Jimi Hendrix - Both Sides of the Sky (2018)

Ik kijk zeker niet op van het scepticisme dat dit album ten deel valt, zo'n beetje elke stuiptrekking van deze gitaargod is na zijn dood wel op de een of andere manier uitgebracht. En toch, en toch... Wat klinkt het allemaal weer ontzettend lekker, al meteen vanaf de eerste moddervette tonen van Mannish Boy! Naar deze plaat luisteren is puur genieten geblazen en dat laat al het scepticisme, ook mijn eigen, naar de achtergrond verdwijnen. Hier ben ik nog wel even zoet mee!

Vanwege sommige sceptische commentaren had ik dit album Both Sides of the Sky tot nu toe links laten liggen. Dat was onterecht. Dit is echt één van de betere recente releases met (deels) onuitgebracht materiaal van Jimi Hendrix. Het niveau ligt veelal hoog en dat is extra fijn omdat het over deze gitaarvirtuoos gaat. Wat speelt hij weer fantastisch op dit album. Opvallend verschil met zijn originele platen is dat er wat meer variatie in de songs zit, van bluesrock, via psychedelische rock naar instrumentele rock, pure blues en weer terug. En soms een andere zanger, twee keer Stephen Stills en een keer Lonnie Youngblood.

Zelf ben ik een groot liefhebber van Muddy Waters, maar deze hele andere versie van Mannish Boy is zo geweldig gespeeld door Jimi: wat een fijne versie ook. Lover Man is zo'n lekker kort en krachtig rocknummer van Jimi. Het wordt gevolgd door een net weer andere hele sterke uitvoering van Hear My Train a Comin'. Kant A van de LP is steengoed. Kant B is net wat minder, maar het blijft heel aardig om naar te luisteren. Lekker nummer is het instrumentale Jungle.

Kant C en D zijn weer erg goed. Vooral het bluesnummer met saxsolo (!) en een fantastische bluesgitaar van Jimi: Georgia Blues, het sterke Send My Love to Linda en de geweldig gespeelde psychedelische song Cherokee Mist. Niet te missen deze fraaie plaat van Jimi Hendrix met een evenzo fraaie hoes.