Rhye - Blood (2018)

Vijf jaar hebben we er op moeten wachten, maar er komt dan eindelijk een nieuw album van Rhye aan. Drie nummers zijn inmiddels al vrijgegeven - Taste, Please en Count to Five - en die doen vermoeden dat we niet veel nieuws hoeven te verwachten qua sound. Ik ben heel benieuwd naar de rest van het album!

Er kwam dit jaar ook al een 7" uit van "Please", met als B-kantje "Summer Days".

Tis niet erg als de sound niet zou veranderen want die was zalig. Laat maar komen!

Michael Milosh doet gewoon waar hij goed in is en sleutelt nauwelijks aan zijn geluid. We weten nu wel dat het om een man gaat. De nummers klinken wederom prima in het gehoor, maar overtuigen mij nog steeds niet overdonderend. Het kabbelt vriendelijk en vrolijk weg. Genoeg randjes om het niet slaapverwekkend te maken. Nog steeds 'sophisticated', maar misschien kan ik dan ook de vorige gewoon opzetten.

Netjes binnen de lijntjes allemaal.

Is dat erg? Nee hoor. Niks mis met smaakvolle, licht verteerbare muziek.

Ergens wel goed dat Rhye pas na 5 jaar met een nieuw album op de proppen komt.
Het is net als bij Sade, het is mooie muziek maar bij een overdaad wordt het meteen wat klef. Met die klefheid valt het gelukkig wel mee, de foto op de albumcover daargelaten ( zo zeg wat een edelkitch! ).
Op Blood brengt Rhye muziek die we eigenlijk al meteen (her)kennen. Het enige verschil is misschien dat de tracks iets meer grooven, en er meer zijn opgebouwd uit live instrumentatie.
Daarnaast denk ik dat er productioneel nog wel meer te ontdekken valt, bij meerderde luisterbeurten. Prima plaat dus, maar niet echt wereldschokkend of vernieuwend.

Goud. Vind 'm zelfs beter dan Woman en dat is nogal wat! Wederom scheert het album op heerlijke wijze langs de kitsch afgrond.

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Rhye - Blood - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Wat heb ik het in de lente van 2013 vaak geprobeerd met Woman van Rhye. De samenwerking tussen de Canadese zanger Mike Milosh en de Deense producer en multi-instrumentalist Robin Braun (ook bekend als onder andere Robin Hannibal en Quadron) raakte zo af en toe ook wel de juiste snaar, maar over het algemeen genomen vond ik het debuut van Rhye toch wat te lief en zoetsappig.

Het gekke was dat de luisterervaring totaal anders was toen ik de plaat aan het eind van 2013 alsnog oppikte, toen ik Woman van Rhye, toch wel tot mijn verbazing, zag opduiken in nogal wat jaarlijstjes.

De warmbloedige klanken van het Deens/Canadese tweetal bleken opeens de perfecte soundtrack voor koude en donkere winteravonden, waarna de plaat alsnog uitgroeide tot een van de te koesteren platen uit het betreffende jaar.

De komende week wordt het flink kouder, dus de tweede plaat van Rhye komt precies op het juiste moment. We hebben lang moeten wachten op Blood, maar desondanks klinkt de plaat niet heel anders dan zijn voorganger, integendeel zelfs.

Net als Woman vertrouwt ook Blood op lome en warmbloedige elektronische klanken en vooral op de stem van Mike Milosh, die nog altijd klinkt als Sade in haar beste dagen. De muziek van de Nigeriaanse zangeres, die in de jaren 80 en 90 behoorlijk populair was, biedt in meerdere opzichten relevant vergelijkingsmateriaal. De zang van Mike Milosh klink minstens even warm, zwoel en verleidelijk, maar ook in muzikaal opzicht schuurt de muziek Rhye dicht tegen die van Sade aan.

Net als Woman sleept ook Blood zich vooral in een laag tempo voort en wordt nadrukkelijk de grens tussen kunst en kitsch opgezocht. Ook op Blood blijft Rhye wat mij betreft aan de goede kant van de streep. De lome bassen en ritmes worden fraai ingekleurd met elektronica en strijkers die soms een jaren 80 en 90 geluid hebben, maar die ook dicht tegen de hedendaagse elektronica aan kunnen schuren.

Het past allemaal perfect bij de aangename zang van Mike Milosh en bij de lekker in het gehoor liggende en vooral warmbloedige songs, die hun inspiratie vooral halen uit de pop en de R&B.

Ook op Blood maakt Rhye weer muziek die traag en eindeloos voort lijkt te kabbelen, maar de lome maar ook uiterst subtiele klanken van het tweetal steken knapper in elkaar en zijn bezwerender dan je bij oppervlakkige beluistering zult vermoeden. Zeker wanneer het duo flirt met wat jazz en funk heeft de muziek van Rhye stiekem ook wel wat van Steely Dan, al blijven de associaties met de platen van Sade toch het sterkst.

Ik had vijf jaar geleden zoals gezegd heel veel moeite met het debuut van het Deens/Canadese duo, maar Blood voelt direct vanaf de eerste noten als een warm bad of een warme deken. Ik vrees dat niet iedereen zal vallen voor de dromerige en zoete klanken van Rhye, maar probeer het maar eens te weerstaan wanneer de temperatuur onder nul komt en het haardvuur heerlijk knispert. Het lukt mij in ieder geval niet. Erwin Zijleman

Interessante vraag bij deze muziek erwinz stelt ‘m ook al, Wat zijn de inspiratiebronnen? Op Spotify geeft men daar zelf aanwijzingen voor met een lijstje (wel aardige mélange):
The Music That Shapes Us on Spotify - open.spotify.com

Grappig, deels herkenbaar, deels ook niet

Ik vind Blood echt een heerlijke plaat geworden. Er staan geen grote uitschieters op als The Fall en Open, maar de plaat is als geheel consistenter dan Woman. Blood heeft echt een hoge replay-value voor mij, omdat de plaat nooit stoort en daarnaast nog wel interessant genoeg is om nieuwe facetten te ontdekken.

Prachtige recensie erwinz alleen een klein dingetje...Rhye is geen duo meer. Sinds 2017 heeft Hannibal de band verlaten en is Rhye een solo project van Milosh geworden.

Grappig. Verschil is nauwelijks te horen.

Ben ik met je eens, en daardoor maakt het eigenlijk niets uit. Zo lang de muziek maar goed klinkt.

Korte recensie uit mijn tweewekelijkse nieuwsbrief over popmuziek, waarin ik schrijf over de beste nieuwe albums en tracks:

Is het echt een man die dit nummer zingt? De verwondering was groot toen ik dit eerste nummer van het album Blood van Rhye luisterde. Rhye is een project van de Canadese elektronisch muzikant en zanger Milosh. Met zijn vrouwelijke stem - hij is een countertenor - en subtiele, vaak organisch klinkende elektronica weet hij de luisteraar te verleiden met relaxte muziek voor op de late avond. Zo mooi als in opener Waste, met een warme deken van violen, wordt het de rest van het album helaas niet meer.

De muziek van Rhye is bijzonder en niet in één noemer te vangen. Dat was zo bij het album Woman en dat is ook weer zo bij dit album Blood. Ik moet zeggen dat de muziek met dit nieuwe album wel herkenbaar is gebleven. Je hoort dat je naar Rhye luistert. Er zit zo af en toe merkbaar wat meer swing in, wat mij positief bevalt.