd en worden afgedaan als gedateerd; een geluid dat 10 jaar geleden hip was, de dad-rock van de 10s..
De vorige platen hadden wat tijdloos.

Het is ook niet gek om dit te vergelijken met de sound van The War On Drugs. De zanger is dan ook goed bevriend met Jonathan Wilson en waarschijnlijk dezelfde producer. Dit vind ik in ieder geval 5x beter wat ik gehoord heb van dit album zover.

Dat is ook niet zo moeilijk. The War On Drugs werd ineens gigantisch. Van een klein indie/alt countryrock(want dat was het in het begin nog een klein beetje) die ik nog voor een half lege zaal heb zien spelen, naar een paar keer uitverkochte AFAS. Bijna bigger dan life inmiddels en later misschien wel tot de grootheden van deze tijd zullen behoren. Die stap van een middelgroot indie label(Secretly Canadian) naar major Atlantic doet de muziek wat mij betreft ook geen goed, ben dan ook klaar met die band.

Ik vind het daarom deste jammer dat Jonathan nu zo'n pad lijkt op te gaan. De muziek klinkt vol geproduceerd en er gebeuren interessantere dingen in die twee nummers dan op A Deeper Understanding in zijn totaliteit, maar toch heb ik het gevoel dat Jonathan heel veel ruimte in de muziek over laat. Neem bijvoorbeelr Valley of the Silver Moon, daar gebeurt de volle tijd van de song van alles. Er lijkt meer oog te zijn voor detail en progressie in zo'n nummer. Terwijl wat ik hier hoor veel repetiever is en ook niet zo veel gebeurd.

Zo'n nummer met Laraajji is leuk. Maar dat voegt hier naar mijn inziens niet echt iets toe. Ik heb het nodige werk van de man op vinyl in de kast staan(gebundeld in een box welliswaar), en kunnen we wat mij betreft spreken van een genie opzich. Logisch ook dat toen de mogelijkheid zich voor deed Jonathan hem uitnodigde in zijn studio.

Productie technisch denk ik niet dat het dezelfde producers zijn. Jonathan Wilson produceert zijn eigen werk eigenlijk altijd zelf (maar ook bijvoorbeeld Crosby & Nash, Father John Misty, Tree Top Flyers).

Nja ik ben meestal ook van oudere werkjes van dit soort heren maar Wilson is altijd aan me voorbij gegaan en nu hoor ik Over The Midnight vaak voorbij komen en blijft lang hangen, zeer aangenaam. Tja het is Idd ook gladjes maar dat neem ik bij deze voor lief.

Wat dat betreft is het zeer aangenaam, terugwerkend ontdekken
Laten we het zo stellen: Over the Midnight is geen verkeerde track. Maar de artiest Jonathan Wilson is in deze inwisselbaar. Natuurlijk plakt hij zijn stempel er op, maar in de hedendaagse scene hadden het zo tich anderen kunnen zijn.

Vanaf vandaag tijdelijk te beluisteren, voor de officiële release volgende week vrijdag, via een stream van NPR first listen

Helaas weer zo'n lelijke kitscherige hoes. Luister bijna nooit naar deze act maar de Fuzzy 70s gitaar op de opener Trafalgar Square bevalt me wel (doet wat denken aan Wings en zijn stem klinkt wat als die van Denny Laine). Ook de synth die zo af en toe invallen klinken wat iel retro 70s. Me ontregeld in de tweede helft van het nummer is een kleine saxofoon kakofonie.

Knap, de eerste 2 singles lijken verreweg de zwakste broeders op dit album. De rest is uiterst genietbaar op het eerste gezicht.

Na een eerste beluistering valt het album mij helaas toch wel tegen. De 5* voor Fanfare krijgen geen hoge beoordeling als vervolg. Rare Birds begint overigens sterk met twee fantastische songs, 'Trafalgar Square' en hoogtepunt 'She'. Daarna volgt een lange zit, waarin het slechts een keer nog raak is ('Rare Birds'). In tijden van gelijksoortige releases zal deze plaat ongetwijfeld een hit blijken te zijn. Ik zoek zelf echter meer naar een klassieke folk rock sound, zoals op Fanfare.

Ik moet een beetje denken aan de overgang van Tame Impala's 'Lonerism' naar 'Currents' (voorlopig afgehaakt). Rare Birds zal in dat opzicht goed vallen bij hen die wat anders zoeken dan de eerdere Jonathan Wilson albums.

Voor mij is het juist andersom.

Beetje brave plaat. Keurig tussen de lijntjes. The War On Drugs, maar dan met een iets andere toevoeging, dusdanig weinig anders waardoor je de associatie niet uit de weg kunt gaan.

Buiten dat het braaf klinkt, vind ik het ook wat klinisch. TL-lampen in plaats van groezelige straatlantarens. Brave baardmans met lang haar met wie je makkelijk een biertje gaat drinken i.p.v. dat je denkt 'daar moet ik een beetje voor oppassen'. Muzikaal de jaren '80 kant die ik eigenlijk nooit zo leuk vond.

Het zal mede hierdoor ongetwijfeld goed gaan scoren, want dit is nu helemaal je van het. Ik ben inmiddels wel klaar in deze hoek met die ongevaarlijke deunen die veel te lang voortkabbelen. Beetje een te weeïge lucht die hier omheen hangt. Jammer.

Niet slecht. Wel saai en niet erg opwindend. Daar hoort een brave 3* bij.

Matige plaat, braaf, binnen de lijntjes, saai. Totaal niet meer zo sfeervol en spannend als Gentle Spirit. De vorige plaat ging al de verkeerde richting in, maar had nog een paar echte topnummers. Dit is echte saaie mainstream rock geworden. Helaas.

In nummers als Loving You en Over The Midnight gaat ie die zeikerige, weeë kant op die The War On Drugs is ingeslagen. Echt veel te braaf en zonder edge, wat ik echt jammer vind. Met die laatste band ben ik wel klaar, met Jonathan weet ik dat nog niet, al was ik ook al geen fan meer van Fanfare. Dat album trok ik niet over de volle lengte. Het openingsnummer Trafalgar Square dat een beetje een Pink Floyd-achtige sound heeft kan ik wel waarderen maar daarna is het zoeken geblazen. Ik zet liever Frankie Ray nog eens op (luister maar eens naar het heerlijke White Turquoise) of het hierboven al bejubelde Gentle Spirit met het fantastische Desert Raven.

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Jonathan Wilson - Rare Birds - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

We hebben lang moeten wachten op een nieuwe plaat van Jonathan Wilson. Sinds het fascinerende Fanfare zijn immers bijna vierenhalf jaar verstreken, maar stil gezeten heeft Jonathan Wilson natuurlijk niet.

De Amerikaanse muzikant produceerde platen van onder andere Roy Harper, Karen Elson, Conor Oberst en Father John Misty en speelde bovendien een belangrijke rol bij het tot stand komen van Is This The Life We Really Want? van Roger Waters, in wiens band Jonathan Wilson momenteel is te zien en horen als gitarist.

De enorme staat van dienst van Roger Waters heeft flink wat invloed gehad op de nieuwe plaat van Jonathan Wilson, want Rare Birds doet me meer dan eens denken aan Pink Floyd. De openingstrack Trafalgar Square had zo op een oude Pink Floyd plaat kunnen staan en het is zeker niet de enige track op de plaat die herinneringen oproept aan de muziek van de roemruchte Britse band, aan het melodieuze gitaarwerk van David Gilmour of juist aan het solowerk van Roger Waters, dat ook met grote regelmaat sporen heeft nagelaten op de plaat.

Hier laat Jonathan Wilson het zeker niet bij, want net als zijn vorige twee platen is ook Rare Birds er weer een die klinkt als de spreekwoordelijke omgevallen platenkast. Het is een omgevallen platenkast waarin de klassiekers uit de jaren 70 en de vroege jaren 80 domineren, maar vervolgens kan het alle kanten op.

Het zijn invloeden die ook al opdoken op de vorige twee platen van de Amerikaanse muzikant, maar deze twee platen werden uiteindelijk toch gedomineerd door invloeden uit de Laurel Canyon scene van de late jaren 60 en vroege jaren 70. Het zijn invloeden die op Rare Birds een stapje terug hebben moeten doen ten gunste van invloeden uit de 70s en 80s pop.

Rare Birds bevat zoals gezegd met enige regelmaat flarden Pink Floyd, maar zeker wanneer Jonathan Wilson wat meer elektronica inzet en kiest voor bijzondere ritmes, hoor ik ook wat van de door mij gekoesterde eerste vier soloplaten van Peter Gabriel of van de interessantere platen van Talk Talk. Hiernaast hoor ik veel van de platen van Wings, van Fleetwood Mac en soms wat van E.L.O (maar dan zonder het orkest).

Zo kan ik nog wel even door blijven gaan met het noemen van namen, want de bijna 80 minuten durende luistertrip die Jonathan Wilson heeft opgeleverd schiet als een roller coaster door de muziekarchieven van de jaren 70 en 80 en tikt bij een incidentele looping ook het heden aan, waarbij de Amerikaan dicht langs de laatste plaat van The War On Drugs scheert.

Jonathan Wilson is op Rare Birds verder dan ooit verwijderd van de Amerikaanse rootsmuziek en gaat vooral voor de pop. Het is echter geen doorsnee pop, maar pop die de fantasie prikkelt en je ook nog eens zielsgelukkig maakt.

De criticus zal beweren dat Jonathan Wilson bijna 80 minuten lang keurig binnen de lijntjes kleurt, maar zo lang dat de ene na de andere memorabele of op zijn minst bijzonder aangename popsong oplevert, hoor je mij daar niet over klagen. Ik adviseer de criticus bovendien om nog een paar keer te luisteren naar de plaat, die mij nog steeds nieuwe dingen laat horen en, zeker bij beluistering met de koptelefoon, fascineert met een bijzonder rijk instrumentarium.

Rare Birds valt op door een indrukwekkende gastenlijst (met onder andere de namen van Father John Misty, Lucius, Lana Del Rey en Laraaji), maar uiteindelijk voegen de gasten slechts accenten toe aan het fascinerende en veelkleurige geluid dat Jonathan Wilson op Rare Birds laat horen. Rare Birds schiet keer op keer door prachtige platenkasten uit de jaren 70 en 80 en blijft maar verbazen, verrassen en vermaken. Wat een heerlijke plaat. Erwin Zijleman

Nou Erwin, meestal kan ik je wel volgen in je recensies maar hier ga je wat mij betreft de mist in. Zo'n nummer als There's A Light, sorry maar dat vind ik dus echt niks. Dertien-in-een-dozijn-pop.
Ik had Jonathan Wilson echt wel hoog zitten ten tijde van Frankie Ray en Gentle Spirit maar de kwaliteit van zijn songwriterschap komt hier maar zelden boven water imo. Vind het allemaal veel te flauw.

Ik hoor vooral ook veel herhaling, maar fan steeds een wat andere muzikale invulling.. niet zo'n hele sterke plaat.

Ik ben gek op 70s pop denk ik

Uiteraard, smaken verschillen, maar ik heb ook het gevoel dat ik hier wat urgentie mis. En sowieso, die War On Drugs sound kan me gestolen worden...

Eerlijk gezegd vind ik dit een prima soundtrack voor Haverleij, Brandevoort, Nesselande en evt Op Buuren. Kortom retro-pop as retro as it can get.

Buitengewoon vervelend, neuzel-peuzel-treuzel. Word hier suicidaler van dan van menig nummertje postpunk, doom of cold wave. Fanfare kon ik nog net hebben, maar dat kwam ook, omdat ik de legodoos van vroeger een aantal jaren geleden al had weggedaan; kon ik niet meer meer legoblokjes gaan smijten. Hier zit trouwens ook aardig wat late sixties in.

En als ik dan echt retro zou willen gaan, zou ik de Nuggets-doos uit de kast trekken. Gek genoeg heeft Bella Union normaliter releases die van dit run-of-the-mill type of music afwijken. Dit is idd een goede kandidaat voor this years WoD award

Waar blijven die WOD fanboys dan? Kom maar op

Eerste vier nummers zijn best te pruimen met als hoofdgerecht Over The Midnight. Wat een gevoel.

Voor menigeen een bekend verschijnsel - op de snelweg, je bent onderweg, de auto op cruise control, al mijmerend, of luisterend, en opeens floept de rijstrooksignalering aan, al knipperend - en dan weet je: stront aan de knikker.

Welnu een vergelijkbaar gevoel overvalt me wanneer ik een concert- of albumrecensie van Jan Vollaard lees; veel hedendaagse bands kunnen bij hem weinig goeds doen. En dan verschijnt vandaag van zijn hand een recensie van dit album in NRCNext, met als kopje: Een droomwereld waarin alles gewichtloos is.

Kom, een paar citaten: (...) droomwereld in muziek die soms neigt naar de hypnotiserende exploratie van een herhaald akkoordenschema van The War on Drugs en Rare Birds is een caleidoscopisch album, dat tekens weer anders klinkt als je er een nieuwe draai aan geeft.

Het staat er echt, rare vogel die Vollaard. Makes you wonder ...

Ik begrijp compleet niet dat Over the Midnight en Loving You singles zijn geworden. Het zijn de nummers die buiten de algehele sound van de plaat vallen. Dacht het label een massa The War on Drugs-fans aan boord te krijgen?

Jonathan Wilson zit in een dalende lijn. Gentle Spirit vind ik een ijzersterke plaat die ik nog steeds ontzettend veel draai. Fanfare heeft gruwelijk goede songs, maar ook een aantal missers. Deze is over de gehele linie degelijk. Nergens uitschieters of enorme missers, maar gewoon veel kabbelwerk. Wilson's muziek is nooit intens geweest aangezien dat niet het doel is, maar hij bracht wel spannende structuren en overgangen in zijn tracks. Dit album is 78 minuten cruise control. Zeker niet slecht, maar ook geen plaat die ik nog vaak zal opzetten.

Ik verbaas me toch wel een beetje over de matige beoordelingen. Vind het een allesbehalve saaie plaat en heb het idee dat ik elke luisterbeurt een beetje meer ontdek. Vind het zelfs een van de betere releases van het jaar. "Living With Myself" klinkt al als een classic.

Zo; die knuppel is in het hoenderhok geflikkerd .

'Livin' With Myself' is wel een toffe track, maar echt veel te weinig Lana Del Rey op die track.

Ai, de beste man kan zoveel beter. Het klinkt alsof hij een redelijk straight forward album wilde maken waarmee hij hoge ogen zou kunnen gooien op de zomerfestivals. Maar met het wegsnijden van de franje, verdwijnt ook hetgeen me zo aantrok in Jonathan Wilson; het avontuur - de trip die Gentle Spirit biedt. Ik vind het een beetje saai geworden.

Grappig dat iedereen hier haat op de War On Drugs-sound van dit album (ligt er ook wel erg dik bovenop idd), maar dat die band wel gigantisch populair is op deze site de afgelopen jaren.

Ik denk trouwens, hoewel ik ook geen heel groot fan van War On Drugs ben, dat dit album wel een iets hoger gemiddelde zou kunnen verdienen.

Tref je net dat groepje wat zich er tegen af zet! Haha.

Om even op die snelweg van Mjuman in te haken, Jonathan Wilson bevind zich in deze inderdaad op een kosmische 'highway', helaas wel op cruisecontrol..